Lecturas biblic pro dominica 16 augusto 2020

Dominica 16 augusto 2020  – Dece-prime Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 133 ; Genesis 45:1-15; Romanos 11:1-2,25-33; Mattheo 15:21-28

Le unitate e le harmonia inter tote le ver credentes in Christo, illes qui esseva spiritualmente regenerate de Deo e qui, per su gratia, perveniva al repententia e al fide in Jesus Christo, es un facto jam realisate. Illo transpassa tote lor differentias historic e organisative. Illes se recognosce spontaneemente como filios de Deo. Psalmo 133, nostre prime lectura de hodie lo declara e celebra. Le credente, pois, recognosce que tote lo que le eveni in le vita, “servi” al eterne propositos de Deo e ergo, mesmo si ille debe supportar situationes lamentabile, non se dole de illos: ille vide tote le cosas in un perspectiva plus ample. Isto es lo que nos trova in le secunde lectura, le culmine del vicissitudes del patriarcha Joseph. Le tertie lectura parla del destino del Israelitas qui, nonostante lor infidelitate, remane le populo de Deo, objecto de su promissas gravate in su Pacto. Le quarte lectura, ab le evangelio secundo Mattheo, monstra uno del prime signos que annuncia como in Jesus, le Evangelio se diffunde, con su potentia de salvation, a omne populo e cultura.  Ecce assi como le lecturas de hodie parla del interaction inter le populo de Israel e le credentes in Cristo de omne nation, realisante assi le eterne propositos de Deo.

I.

Le Psalmo 133 es un breve Psalmo que exalta le importantia del concordia e del harmonia inter fratres e sorores in le fide. Illo esseva cantate per le peregrinos que ascendeva al Templo de Jerusalem, unite in le mesme fide in le Deo ver e vivente que habeva promittite de incontrar se ibi con su populo. Il es mentionate hic le oleo del unction que rememora lor election, assi como le rore refrescante que les assecura del benediction de Deo gravate in le Pacto inter ille e illes.

“Ecce, quam bon e quam placente quando fratres vive insimul harmoniosemente. De facto, le harmonia es tanto preciose quanto le oleo del unction que esseva effundite super le capite de Aaron e que descendeva per su barba usque al bordo de su vestimentos. Le harmonia es tanto refrescante quanto le rore del Monte Hermon, que descende super le montes de Sion. Justo ibi le Senior pronunciava su benediction – vita eterne” (Psalmo 133).

II.

Il non ha alicun resentimento in Joseph verso su fratres, qui, pro disembarassar se de ille, vincite per le jelosia, .le habeva vendite como sclavo e pois facite portar in Egypto. Nulle resentimento, quia Joseph comprende ben que, nonobstante isto, Deo haveva empleate ille lamentabile facto pro realisar su eterne propositos: le preservation del populo de Israel durante un fame. Hodie nos lege le puncto culmine del integre conto, quando Joseph se face recognoscer de su fratres, stupefacite e espaventate, timente su vengiantia.

Joseph revela su identitate. “Joseph non poteva plus continer se in ultra. Il habeva tro de personas ibi, unde ille diceva a su attendentes: “Foras! Retira vos de mi presentia!”. Assi, ille remaneva sol con su fratres quando ille se manifestava a illes. Alora ille erumpeva in un forte plancto. Su gemitos esseva tanto forte que le Egyptianos los poteva audir e subito de isto esseva informate le corte del Pharaon. “Io es Joseph!”, ille diceva a su fratres, “Es mi patre ancora in vita?”. Su frates, tamen, non poteva responder tanto que illes esseva terrificate de vider Joseph stante coram illes! Accede ad me”, ille les diceva clementemente. E, accedente les prope, ille les diceva de novo: “Io es Joseph, vostre fratre, qui vos vendeva ut reducer le in sclavitude in Egypto. Non contrista vos, e non sia irate con vos ipse pro haber me vendite a iste placia. Il esseva pro vostre salute que Deo me mandava hic avante a vos in Egypto. Durante iste duo annos passate il habeva un fame in le terra e pro cinque annos de plus il habera ni aratura ni recoltas. Deo me mandava avante a vos pro preservar vos super le terra e salvar vostre vita per un grande liberation. Il non esseva vostre decision a mandar me hic, ma le proposito de Deo. Ille me rendeva un consultor de Pharaon, domino super tote su familia, e governator del integre Egypto. Ora retorna cito a mi patre, e dice le: ‘Isto es lo que tu filio Joseph dice: Deo me rendeva domino de tote le terra de Egypto. Descende ad me, non retarda! Tu va habitar in le terra de Goshen, e tu vivera juxta me – tu, tu filios, tu granfilios, tu oves, tu greges, e tote lo que tu possede. Io te providera de nutrimento ibi, quia il habera ancora cinque annos de fame. Alteremente tu devenirea indigente – tu, tu familia e tote lo que te pertine’. Tu e mi fratre Benjamin pote certemente vider con vostre oculos ipse que io es vermente Joseph”. Va e dice a mi patre in re le position eminente que io attingeva hic in Egypto. Describe a ille tote lo que vos ha vidite, e deinde adduce cito mi patre hic”. Plorante de gaudio, Joseph imbraciava Benjamin, e Benjamin faceva le mesmo. Deinde Joseph osculava cata un de su fratres e plorava super illes. Postea illes incipeva parlar liberemente con illes” (Genesis 45:1-15).

III.

Le tertie lectura assere un veritate que multes hodie denega. Il non es del toto ver que Deo reimplaciava le populo de Israel con le ecclesia christian. Nonobstante le facto que multe israelitas repulsava Jesus como lor ver e unic Messia, illes non perde lor character de populo elegite, quia Deo es fidel a su promissas verso illes nonobstante lor infidelitate. Non solmente illes remane le populo electe, ma Deo emplea lor infidelitate pro vocar a se, ab omne nationes, su electos al salvation e graffar les in ille bloco. Un die le credentes in Christo (sia israelitas que de omne altere nation) se retrovara unite per le mesme fide e  de isto illes se allegra.

“Alora io dice: Esque Deo rejectava su populo? Absolutemente no! Pois que io mesme es un israelita, un descendente de Abraham, del tribo de Benjamin. Deo non rejectava su populo, que ille precognosceva! Esque vos non sape lo que le Scriptura dice in re Elias, in qual maniera ille supplicava Deo contra Israel (…) Pois que io non vole que vos ignora iste mysterio, fratres e sorores, de sorta que vos non sia vangloriose: un induration partial eveniva in Israel usque habera entrate le numero complete del Gentiles, e assi tote Israel essera salvate, sicut il es scribite: “Le liberator exira de Sion, ille removera le iniquitate de Jacob. E isto es mi pacto con illes quando io porta via lor peccatos”. Quanto al Evangelio, illes es inimicos in consideration de vos, ma quanto al election, illes es multo amate in consideration de lor patres, pois que le donos e le vocation de Deo es irrevocabile. Sicut vos esseva previemente disobediente a Deo, ma nunc vos recipeva misericordia a causa de lor disobedientia, assi illes esseva disobediente a fin que, per le misericordia date a vos, illes alsi potera nunc reciper misericordia. Pois que Deo imprisionava omnes in lor disobedientia pro monstrar su misericordia a omne sorta de personas. Oh profunditate del ricchessa e del sapientia e del cognoscentia de Deo! Quanto insondabile es su judicios e quanto inscrutabile es su vias!Pois que “Qui comprehendeva le mente del Senior, o qui esseva su consiliero? O qui primo dava a Deo de sorta que Deo deberea restituer lo?” Pois que de ille e pro ille es tote le cosas. A ille sia le gloria pro semper! Amen” (Romanos 11:1-2,25-33).

IV.

In le quarte lectura de hodie, ab le capitulo 15 del evangelio secundo Mattheo, le Senior Jesus vade apertemente  extra le territorio de Israel e benefica un femina qui exprime con determination su fide in Ille. Jesus assere hic que le propositos de Deo pro le populo de Israel ha prioritate, ma isto es como un planca de salto verso altere nationes. Le credentes in Christo hodie proveni ab differente nationes e culturas, e isto es conforme al propositos salvific de Deo, como illos es declarate tanto in le Vetule quanto in le Nove Testamento.

Le fide de un femina canaanita. “Depost haber sortite inde, Jesus vadeva a in le region de Tyro e Sidon. Un femina canaanite de ille placias le accedeva e le implorava dicente: “Habe misericordia de me, oh Senior, Filio de David! Mi filia es multo vexate per un demonio que la tormenta”. Jesus tamen, non la dava ulle replica. E accedente a ille, su discipulos, le rogava dicente: “Dimitte la, quia illa insiste clamar post nos”. Assi ille diceva al femina: “Io esseva mandate nisi ad le oves perdite del populo de Israel”. Illa tamen, veniva e se prosterneva coram ille e diceva: “Senior, adjuva me!”. Ille la respondeva: “Il non es juste prender le pan del filios e jectar lo al canes!”. Illa replicava: “Si, Senior, ma mesmo le canes mangia le restos[ que cade del tabula del domino!”. Alora Jesus la respondeva: “Oh femina, grande es tu fide! Te sia facite sicut tu vole”. E in ille mesme hora su filia esseva resanate.” (Mattheo 15:21-28).

Oration

Omnipotente Deo, tu dava nos tu Filio unigenite qua le sacrificio ultime pro nostre peccatos e alsi como exemplo del vita que tu agrada. Da nos le gratia de reciper con recognoscentia le fructos de su obra de redemption, e de sequer die post die le sancte passos de su vita del toto sancte; per Jesus Christo, tu Filio, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Mattheo, cap. 15

Mattheo

15

Le inseniamento de Jesus super le puritate interior

1Tunc veniva ab Jerusalem alcun Phariseos e maestros del Lege religiose[1], le accedeva e le diceva: 2“Quare tu discipulos transgrede le tradition de nostre populo[2]? Quia illes non se lava ceremonialmente le manos ante mangiar”.

3Jesus les respondeva: “Quare vos, propter vostre tradition, transgrede le directe commandamentos de Deo? 4Nam Deo diceva: “Honora tu patre e tu matre[3]”, e “Qui maledice patre o matre debera esser ponite a morte[4]”. 5Vos, tamen, dice: “Quicunque dice a su patre o su matre: ‘Io non pote adjuvar te, quia io faceva le voto de dar a Deo lo que io haberea potite dar te’. 6Assi, vos dice, un tal persona es exemptate de honorar su genitores. In dicer assi, vos de facto nullifica le Parola de Deo propter vostre tradition. 7Hypocritas! Isaiah habeva ration quando de vos ille prophetava dicente: 8“Iste gente me honora solmente con lor labios, ma lor corde es longe de me. 9Illes me cole sin causa e insenia doctrinas que es solmente commandamentos de homines[5]”.

10Alora Jesus convocava le turbas ad se e les diceva: “Audi e essaya comprender: 11Il non es quid entra in le bucca de un homine que le pollue, ma quid[6] procede ex le ore de un homine que lo pollue!”.

12Tunc le discipulos de Jesus le accedeva e le diceva: “Esque tu non comprende[7] que lo que tu justo diceva multo offendeva[8] le Phariseos?”. 13Jesus replicava: “Omne plantation que mi Patre celeste non plantava essera eradicate. 14Non occupa vos de illes. Illes es cecos qui guida altere cecos, e si un ceco guida un altere ceco, ambes va cader in un fossato”.

15Alora Petro diceva a Jesus: “Explica nos le parabola que dice que on non pote esser polluite per lo que nos mangia”. 16E ille le diceva: “Ancora vos non comprende? 17Esque vos non comprende que lo que entra in le bucca vade in le ventre, e pois es expellite in le cloaca? 18Quid, tamen, sorti del bucca, vostre parolas, exi del corde – illo es lo que pollue le homine. 19Quia del corde exi pensamentos malefic, homicidios, adulterios, fornication, furtos, false testimonio, blasphemias. 20Illos es quid pollue le homine, ma mangiar sin lavar se le manos non pollue le homine”.

Le fide de un femina canaanita

21Depost haber sortite inde, Jesus vadeva a in le region de Tyro e Sidon. 22Un femina canaanite de ille placias le accedeva e le implorava dicente: “Habe misericordia de me, oh Senior, Filio de David! Mi filia es multo vexate per un demonio que la tormenta”. 23Jesus tamen, non la dava ulle replica. E accedente a ille, su discipulos, le rogava dicente: “Dimitte la, quia illa insiste clamar post nos”. 24Assi ille diceva al femina: “Io esseva mandate nisi ad le oves perdite del populo de Israel[9]”. 25Illa tamen, veniva e se prosterneva coram ille e diceva: “Senior, adjuva me!”. 26Ille la respondeva: “Il non es juste prender le pan del filios e jectar lo al canes!”. 27Si, Senior, ma mesmo le canes mangia le restos[10] que cade del tabula del domino!”. 28Alora Jesus la respondeva: “Oh femina, grande es tu fide! Te sia facite sicut tu vole”. E in ille mesme hora su filia esseva resanate.

Jesus resana multe gente

29Quando ille quitava ille region, Jesus veniva preter le laco de Galilea e, ascendente super un monte, ille sedeva ibi. 30E multe turbas le accedeva, multes qui habeva con se stropiatos, cecos, debiles, mutos e multe alteres. Illes les poneva al pedes de Jesus e ille les resanava. 31Ita illes esseva stupefacite de lo que eveniva. Illes videva mutos qui incipeva parlar, debiles qui esseva resanate, e cecos qui incipeva vider. E illes magnificava le Deo de Israel.

Jesus nutri quatro milles personas

32Deinde, Jesus convocava su discipulos e les diceva: “Io senti compassion pro iste turba, quia il es jam tres dies que illes me sequeva, e non ha alco plus a mangiar. Io non vole dimitter les jejune, alteremente illes risca perder conscientia durante le via”. 33E su discipulos le diceva: “Unde nos pote trovar in le deserto tante pan pro satisfacer un tal grande turba?”. 34E Jesus les diceva: “Quante panes vos ha con vos?”. Illes le diceva: “Septe panes e poc parve pisces”. 35De post haber instruite le turba de seder se in terra, 36Ille prendeva le septe panes e le pisces, los dava al discipulos , ille rendeva gratias a Deo, los frangeva e distribueva le alimentos inter le turba. 37Assi, omnes mangiava e esseva satiate. Depost isto, con le fragmentos superflue. se reimpleva septe corbes. 38Illes qui habeva mangiate esseva quatro milles homines, sin comptar le feminas e le infantes. 39Pois, ille dimitteva le turbas, montava super un barca e transiva usque le region de Magadan.

Notas

  1. O “scribas”, cfr.2:4.
  2. O “le tradition del ancianos”.
  3. Un citation de Exodo 20:12; Deuteronomio 5:16.
  4. Un citation de Exodo 21:17; Levitico 20:9.
  5. Un citation de Isaia 29:13.
  6. Le parolas.
  7. O “sape”.
  8. O “scandalisava”.
  9. O “domo”.
  10. O “micas”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Nove_Testamento/Mattheo/Mattheo_15

Genesis, cap. 45

Genesis

45

Joseph revela su identitate

1Joseph non poteva plus continer se in ultra. Il habeva tro de personas ibi, unde ille diceva a su attendentes: “Foras! Retira vos de mi presentia!”. Assi, ille remaneva sol con su fratres quando ille se manifestava a illes. 2Alora ille erumpeva in un forte plancto. Su gemitos esseva tanto forte que le Egyptianos los poteva audir e subito de isto esseva informate le corte del Pharaon.

3“Io es Joseph!”, ille diceva a su fratres, “Es mi patre ancora in vita?”. Su frates, tamen, non poteva responder tanto que illes esseva terrificate de vider Joseph stante coram illes! 4Accede ad me”, ille les diceva clementemente. E, accedente les prope, ille les diceva de novo: “Io es Joseph, vostre fratre, qui vos vendeva ut reducer le in sclavitude in Egypto. 5Non contrista vos, e non sia irate con vos ipse pro haber me vendite a iste placia. Il esseva pro vostre salute que Deo me mandava hic avante a vos in Egypto. 6Durante iste duo annos passate il habeva un fame in le terra e pro cinque annos de plus il habera ni aratura ni recoltas. 7Deo me mandava avante a vos pro preservar vos super le terra e salvar vostre vita per un grande liberation. 8Il non esseva vostre decision a mandar me hic, ma le proposito de Deo. Ille me rendeva un consultor de Pharaon, domino super tote su familia, e governator del integre Egypto. 9Ora retorna cito a mi patre, e dice le: ‘Isto es lo que tu filio Joseph dice: Deo me rendeva domino de tote le terra de Egypto. Descende ad me, non retarda! 10Tu va habitar in le terra de Goshen, e tu vivera juxta me – tu, tu filios, tu granfilios, tu oves, tu greges, e tote lo que tu possede. 11Io te providera de nutrimento ibi, quia il habera ancora cinque annos de fame. Alteremente tu devenirea indigente – tu, tu familia e tote lo que te pertine’. 12Tu e mi fratre Benjamin pote certemente vider con vostre oculos ipse que io es vermente Joseph[1]”. 13Va e dice a mi patre in re le position eminente que io attingeva hic in Egypto. Describe a ille tote lo que vos ha vidite, e deinde adduce cito mi patre hic”. 14Plorante de gaudio, Joseph imbraciava Benjamin, e Benjamin faceva le mesmo. 15Deinde Joseph osculava cata un de su fratres e plorava super illes. Postea illes incipeva parlar liberemente con illes.

Le Pharaon invita Jacob in Egypto

16Le nova subito pervenica al palatio de Pharaon: “Le fratres de Joseph ha arrivate!”. Pharaon e su officieros esseva complacite de audir isto. 17Pharaon diceva a Joseph: “Dice a tu fratres: ‘Isto es lo que vos debe facer: ‘Onera vostre bestias de carga e hasta vos ir al terra de Canaan. 18Deinde prende vostre patre e tote su gente, e retorna hic ad me. Io dara vos le melior terra de Egypto, e vos mangiara le productos melior de ille terra’”. 19Deinde Pharaon diceva a Joseph: “Dice a tu fratres: “Prende carros ab le terra de Egypto ut transportar vostre parve infantes e vostre uxores, e porta hic vostre patre. 20Non preoccupa vos de portar vostre mobiles e utensiles, quia le melio de tote le terra de Egypto essera vostre”.

21Assi, le filios de Israel faceva como les esseva dicite. Joseph les provideva de carros, como Pharaon habeva commandate, e ille les dava provisiones pro le viage. 22E ille dava a cata un de illes vestimentos nove – ma a Benjamin ille dava cinque cambios de vestimento e tre centos pecias de argento. 23Ille mandava alsi a su patre dece asinos onerate con le melior productos de Egypto, e dece asinas onerate con frumento, panes e altere provisiones que illes haberea necessitate durante lor viage.

24Ergo Joseph dimitteva su fratres e les exhortava dicente: “Per le via non litiga inter vos super tote isto[2]!”. 25E illes ascendeva ex Egypto e retornava in le terra de Canaan a lor patre Jacob. 26Illes les diceva: “Joseph es ancora in vita e ille ipse es le governator de tote le terra de Egypto!”. Jacob, tamen, in audir iste nova remaneva esturdite e non voleva creder les. 27Quando, tamen, illes repeteva a Jacob tote lo que Joseph les habeva dicite, e quando ille videva le carros que Joseph habeva mandate pro transportar le, le spirito de lor patre esseva reviviscite. 28Tunc Jacob exclamava: “Tote isto debe esser ver[3]! Mi filio es ancora in vita! Io debe vader a vider le ante que io mori”.

Notas

  1. O “ille qui vos parla”.
  2. O “Non sia sasite per le pavor”.
  3. O “illo suffice”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Genesis/Genesis_45

Psalmo 133

Psalmos

133. Quam bon e quam placente quando fratres vive insimul harmoniosemente

Le Psalmista declara que le harmonia inter fratres es multo preciose e grandemente benedicite de Deo.

1Un cantico pro peregrinos que ascende a Jerusalem. Un psalmo de David. Ecce, quam bon e quam placente quando fratres[1] vive insimul harmoniosemente[2]2De facto, le harmonia es tanto preciose quanto le oleo del unction[3] que esseva effundite super le capite de Aaron e que descendeva per su barba usque al bordo de su vestimentos. 3Le harmonia es tanto refrescante quanto le rore del Monte Hermon, que descende super le montes de Sion. Justo ibi le Senior pronunciava[4] su benediction – vita eterne.

Notas

  1. Originalmente esseva le membros del familias extendite de hebreos que ascendeva a Jerusalem pro celebrationes religiose.
  2. O “in unitate”.
  3. O “consecration”.
  4. O “decretava”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Psalmos/Psalmos_133

Isaia, cap 32

Isaia

32

Justitia e sapientia prevalera

1Ecce, un rege regnara secundo justitia, e su officieros[1] governara con rectitude. 2Cata uno de illes essera sicut un refugio ab le vento e un refugio ab le tempesta, sicut torrentes de aqua in le deserto e sicut le umbra de un grande petra in terra aride. 3Oculos non essera plus cec e aures audira diligentemente. 4Le mente[2] que age inconsideratemente habera discernimento e le lingua del balbutiatores parlera veloce e clarmente. 5Un persona insipiente non essera plus appellate honorabile; un deceptor non essera plus appellate nobile. 6Quia stultos dice solmente stultitias e lor cordes cogita iniquitates. Illes committe impietates e dice cosas fallace contra le Senior. Al famelicos illles da nihil pro satisfacer lor appetito, e a illes que es assetate illes da nihil a biber. 7Le methodos del deceptores es mal; illes sonia planos malefic e ruina le povres con mentitas, mesmo quando le causa del povres es juste. 8Un homine honorabile face planos honorabile; su character honorabile le da securitate.

Le Senior dara ver securitate

9Vos, feminas complacente, audi mi voce; vos, filias nonchalant, face attention a lo que io dice. 10Intra un anno, vos qui es nonchalant, tremera de pavor, quia le vindemia fallera e le recolta de fructos non venira. 11Treme, vos qui es complacente; trepida de pavor. Spolia vos de vostre belle vestes e denuda vos. Cinge vos de sacco como signo de lucto. 12Luge propter le agros, propter le delectabile campos e le vinias fructuose. 13Luge propter le terra de mi populo, que es coperite de spinas e sepes de spinas, e propter le domos que un vice esseva plen de gaudio e citates plen de gente in festa. 14Le palatio e le citate essera deserite, e urbes occupate essera evacuate. Colles e turres de guarda es permanentemente disabitate. Onagros gaudera in vader ibi e greges pasturara ibi.

15Le desolation continuara donec nove vita essera effundite del celo. Alora le deserto devenira hortos e le hortos essera considerate forestas. 16Le justicia habitara in le deserto, e le rectitude habera su residentia in le hortos. 17Le equitate producera pace e resultara in securitate permanente. 18Mi populo sedera in habitationes de pace, in le tentas de fiducia e in locos de securitate. 19Mesmo si le foresta es destruite e le citate es annihilate, 20vos essera benedicite, vos qui planta semines longe le ripas del torrentes, vos qui permittera a vostre boves e asinos de pasturar ibi.

Notas

  1. O “principes”.
  2. Litt. “le corde”-

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Isaia/Isaia_32

Lecturas biblic pro Dominica 9 Augusto 2020

Dominica 9 augusto 2020 – Decime Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 105:1-22; Genesis 37:1-4,12-30; Romanos 10:5-15; Mattheo 14:22-33

Illes qui Deo misericordiosemente voca a pertiner a Su populo, heri e hodie, face le experientia de su fidelitate a su promissas. Ille, de facto, obra providentialmente pro lor bon, in qualcunque situation in le qual illes poterea trovar se. Como dice le Apostolo Paulo: “Nos sape que tote le cosas coopera al ben de illes que ama Deo, le quales es appellate secundo su proposito” (Romanos 8:28). In le lecturas biblic de iste dominica nos trova isto in le aventura del patriarca Joseph, mentionate in le lauda a Deo del Psalmo 105 e pois del lectura de un portion del capitulo 37 del Genesis. In le lectura que lo seque, ab le capitulo 10 del littera al Romanos, nos trova como iste vocation perveni a gente de tote le nationes per le medio del proclamation del Evangelio. Illes forma un populo que es characterisate del plen fiducia que illes ha in Deo e in Jesus, su Christo. Il non es sempre facile exercitar iste fiducia, como nos vide in le capitulo 14 del Evangelio secundo Mattheo. In iste ultime lectura, le apostolo Petro accepta un defia “impossibile” que Jesus le propone. Petro apprendera a fider se de Jesus in toto e comprendera que haber investite in Jesus tote su vita vale vermente le pena.

I.

Le Psalmo 105, del qual nos lege hodie un portion, voca le populo de Israel, le populo electe de Deo, a laudar e regratiar Deo, memorante se del evenimentos-clave de su historia, que demonstra su fidelitate a su promissas – le promissas gravate in le Pacto que ille ha establite con illes. Il es super toto in le momentos que les pareva que toto esseva perdite, quando le circumstantias es adverse e lor inimicos pare succeder in destruer les, que Deo interveni providentialmente liberante, salvante e custodiante les. Le lectura de iste Psalmo se interrumpe hodie con le aventura de Joseph que, odiate e sclavisate, monta, nonobstante, al carga de principal consiliero del Pharaon de Egypto. De isto parlara nostre secunde lectura de hodie.

“Alleluia! Va regratiar le Senior. Invoca su nomine. Face cognoscer al nationes lo que ille accompliva. Canta a ille, canta su laudes. Conta a omnes in re su actiones meraviliose.  Exulta in su nomine sancte; va allegrar vos, vos qui adora le Senior! Quere le Senior e su potentia. Quere su facie semper! Va rememorar le meravilias que ille faceva, su prodigios e le judicios de su bucca, vos, filios de su servitor Abraham, vos, descendentes de Jacob, su electe. Ille es le Senior, nostre Deo. Su justicia es visibile per tote le terra. Ille semper es fidel a su pacto – le ingagiamento que ille prendeva per mille generationes. Isto es le pacto que ille establiva con Abraham, e le promissas que ille faceva per juramento a Isaac. Ille lo confirmava a Jacob como un decreto, e al populo de Israel como un pacto perenne: “Io te dara le terra de Canaan como tu special hereditate”. Ille lo diceva quando illes esseva pauc de numero, un parve gruppo de peregrinos in Canaan. Illes vagava ab nation a nation, ab regno a regno. Etsi ille non permitteva que nemo les noceva. Ille preveniva reges in lor nomine: “Non tange mi populo electe, e non face mal a mi prophetas”. Ille vocava un fame super le terra de Canaan; ille accurtava omne provisiones de nutrimento. Ille mandava un homine avante de illes – Joseph, qui habeva essite vendite qua sclavo. Pedicas affligeva su pedes e poneva a su collo un collar de ferro, usque al tempore que su predictiones se realisava. Le Senior poneva a proba su character. Le rege authorisava postea su emancipation; le dominator de nationes le liberava. Ille lo incargava de administrar su palatio; ille deveniva le gerente de su proprietates. Le esseva date autoritate de obligar su officieros a su volontate e de docer a su consilieros” (Psalmo 105:1-22).

II.

Le aventura del patriarcha Joseph, contate ab le capitulo 37 al capitulo 50 del libro del Genesis, su parte final, pote esser comprendite como un illustration de como Deo interveni providentialmente pro salvar e custodiar su populo electe. Hodie nos lege le preludio de iste historia al capitulo 37. Joseph, odiate per su mesme fratres quia ille es le filio favorite de su patre Jacob, conspira pro occider le. Pois, tamen, illes trova plus convenibile facer lo disparer e le vende qua sclavo a mercantes oriental, e como tal ille arrivara in Egypto. Como Joseph ipse dicera un die a su fratres, que inexpectatemente le trova coram illes qua le maxime autoritate de Egypto: “Vos, certo, cogitava de me le mal; sed Deo pensava de converter ille mal in bon, ut realisar lo que hodie eveni, pro preservar le vita de un populo numerose” (Genesis 50:20).

Le sonios de Joseph. “Assi Jacob retornava habitar in le terra de Canaan, ubi su patre habeva sojornate como un estraniero. Isto es le historia del generation de Jacob. Quando Joseph habeva dece-septe annos, sovente ille pasceva le greges de su patre. Ille laborava con su fratres, le filios de Bilha e Zilpah, uxores de su patre. Joseph soleva referer a su patre le cosas malfamate que su fratres faceva. Ora Israel amava Joseph plus que tote le altere su filios, quia ille le habeva generate in su senectute. Un die Jacob le habeva facite dono de un cotta magnificamente brodate. Su fratres odiava Joseph, quia lor patre le amava de plus que illes. Illes non mesmo poteva parlar con ille pacificamente. […] Poc tempore postea, le fratres de Joseph vadeva pasturar le greges de lor patre a Shechem. Israel diceva a Joseph: “Tu fratres pastura le oves a Shechem. Veni, io vole mandar te ad illes”. Joseph replicava: “Io es preste”. Assi Jacob le diceva: “Vade a vider si tu fratres e le greges sta ben e pois retorna pro reportar me lo”. Assi Jacob le incargava e Joseph partiva ab le vallea de Hebron, ubi illes habitava, usque a Shechem.Quando Joseph perveniva ibi, un homine le trovava errante in le campania, e le peteva: “Quid quere tu?”. Joseph respondeva: “Io quere mi fratres. Indica me, per favor, ubi illes pastura le greges”. Le homine le diceva: “Illes recedeva de iste loco. Io les audiva dicer: ‘Vamos in Dothain”. Ergo Joseph vadeva post su fratres, e les trovava in Dothain”. Quando le fratres de Joseph le videva arrivar procul, ante que ille accedeva a illes, illes conjurava de occider le. 19Illes diceva le unes al alteres: “Ecce, le soniator arriva! Veni, vamos occider le e jectar le in un cisterna, deinde nos dicera: ‘Un animal feroce le devorava’. Alora nos videra quales essera su sonios!”. Ma quando Ruben audiva in re lor plano, ille essayava salvar Joseph de lor manos, dicente: “Non effunde sanguine, ma jecta le in iste cisterna vacue hic in le deserto. Non leva vostre manos contra ille” (Ruben diceva isto ut ille voleva liberar Joseph de illes e pois reportar le a su patre). Igitur, quando Joseph arrivava, su fratres le spoliava de su cotta, le belle cotta que ille portava. Deinde illes le sasiva e le jectava in le cisterna. (Ora le cisterna esseva vacue; il habeva nulle aqua in illo). Alora, justo quando illes se habeva sedite pro mangiar, illes levava lor oculos e videva un caravana de camelos procul que se approximava a illes. Il esseva un gruppo de mercantes ismaelita qui veniva de Galaad portante spices, balsamos e myrrha usque a Egypto. Juda, ergo, diceva su fratres: “Que ganiara nos in occider nostre fratre e occultar nostre crimine? Il esserea melio si nos le vende a ille mercantes ismaelita, ma non vamos occider le, quia ille es nostre fratre, nostre proprie carne”. E su fratres acquiesceva con isto. Assi, quando le Ismaelitas, qui esseva mercantes midianita, arrivava, le fratres de Joseph le extraheva del cisterna e le vendeva pro vinti pecias de argento. E le mercantes le portava a in Egypto. Alcun tempore plus tarde, Ruben retornava al cisterna, ma non trovava plus ibi Joseph. Alora ille se divelleva su vestimentos pro le dolor. Retornate a su fratres, ille les diceva: “Le puero non plus es ibi! Que facera io nunc?'” (Genesis 37:1-4,12-30).

III.

Propter pur gratia, Deo voca e congrega in tote le mundo  personas pro formar se un populo particular, destinate a servir su causa in iste mundo. Deo suscita in illes le fide, e les distingue assi del massa incredule e perdite del humanitate rebelle a Deo, e illes rende le testimonio que quicunque crede in ille, nunquam debera avergoniar se de isto. Le electos de Deo un vice pertineva solmente al populo de Israel. Hodie, per le medio del proclamation del Evangelio de Jesus Christo, le Salvator del mundo, Deo voca a se homines e feminas ab omne nationes, e illes essera le humanitate redimite. In le capitulo 10 del littera del apostolo Paulo al Romanos, nos trova le sequente parolas:

“Pois que Moses scribe in re le justitia que deriva del Lege: “Quicunque practica tote isto vivera”. Le justitia que deriva del fide, tamen, dice: “Non pensa in te mesme: “Qui ascendera al celo”? (illo significarea facer descender Christo). O “Qui descendera a in le abysmo”?”” (illo significarea facer resortir Christo del mortos). Ma que dice illo? “le parola es multo proxime a te – illo es in tu bucca e in tu mente” (illo es, le parola del fide que nos predica), proque si tu confessa con tu bucca que Jesus es le Senior e tu crede in tu corde que Deo le resuscitava del mortos, tu essera salvate. Pois que con le corde on crede pro obtener justitia, e con le bucca on confessa pro obtener salvation. Pois que le Scriptura dice: “Qui crede in ille non essera avergoniate”. De facto, il non ha ulle distinction inter le judeo e le greco, pois que le mesme Senior es le Senior de totes, le qual benedice generosemente tote illes que le invoca, durante que “Tote illes que invoca le nomine del Senior essera salvate”. Como poterea illes invocar uno in le qual non credeva? E como poterea illes creder in uno del qual non audiva? E como poterea illes audir sin un predicator? E como poterea illes predicar sin haber essite commissionate? Como il es scribite: ‘Quanto agradabile es le arrivata de qui apporta bon novas’!” (Romanos 10:5-15).

IV.

Il ha grandissime tresores a discoperir in Christo. Quando nos “le trova”, il vale vermente le pena de invester in ille toto lo que nos es e possede. de facto, como dice le Scriptura: “Christo Jesus (…)  deveniva pro nos sapientia de Deo, e justification, e sanctification e redemption” (1 Corinthios 1:30). Isto es un lection que su prime discipulos apprende non solmente in maniera theoric, ma alsi in maniera practic, quando Jesus le pete de facer cosas humanamente imposdsibile. Illes debe apprender, tamen, a fider se de Jesus in omne circumstantia, como face Petro, invitate de Jesus a descender del barca e camminar verso ille super aquas tempestuose. Le fide in Jesus, in omne circumstantias, vince semper. Illes non debe unquam dubitar de isto. Petro e le alteres lo apprendera. E nos?

“Subinde, Jesus insisteva que su discipulos retornava in le barca e transiva al altere latere del laco, donec ille dimitteva le turbas. Dimittite le turba, ille ascendeva sol a un monte pro precar. Quando se faceva vespere, ille ancora esseva ibi sol. intertanto le barca, jam procul del ripa, esseva fortemente succutite per le undas, quia le vento lo esseva contrari. Quasi al termino del nocte, Jesus veniva a lor incontro, ambulante sur le aquas. Quando le discipulos le videva ambulante sur le aquas, illes esseva valde espaventate e diceva: “Illo es un phantasma”, e illes critava de terror. Subito, tamen, Jesus les parlava e diceva: “Habe fiducia, il es io, non time!”. Alora Petro le respondeva e diceva: “Senior, si il es tu, commanda que io veni a te sur le aquas!”. E Jesus le diceva: “Veni!”. Assi Petro, descendente del barca, ambulava sur le aquas e veniva a Jesus. Quando, tamen Petro videva le vento multo forte e le undas, ille esseva espaventate e le aquas incipeva submerger le. Alora ille exclamava: “Salva me, Senior!”. Alora Jesus subito extendeva su mano e le sasiva. Jesus le diceva: “Tu fide es debile, quare dubitava tu?”. Quando illes montava in le barca, le vento subito cessava. Assi, illes qui esseva in le barca le adorava e exclamava: “Vero tu es le Filio de Deo”” (Mattheo 14:22-33).

Oration

Concede nos, oh Senior, nos preca, le spirito de pensar e facer sempre lo que es juste, ut nos, qui non pote exister sin te, pote esser habilitate viver secondo tu voluntate; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Genesis, cap. 37

Genesis

37

Le sonios de Joseph

1Assi Jacob retornava habitar in le terra de Canaan, ubi su patre habeva sojornate como un estraniero.

2Isto es le historia del generation de Jacob. Quando Joseph habeva dece-septe annos, sovente ille pasceva le greges de su patre. Ille laborava con su fratres, le filios de Bilha e Zilpah, uxores de su patre. Joseph soleva referer a su patre le cosas malfamate que su fratres faceva.

3Ora Israel amava Joseph plus que tote le altere su filios, quia ille le habeva generate in su senectute. Un die Jacob le habeva facite dono de un cotta magnificamente brodate[1]4Su fratres odiava Joseph, quia lor patre le amava de plus que illes. Illes non mesmo poteva parlar con ille pacificamente.

5Il eveniva que un nocte Joseph habeva un sonio, e quando ille lo refereva a su fratres, isto les faceva odiar le mesmo de plus. 6Ille les diceva: “Audi lo que io videva in iste sonio. 7Nos omnes esseva in le medio del agro e nos ligava fasces de grano. Subito mi fasce se levava stante, e vostre fasces incipeva circumferer le mie e se prosterneva pro adorar lo!”. 8Su fratres respondeva: “Esque tu vermente pensa que tu essera nostre rege o que nos debera subjectar nos a te?”. Ergo, iste su sonio e le maniera que ille les habeva parlate, fomentava le invidia e le odio de su fratres contra ille ancora de plus.

9Deinde Joseph habeva un altere sonio e lo refereva a su frateres. Ille les diceva: “Ecce, io videva in un altere sonio, le sol, le luna e dece-un stellas que se prosterneva ante me”. 10Iste vice, ille non solmente contava de iste su sonio a su fratres, ma alsi ille lo contava a su patre. Su patre, tamen, le habeva reprochate dicente: “Que vole tu dicer con iste sonio que tu videva? Que io, tu matre e tu fratres venira a prosterner se ante te?”. 11Tamen, dum su fratres esseva jelose de Joseph, su patre tacitemente considerava quid un tal sonio haberea potite significar.

12Poc tempore postea, le fratres de Joseph vadeva pasturar le greges de lor patre a Shechem. 13Israel diceva a Joseph: “Tu fratres pastura le oves a Shechem. Veni, io vole mandar te ad illes”. Joseph replicava: “Io es preste”. 14Assi Jacob le diceva: “Vade a vider si tu fratres e le greges sta ben e pois retorna pro reportar me lo”. Assi Jacob le incargava e Joseph partiva ab le vallea de Hebron, ubi illes habitava, usque a Shechem.

15Quando Joseph perveniva ibi, un homine le trovava errante in le campania, e le peteva: “Quid quere tu?”. 16Joseph respondeva: “Io quere mi fratres. Indica me, per favor, ubi illes pastura le greges”. 17Le homine le diceva: “Illes recedeva de iste loco. Io les audiva dicer: ‘Vamos in Dothain”. Ergo Joseph vadeva post su fratres, e les trovava in Dothain”.

Joseph vendite qua sclavo

18Quando le fratres de Joseph le videva arrivar procul, ante que ille accedeva a illes, illes conjurava de occider le. 19Illes diceva le unes al alteres: “Ecce, le soniator arriva! 20Veni, vamos occider le e jectar le in un cisterna, deinde nos dicera: ‘Un animal feroce le devorava’. Alora nos videra quales essera su sonios!”. 21Ma quando Ruben audiva in re lor plano, ille essayava salvar Joseph de lor manos, 22dicente: “Non effunde sanguine, ma jecta le in iste cisterna vacue hic in le deserto. Non leva vostre manos contra ille” (Ruben diceva isto ut ille voleva liberar Joseph de illes e pois reportar le a su patre).

23Igitur, quando Joseph arrivava, su fratres le spoliava de su cotta, le belle cotta que ille portava. 24Deinde illes le sasiva e le jectava in le cisterna. (Ora le cisterna esseva vacue; il habeva nulle aqua in illo).

25Alora, justo quando illes se habeva sedite pro mangiar, illes levava lor oculos e videva un caravana de camelos procul que se approximava a illes. Il esseva un gruppo de mercantes ismaelita qui veniva de Galaad portante spices, balsamos e myrrha usque a Egypto.

26Juda, ergo, diceva su fratres: “Que ganiara nos in occider nostre fratre e occultar nostre crimine[2]27Il esserea melio si nos le vende a ille mercantes ismaelita, ma non vamos occider le, quia ille es nostre fratre, nostre proprie carne”. E su fratres acquiesceva con isto. 28Assi, quando le Ismaelitas, qui esseva mercantes midianita, arrivava, le fratres de Joseph le extraheva del cisterna e le vendeva pro vinti pecias de argento. E le mercantes le portava a in Egypto.

29Alcun tempore plus tarde, Ruben retornava al cisterna, ma non trovava plus ibi Joseph. Alora ille se divelleva su vestimentos pro le dolor. 30Retornate a su fratres, ille les diceva: “Le puero non plus es ibi! Que facera io nunc[3]?” 31Assi, illes prendeva le cotta de Joseph, occideva un juvene capro, e lo tingeva in su sanguine. 32Deinde illes portava ille belle cotta a lor patre e diceva: “Nos trovava isto. Esque iste cotta pertine a tu filio?”.

33Lor patre lo recognosceva immediatemente e exclamava: “Illo es le cotta de mi filio! Un animal feroce le devorava! Joseph esseva clarmente lacerate a pecias!”. 34Alora Jacob se divelleva le vestimentos pro le dolor, se vestiva de tela de sacco e lugeva pro su filio durante multe tempore. 35Tote su filios e filias se congregava circa ille pro confortar le, ma ille refusava de esser consolate. “No,” ille diceva, “Io descendera in mi turba lugente mi filio”. Assi le patre de Joseph plorava pro ille.

36Ora, in Egypto, le Midianitas vendeva Joseph a Potiphar, un del officieros de Pharaon, le capitano del guardas del palatio real.

Notas

  1. Traditionalmente “un cotta multicolor”.
  2. O “su sanguine”.
  3. O “E io, ubi pote io vader?”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Genesis/Genesis_37

Proverbios, cap. 18

Le Proverbios

Capitulo 18

1Qui se insula del societate se preoccupa solmente pro se ipse; ille disprecia le judicio commun.

2Le persona stulte non se delecta in le prudentia sed in lo que su corde le suggere.

3Quando le impio superveni le contempto le accompania e con le vergonia veni le reproche.

4Le parolas del bucca de un homine es sicut aqua profunde; le fonte del sapientia es sicut un torrente que flue constantemente.

5Non es bon haber partialitate in favor de un persona impie privante le justo del justitia.

6Le parolas del stultos causa constante querelas e invita verberation.

7Le bucca del stultos es lor ruina: illes trappa se ipse con lor labios.

8Rumores es morsellos delicate, ma illos merge profundemente in le corde.

9Qui es negligente in su labor es fratre del destructor.

10Le nomine del Senior es simile a un fortalessa: le persona pie curre a refugiar se in illo e ibi trova securitate.

11Personas ric reputa que lor substantias sia lor fortia; illes imagina que illos sia pro illes un alte muro de protection.

12Le superbia precede le destruction, le humilitate precede le honor.

13Qui responde ante audir le question es tanto vergoniose quanto stulte.

14Le spirito de un homine sustenta un corpore malade, ma qui pote sustentar un spirito abattite?

15Personas prudente possede scientia; lor aures es aperte a reciper cognoscientia.

16Portas se aperi ante personas generose; gente eminente les recipe.

17Le prime a parlar in un tribunal pare haber ration[1], al minus donec su oppositor presenta su proprie argumentos.

18Ballottar le moneta face terminar argumentos; illo compone disputas inter potente adversarios.

19Un amico[2] offendite es plus dur a expugnar quam un citate fortificate; disputas separa amicos sicut un porta serrate con barras.

20Ex le fructo del bucca de un persona su stomacho essera satisfacite; con le productos de su labios ille essera satisfacite.

21Morte e vita es in poter del lingua, e illes qui ama emplear lo mangiara su fructo.

22Qui trova un bon uxor trova le bon; ille obteneva del Senior un delectabile dono.

23Un persona povre supplica humilemente, ma un persona ric responde con arrogantia.

24Il ha “amicos” qui es preste a destruer se reciprocamente, ma un ver amico adhere magis quam un fratre.

Notas[modifiché]

  1. O “pare juste”.
  2. O “fratre”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Proverbios/Proverbios_18

Lecturas biblic pro Dominica 2 Augusto 2020

Dominica 2 Augusto 2020 – Novesime Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 17; Genesis 32:22-31; Romanos 9:1-5; Mattheo 14:13-21

Pro un christiano, le expression del fide in su vita es certemente multo plus que intertener privatemente persuasiones religiose e participar a ceremonias sacrate. Illo significa un ingagiamento personal e luctar constantemente contra inimicos mortal (tanto in se ipse que externe), inimicos que menacia su integritate physic, moral e spiritual. Nos trova de isto illustrationes in le lectura biblic de iste septimana: Jacob qui lucta con Deo (capitulo 32 del Genesis) e Psalmo 17, in le qual un credente es purificate e transformate moralmente per su constante relation con Deo. Mesmo le pauco que le credente pote e successa dar in le manos de su Senior e Salvator Jesus Christo, essera de ille multiplicate pro provider al necessitates de multe personas (tan como illo es illustrate in le episodio evangelic del multiplication del pan e del pisces). Le vita christian, tamen, non es solmente un experientia private, quia, per le gratia de Deo, le credente es inserite in le historia de un integre populo, le populo electe de Deo, Israel. De isto parla nos le lectura trahite del littera al Romanos. Le christiano honora le populo e le experientia de Israel qua le experientia de su “fratres major”, si como ille valorisa le expression communitari de su fide.

I.

Psalmo 17 es le oration de lauda e de recognoscentia de un credente qui, mesmo quando ille es circumferite de inimicos mortal, faceva le experientia de como on pote trovar in Deo pace e securitate. Su anima es in pace con Deo, quia le Senior le faceva objecto de cura amorose: ille le purificava del peccato e le guida in le bon. Quando ille preca, ille sape de poter trovar in Deo qui le protege e custodia. Quicunque menacia su integritate physic, moral e spiritual, non succedera a prevaler super ille.

“Oh Senior, considera mi juste causa. Presta attention a mi deprecation. Audi le precaria que sincermente io te offere. Face un juste decision in mi favor. Decide lo que es juste. Tu ha perscrutate mi motivationes interioɽ, tu me ha examinate durante le nocte. Tu me ha attentivemente evalutate, ma tu non trovava in me ulle transgression. Mi determination esseva de non dicer alco de peccaminose. Io sequeva tu commandamentos e isto me preservava de sequer gente violente e prave. Mi pedes se tene firmemente sur tu semitas. Io non devia de illos.

Io te invoca quia tu me exaudi, oh Deo. Inclina a me tu aures e exaudi mi parolas. Monstra me tu misericordia in manieras admirabile. Per tu grande potentia tu salva illes qui quere protection de lor inimicos. Custodia me, como tu custodia le pupillas de tu proprie oculos. Protege me sub le umbra de tu alas. Protege me del homines malefic que me attacca, del inimicos homicida que me circumfere. Illes ha nulle scrupuloʂ; illes parla con arrogantia. Illes me ha traciate e circumferite; illes intende facer me cader in terra. Ille es sicut un leon que vole diveller su preda a pecias, sicut un leonetto que se quatta in locos celate. Surge, oh Senior! Pone te coram lor facie e face les cader sur su genus! Emplea tu gladio pro salvar me ab iste homines prave. Oh Senior, emplea tu potentia pro salvar me de iste assassinos, del homicidas de iste mundo. Illes gaude de lor prosperitate; tu les satia con le ricchessas que illes desira. Illes ha multe infantes e relinquera lor benes a lor descendentes. Io te videra quia io es un homine juste. Quando io me eveliara, io te videra facie a facie e io essera satisfacite” (Psalmo 17).

II.

Deo non es unquam indifferente mesmo pro le atheista le plus obstinate, proque contra Deo ille es ingagiate in un lucta constante. Un “lucta” con Deo, tamen, es le lucta in le qual sovente es alsi ingagiate le credente, qui debe semper adversar su proprie natura de peccator que tende a rebellar se contra le autoritate e le Lege de Deo. In ille lucta Deo semper essera le vincitor. e iste lucta Deo lo transformara in un occasion pro reinfortiar le credente in le bon. Isto es lo que eveni in le episodio del lucta de Jacob contra un homine incognite in Genesis 32, per le qual, Deo ipse revela se ipse como qui le purifica e le transforma.

Jacob lucta con Deo. “Durante le nocte, Jacob se levava, prendeva su duo uxores, su duo servas e su dece-un filios e transiva le vado de Jabbok. Ille les prendeva e les mandava trans le torrente con tote su possessiones, e ille remaneva sol. Alora un homine veniva e luctava con ille usque mane. Quando ille homine videva que non poteva batter Jacob, ille colpava le alveolo de su femure tanto que illo remaneva luxate dum le lucta. Alora le homine diceva: “Lassa me vader, nam le aurora jam surgeva”. Jacob, tamen, le respondeva: “Io non te lassera partir nisi tu me benedice”. Le homine le demandava: “Qual es tu nomine?”. Ille replicava: “Jacob”. “Tu nomine non va essera plus Jacob”, le homine diceva: “Tu nomine desde nunc va esser Israel, quia tu combatteva contra Deo e contra homines, e tu prevaleva”. Alora Jacob le demandava: “Dice me qual es tu nomine”. Ille respondeva: “Quare vole tu cognoscer mi nomine?”. E ille benediceva Jacob in ille mesme loco. Assi Jacob appellava ille loco Peniel (illo es “Facie de Deo”), dicente: “Io videva Deo facie a facie e mi vita esseva preservate”. Le sol se levava super ille quando Jacob passava ultra Peniel, ma ille nunc claudicava a causa de su femure dislocate. Illo es le ration proque mesmo hodie le Israelitas non mangia le tendine attachate al alveolo del femure, propter lo que eveniva ille nocte quando le nervo del femure de Jacob esseva dislocate” (Genesis 32:22-31).

III.

Israel esseva le nove e significative nomine que Deo habeva date al patriarcha Jacob. Iste nomine veniva representar in alicun maniera le fide e le vicissitudes del populo hebraic, gente qui, pro le christianos, es nostre “fratre major”. De facto nos ha, verso le populo hebraic, un debita de honor e de recognoscentia, quia in illo nos esseva spiritualmente graffate. Le apostolo Paolo de isto da nos multe rationes. Contristante se proque – temporarimente – le major parte de iste populo refusa recognoscer in Jesus de Nazareth le attendite Messia, de iste rationes ille indica plures. Isto es lo que nos trova in le lectura del prime cinque versos del capitulo novem del epistola al Romanos.

“Io dice le veritate in Christo (io non menti), pois que mi conscientia me lo assecura in le Spirito Sancte – in mi corde il ha grande tristessa e continue dolor. Proque io mesme desiderarea esser anatema – separate de Christo – pro amor de mi populo, mi consanguineos, que es israelita. A illes pertine le adoption quam filios, le gloria, le pactos, le promulgation del Lege, le culto in le templo e le promissas. A illes pertine le patriarchas, e de illes, per descendentia human, procede le Christo, le qual es Deo super omnes. Benedicite sia ille semper! Amen!” (Romanos 9:1-5).

IV.

Nos ha multo poco in nos ipse a offerer a Deo, como christianos, pro le progresso del Regno de Deo in iste mundo, onerate per problemas multo plus grande de nostre capacitate pro solver los, solmente “cinque panes e duo pisces”. Quando nos los depone in le manos de Jesus, tamen, ille ha le capacitate de multiplicar iste ressources pro satisfacer al necessitates material e spiritual de innumerabile personas. Isto es lo que nos trova in le episodio evangelic del prime multiplication del panes, in le capitulo dece-quatro de Mattheo.

Le multiplication del panes. “Ora, quando Jesus audiva iste nova, con un barca ille se retirava in solitude in un loco remote. Quando, tamen, le turba audiva ubi ille se habeva dirigite, de multe citates illes le sequeva a pedes. In descender del barca, Jesus videva ille grande turba, habeva compassion de illes e resanava lor malados. Ille vespere, le discipulos le accedeva e le diceva: “Iste loco es remote e jam se face tarde. Dimitte le turbas ut illes pote vader a in le villages e emer se le mangiar”. Ma Jesus les diceva: “Isto non es necesse: vos va dar les a mangiar”. Illes respondeva: “Nos ha hic solmente cinque panes e duo pisces!”. Ille les diceva: “Porta los hic a me!”. Deinde ille instrueva le turbas de seder se sur le herba. Jesus levava su oculos al celo, regratiava Deo e frangeva le panes. Ille los dava al discipulos, que, a lor vice, dava los al turbas. Omnes assi mangiava e esseva satisfacite. Postea se recolligeva le residuos e de illos se impleva dece-duo corbatas. Circa cinque milles homines esseva nutrite ille die, sin contar tote le feminas e le infantes!” (Matteo 14:13-21).

Oration

Senior Deo! Nos te regratia pro le tresores que nos trovava in le lecturas biblic de hodie: inseniamentos que nos intende apprender e practicar. Da nos de poter haber le spirito del scriptor qui componeva le Psalmo e qui trovava in te le pace e le fortia pro affrontar le difficultates del vita e del experientia christian. Da nos de transformar le luctas que, sicut Jacob, nos debe affrontar, in occasiones pro reinfortiar nos pro tu servicio. Da nos de valorisar le vita christian quam populo e communitates, in honorar le experientia millenari de tu populo. Mesmo si non ha poco, oh Senior, nos lo vole deponer lo in tu manos, secur que tu lo multiplicara a tu gloria e pro beneficiar multes. Nos te preca, in ultra, ut tu constante misericordia, oh Senior, va purificar e defender tu Ecclesia; e pois que sin tu ajuta illo non pote viver in securitate, protege lo e governa lo semper per tu bontate. Nos te lo pete per le mediation de Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sante, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Mattheo, cap. 14

Mattheo

14

Le morte de Johannes le baptisator

1In ille tempore Herodes, le tetrarcha del Galilea, audiva in re le fama de Jesus. 2Assi ille diceva a su servitores: “Iste es Johannes le baptisator qui resurgeva del mortos! Il es propter isto que potentias miraculose es operante in ille”. 3Quia Herodes habeva facite arrestar e imprisionar Johannes pro complacer Herodias (le ex-uxor de Philippo, fratre de Herodes). 4Johannes repetitemente diceva a Herodes: “Le Lege de Deo non te permitte de maritar te con illa[1]”. 5Quamquam Herodes haberea volite facer assassinar Johannes, ille timeva le populo, quia illes le reputava un propheta. 6Ma in le die natal de Herodes, le filia de Herodias habeva dansate in lor medio, e isto placeva a Herodes, 7tanto que ille habeva promittite con un juramento de accordar la quecunque illa desirava. 8Instruite per su matre, illa habeva dicite: “Da me le capite de Johannes le baptisator hic sur un tabuliero”. 9Nunc le rege regrettava de haber facite un tal promissa, ma, propter le juramento facite coram su convitatos, ille non lo poteva denegar lo a illa. Alora ille dava le ordines necessari, 10e Johannes esseva decapitate in le prision, 11e su capite portate sur un tabuliero e date al juvenetta, qui, a su vice, lo habeva date a su matre. 12Plus tarde, le discipulos de Johannes habeva petite su corpore e lo habeva interrate. Inde illes vadeva e informava Jesus in re tote isto.

Le multiplication del panes

13Ora, quando Jesus audiva iste nova, con un barca ille se retirava in solitude in un loco remote. Quando, tamen, le turba audiva ubi ille se habeva dirigite, de multe citates illes le sequeva a pedes. 14In descender del barca, Jesus videva ille grande turba, habeva compassion de illes e resanava lor malados. 15Ille vespere, le discipulos le accedeva e le diceva: “Iste loco es remote e jam se face tarde. Dimitte le turbas ut illes pote vader a in le villages e emer se le mangiar”. 16Ma Jesus les diceva: “Isto non es necesse: vos va dar les a mangiar”. 17Illes respondeva: “Nos ha hic solmente cinque panes e duo pisces!”. 18Ille les diceva: “Porta los hic a me!”. 19Deinde ille instrueva le turbas de seder se sur le herba. Jesus levava su oculos al celo, regratiava Deo e frangeva le panes. Ille los dava al discipulos, que, a lor vice, dava los al turbas. 20Omnes assi mangiava e esseva satisfacite. Postea se recolligeva le residuos e de illos se impleva dece-duo corbatas. 21Circa cinque milles homines esseva nutrite ille die, sin contar tote le feminas e le infantes!

Jesus cammina sur le aquas

22Subinde, Jesus insisteva que su discipulos retornava in le barca e transiva al altere latere del laco, donec ille dimitteva le turbas. 23Dimittite le turba, ille ascendeva sol a un monte pro precar. Quando se faceva vespere, ille ancora esseva ibi sol. 24intertanto le barca, jam procul del ripa, esseva fortemente succutite per le undas, quia le vento lo esseva contrari. 25Quasi al termino del nocte[2], Jesus veniva a lor incontro, ambulante sur le aquas. 26Quando le discipulos le videva ambulante sur le aquas, illes esseva valde espaventate e diceva: “Illo es un phantasma”, e illes critava de terror. 27ubito, tamen, Jesus les parlava e diceva: “Habe fiducia, il es io, non time!”. 28Alora Petro le respondeva e diceva: “Senior, si il es tu, commanda que io veni a te sur le aquas!”. 29E Jesus le diceva: “Veni!”. Assi Petro, descendente del barca, ambulava sur le aquas e veniva a Jesus. 30Quando, tamen Petro videva le vento multo forte e le undas, ille esseva espaventate e le aquas incipeva submerger le. Alora ille exclamava: “Salva me, Senior!”. 31Alora Jesus subito extendeva su mano e le sasiva. Jesus le diceva: “Tu fide es debile[3], quare dubitava tu[4]?”. 32Quando illes montava in le barca, le vento subito cessava. 33Assi, illes qui esseva in le barca le adorava e exclamava: “Vero tu es le Filio de Deo”.

34Arrivate al altere latere del laco, illes perveniva a Gennesaret. 35Quando le gente de ille loco le recognosceva, le nova de su arrivata se dispergeva per tote ille region, e tote le personas malade le esseva portate. 36Illes le rogava de poter tanger al minus le fimbria de su vestimento; e totes qui lo tangeva esseva resanate.

Notas

  1. Litt. “Non te es licite de haber la”.
  2. Litt. “Al quarte vigilia del nocte” (inter 3 e 6 horas del nove jorno).
  3. O “Tu de poc fide”, non fide in se, ma fide in Jesus.
  4. “Quare tu dubitava que il es io e que io pote sustener te?”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Nove_Testamento/Mattheo/Mattheo_14