Category Archives: Lecturas dominical

Lecturas biblic pro Dominica 13 Septembre 2020

Dominica, le 13 septembre 2020 – le dece-quinte dominica post Pentecoste – Voces de Paolo Castellina, Bob McCarthy, Carmelo Serraino, Peter Kovacs

Lecturas biblic: Psalmos 114; Exodo 14:19-31; Romanos 14:1-12; Mattheo 18:21-35

Le libertate es le dono que Deo misericordiosemente face a illes que le pertine qua su populo. Prefigurate per le evenimentos del historia antique de Israel, illo se realisa e es vivite per le communitate del christianos. Le libertate que Deo dona, tamen, non es le mesme que le mundo incredule volerea haber. Illo es libertate in communion con Deo in harmonia con su leges moral, bon e juste. Le actos de liberation complite per Deo pro le Israel antique (illos que es celebrate in le Pascha) esseva e es destinate a educar, instruer, su populo a ille stilo de vita que custodia e garanti le libertate attingite. Illos es “un schola de vita”. Le mesme vale pro le communitate christian, le qual debe regular omne aspecto de su vita al spirito de Christo, le spirito del Evangelio del gratia, e conformemente al inseniamento que illo recipe per le integre revelation biblic. Ecce, in synthese, le succo del lecturas biblic de iste dominica que nos es sur le puncto nunc de audir.

I.

Le Psalmista memora le evenimentos del Exodo e del Conquesta, e celebra le regalitate de Deo super le populo del Alliantia.  Le israelitas cantava iste psalmo a Pascha quia illo describe le evenimentos historic que illo commemora. Iste texto pone alsi in evidentia que iste factos non reguarda solmente ille particular populo, le israelitas, ma illos ha alsi un importantia “cosmic”. Iste evenimentos, de facto, parla nos del intervention que, a su tempore, haberea ducite Deo a mandar su Filio Jesus Christo, le Salvator del mundo. Ille es “nostre Pascha”, e le evenimentos que concerne le antique Israel es su prefiguration.

“Alleluia! Quando Israel exiva de Egypto, quando le familia de Jacobo quitava ille nation estranie, Juda deveniva su sanctuario e Israel deveniva su regno. Le Mar Rubie les videva e fugiva; le aquas del Fluvio Jordan reverteva lor curso. Le montes saltava sicut arietes, e le collinas sicut agnos! Quare fugiva tu, oh mar? E tu, oh Jordan, quare tu reverteva tu curso? Montes, quare tu saltava sicut arietes, e collinas, sicut agnos? Treme, oh terra, al presentia del Senior, al presentia del Deo de Jacobo. Ille converteva le petra in un stagno de aqua; si, un fonte de aqua flueva ab solide rocca (Psalmo 114).

II.

“Pascha” significa “passage” o “transito”, le transition de Israel ab le sclavitude in Egypto al libertate. Le egyptianos haberea volite impedir lor fuga con le fortias del armea. Illes non successava facer lo. Illes pensava de trappar le israelitas in un via cec con solmente ante illes le Mar Rubie, que illes non poteva transversar. Illes non haberea potite escappar. Non mesmo le mar, tamen, pote obstacular le complimento del promissas de liberation facite per Deo. Con evenimentos humanamente imprevedibile, Deo porta al salvation su populo e causa le defaite del potente  armea egyptian, que de ille mesme aquas es submergite. Le contodel Exodo, capitulo 14 parla nos de isto. Nihil e nemo pote obstacular le complimento del promissas de Deo, que se recapitula in le obra del Christo, le qual passara ab le morte al vita insimul a illes que le pertine.

Israel passa trans le Mar Rubie. “Inde le Senior diceva a Moses: “Quare clama vos ad me? Ordina al israelitas proceder! Ma tu, prende tu baston e extende tu mano super le mar e divide lo, ut le israelitas marcha in le medio del mar super terreno sic. E io indurara le cordes del egyptianos ut persequer le israelitas. Mi magne gloria essera manifestate per le medio del pharaon e de su truppas, su carros e su equites. Quando mi gloria essera manifestate per lor medio, tote Egypto videra mi gloria e sapera quia io es le Senior!”.

Alora le angelo del Senior qui habeva conducite le populo de Israel, se moveva post illes. Anque le columna de nebula se moveva ab le fronte pro star retro a illes. Le nebula se poneva inter le campamento egyptian e le campamento israelita. Quando descendeva le obscuritate, le nebula se mutava in foco, e illuminava le nocte. Le egyptianos e le israelitas non se approchava le unes al alteres per tote le nocte.

Alora Moses extendeva su mano super le mar, e le Senior aperiva un passage a transverso del aqua per le medio de un forte vento oriental. Le vento sufflava per tote ille nocte, vertente le lecto del mar in terreno sic. Assi le populo de Israel marchava per le medio del mar super un terreno sic, con muros de aqua a dextera e a leve!.

Le egyptianos les persequeva e entrava in le medio del mar – tote le cavallos del pharaon, su carros de guerra, e su equites. Justo ante le alba le Senior reguardava a basso super le armea egyptian ab le columna de foco e nebula, e jectava lor fortias in total confusion. Ille blocava le rotas de lor carros, tanto que illes habeva difficultate a mover se, e le egyptianos diceva: “Vamos fugir ab le israelitas, quia le Senior pugna pro illes contra nos!”.

Quando le israelitas perveniva al altere latere, le Senior diceva a Moses: “Extende de novo tu mano super le mar! Alora le aquas se revertera e coperira le egyptianos con lor carros e equites”. Assi, dum le sol comenciava levar se, Moses extendeva su mano contra le mar, e le aquas se reverteva a lor placia usual. Le egyptianos essayava escappar, ma le Senior les involveva in le medio del fluctos. Alora le aquas retornava e coperiva tote le carros e le equites – le integre armea del pharaon. De tote le egyptianos que habeva persequite le israelitas a in le mar, non mesmo un superviveva.

Le populo de Israel, tamen, habeva marchate per le medio del mar super terreno sic, e le aquas stava como un muro de ambe latere. Ecce como le Senior salvava Israel ab le mano del egyptianos in ille die. E le israelitas videva le egyptianos morte super le litore del mar. Quando le populo de Israel videva le magne potentia que le Senior habeva disfrenate contra le egyptianos, illes esseva implite de timor ante ille. Illes poneva lor fide in le Senior e in su servitor Moses (Exodo 14:15-31).

III.

Nostre tertie lectura de hodie, trahite del capitulo 14 del Epistola al Romanos, parla nos del tolerantia que on debe haber in le communitate christian pro ille credentes cuje fide es debile o ancora conditionate per ille prejudicios que obstacula le plen expression del libertate que Deo dona in Christo a su populo. Isto non significa, tamen, que omne persuasiones es acceptabile e legitime, ma que on necessa accompaniar con patientia, amor e, super toto, con le precaria, illes que, in le communitate christian, ancora non ha comprendite tote le implicationes del doctrinas del gratia. Un standard doctrinal objective existe, ma illo non debe esser imponite con un polemica inconsiderate.

Exhortation al longanimitate. “Accepta ille qui es debile in le fide, ma non pro discuter su opiniones. Un persona crede poter mangiar de toto, ma le persona con un fide debile mangia solmente verduras. Qui mangia de toto non debe dispreciar qui non lo face, e qui non lo face non debe judicar qui mangia de toto, proque Deo le acceptava le mesmo. Qui es tu pro judicar le servo de un altere? Si ille sta in pede o cade isto concerne solmente su domino, e ille stara firme proque le Senior es potente pro sustener le.

Un persona considera un certe die plus sancte que un altere, e un altere considera le dies tote equal. Cata uno debe esser plenmente convincite in su proprie sentimento. Qui observa un certe die lo face pro le Senior. Qui mangia [omne sorta de alimentos] mangia [de illos] pro le Senior, pois que ille regratia Deo. In le mesme maniera, qui se abstine de mangiar [certe alimentos], se abstine [de illos] pro le Senior, e ille regratia Deo. Necuno de nos, de facto, vive pro se mesme, e necuno mori pro se mesme. Si nos vive, nos vive pro le Senior; si nos mori, nos mori pro le Senior. Ergo, sia que nos vive sia que nos mori, nos pertine al Senior. Pro iste ration Christo moriva e resuscitava: si que ille pote esser le Senior tanto del mortos como del viventes.

Tu, tamen, qui mangia solmente alimentos vegetal – proque tu judica tu fratre o tu soror? Pois que nos omnes comparera ante le tribunal de Deo, pois que il es scribite: “Assi como io vive – dice le Senior – omne geniculo se flectera ante me e omne lingua laudara Deo”. Ergo, cata uno de nos rendera conto de se mesme a Deo (Romanos 14:1-12).

IV.

Le tolerantia amorose christian, del qual parlava nos le lectura precedente, mesmo si illo es aliquando confrontate con offensas e tortos que poterea venir de alicun nostre fratre o soror in le fide, se funda super le conscientia de como Deo tractava nos ipse. Nos omnes es peccatores qui meriterea de Deo de esser justemente condemnate sin appello. Deo, tamen, in Christo, cargava super se le consequentias de nostre transgressiones ut liberar nos de illos. Illos es “le debitas” verso Deo que ille pagava pro nos. In le parabola de Mattheo 18, que nos va leger nunc, Jesus exhorta nos a comportar se verso le alteres con le mesme amorose misericordia que ille habeva verso nos.

Parabola del debitor qui non esseva preste a pardonar. “Alora Petro le accedeva e le peteva: “Senior, quotiens deberea io pardonar alicuno qui peccava contra me? Usque septe vices?”. Jesus le replicava: “Io non te dice usque septe vices, sed usque septanta vices septe!

Igitur, le Regno del Celos pote esser comparate a un rege qui decideva actualisar su contos con su servitores qui se habeva facite prestar moneta. Quando ille comenciava examinar su contos, le esseva portate un qui le debeva un grandissime summa de moneta. Quia ille non habeva un tal amonta, le senior ordinava que ille esseva vendite – insimul a su uxor, infantes e tote lo que ille possedeva- pro pagar le debita. Le homine, tamen, se prosterneva coram su senior e le implorava: “Habe patientia con me, e io te pagara toto”. Alora le senior habeva pietate de ille su servitor, le dimitteva e remitteva tote su debita. Ma quando ille servitor quitava le rege, ille trovava un de su co-servitores qui le debeva cento monetas de argento e, tenente le per le gurgite, le suffocava, dicente: “Paga me subito lo que tu me debe!”. Igitur su co-servitor cadeva a su pedes e le rogava, dicente: “Habe patientia con me, e io te pagara toto”. Su creditor, tamen, non voleva attender. Ille le faceva arrestar e imprisionar donec le debita haberea essite pagate in toto. Quando alcunes de su co-servitores videva isto, illes esseva valde contristate. Assi illes vadeva al rege e le contava tote lo que il habeva evenite. Tunc le rege convocava le homine al qual ille habeva remittite su debita e le diceva: “Servitor inique! Io te remitteva tote tu grande debita, quia tu me implorava. Esque tu non haberea debite alsi haber misericordia de tu confratre, justo como io habeva misericordia de te?”. Alora le irate rege faceva imprisionar e torturar ille homine usque ille haberea pagate tote su debita. Le mesme facera con vos mi Patre celeste si vos refusa pardonar vostre fratres con tote vostre corde(Mattheo 18:21-35).

Oration

Oh Deo, nam sin te nos non pote placer te, concede misericordiosemente que tu Spirito Sancte dirige e governa nostre cordes; per Jesus Christo, nostre Senior, que vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Lecturas biblic pro dominica 6 septembre 2020

Dominica 6 septembre 2020 – decime quarte Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Salmo 149; Exodo 12:1-14; Romani 13:8-14; Mattheo 18:15-20 con le voces de Paolo Castellina, Bob McCarthy, Carmelo Serraino.

Le populo de Deo es un populo que, in regular tempores, se congrega pro celebrar con gaudio e recognoscentia, particular importante evenimentos de su historia e identitate. Nos lo trova testificate per tote le Biblia que, non solmente describe, ma alsi prescribe le celebration de particular festas – inter le quales le plus importante es le Pascha – e pro illos provide instructiones e materiales. Le verbo “celebrar”, ab le qual veni “celebration”, deriva ab le termino latin “celebratio”, illo es le concurso de multe gente, un grande affluentia, pro solemnisar, honorar, exaltar, un persona o un evenimento importante. Illo significa laudar totes insimul e solemnemente, magnificar, elogisar, commemorar, plauder, evocar, cantar le laudes de…. Le Biblia voca a celebrar Deo, le Deo ver e vivente, qui opera pro su populo e in le medio de su populo, actos de salvation e liberation. Le lecturas biblic de iste dominica propone nos primo un Psalmo de laude e regratiamento e pois parla nos in re le institution del festa de Pascha, le plus authentic festa del liberation. Il non se tracta, tamen, simplemente de formalitates a exequer – mesmo si aliquando illos lo deveni. Le celebration debe transformar se in consequente actos de amor, justitia e un vita ben disciplinate – isto es lo que doce nos le tertie e quarte lectura de hodie, trahite del Nove Testamento.

I.

Le Psalmista exhorta le populo de Deo de laudar le Senior con enthusiasmo e de tote corde. Le laude debe esser spontanee e genuin, public e in compania del fideles, quia le actos de providentia de Deo se renova die post die. Deo es fidel, ille les salva e complira in un die futur tote su promissas eschatologic. Ille es qui formava e libera su populo. Illes ha multe rationes pro allegrar se, mesmo con le musica e le dansa, mesmo quando illes se retira in lor proprie domos pro reposar se. Multes es le fortias que menacia le integritate del populo de Deo, ma illos essera frustrate e battite. Le laude a Deo, in ultra, non es qualcosa que nos debe facer solmente con nostre labios, ma debe incarnar se in un vita de grate obedientia.

Canta al Senior un cantico nove. Isto es un gaudiose canto de laude que le populo de Deo, su fideles, eleva a lor Creator e Salvator. Le mundo les dispreciava e les opprimeva, ma finalmente illes mesme executara le judicio de condemnation que Deo decretava contra lor oppressores.

“Alleluia! Canta al Senior un cantico nove; canta su laudes in le congregation de su fideles. Que Israel se allegra in su Creator; que le populo de Jerusalem exulta in su Rege. Que illes lauda su nomine con dansas; que illes le lauda con le accompaniamento de tamburinos e harpas. Quia Deo se complace de su populo; ille honora le mansuetos con su salvation.Que le fideles jubila in le gloria de lor salvation; que illes canta de gaudio in lor lectos. Que le laudas de Deo sia in lor buccas e un gladio acutiate in lor manos ut executar vengiantia super le nationes e castigar le populos; ut ligar lor reges con pedicas e lor nobiles con catenas de ferro; ut executar le judicio decretate contra illes. Isto es le gloriose privilegio que Deo dava a su fideles. Alleluja!” (Psalmo 149).

II.

Deo es qui libera su populo de omne oppressiones, e le festa annual que ille les prescribe, le Pascha, rememorante le antique liberation ab le sclavitude in Egypto, lo debe semper poner in grande evidentia. Il non se tracta solmente del liberation ab situationes e inimicos externe, ma alsi de liberation moral e spiritual ab le peccato. Illo esseva un festa que previde un precise ritual symbolic, al cuje centro il habeva le immolation del agno paschal. Illo esseva le prefiguration del sacrificio del persona del Senior e Salvator Jesus Christo, per le qual ille pagava le precio de nostre redemption e que esseva sigillate per su resurrection ab le mortos. Ille es “nostre Pascha”, illo es le passage ab le servitude al peccato al libertate. In le sequente texto de Exodo, capitulo 12, se trova instructiones pro le celebration del Pascha, festa del liberation.

Institution del Pascha. “Le Senior diceva a Moses e Aaron in le terra de Egypto: “Desde nunc iste mense essera pro vos le prime mense del anno. Dice al integre communitate de Israel: “In le decime die de iste mense, cata familia debe seliger un agno pro un sacrificio, un animal pro cata familia. Si un familia es troppo parve pro mangiar un animal integre, que illes lo condivide con un altere familia inter lor vicinos. Divide le animal secundo le grandor de cata familia e quanto de illo illes pote mangiar. Le animal que tu selige debe esser un masculo de un anno, o un agno o un capro, con nulle defecto. Serva iste animal selecte usque le vespere del dece-quarte die de iste prime mense. Alora le integre congregation del communitate de Israel debera macellar lor agno o juvene capro al crepusculo. Illes debera prender un poco de sanguine e piciar lo al postes e super le quadro del porta del domo ubi illes mangia le animal. Ille mesme nocte illes debera rostir le carne super un foco e mangiar lo insimul a lactuca amar e pan azyme. Non va mangiar alco de ille carne que sia crude o bullite in aqua. Le animal integre – includite le capite, gambas, e organos interne – debera esser rostite al foco. On non debe remaner alco de illo usque mane. Si residuos remane, combure los al foco. Istos es vostre instructiones pro mangiar iste repasto: Sia completemente vestite, porta sandalia a vostre pedes tenente vostre canna a marchar in mano. Mangia le repasto in haste, quia isto es le Pascha (illo es le Transito) del Senior! Durante ille nocte io transitara per le terra de Egypto e percutera omne primogenite del homines e del animales in le terra de Egypto. Io executara mi judicio contra le deos de Egypto, quia io es le Senior! Ma le sanguine super le postes de vostre portas servira quam signo, marcante le domos ubi vos trova vos. Quando io vide le sanguine, io transitara in ultra. Iste plaga de morte non tangera vos quando io percutera le terra de Egypto. Isto es un die a rememorar. Cata anno, de generation a generation, vos debe celebrar lo solemnemente quam un festa special in honor del Senior. Isto va esser pro vos un lege sempiterne”. (Exodo 12:1-14).

III.

Deo libera nos in Christo ut viver un gaudiose vita de consecration a Deo e a nostre proximo. Le amor, de facto, es le summa ultime de tote le commandamentos que Deo dava nos e que lo defini. “Eveliante nos del somno” del peccato, le credentes in Christo comencia viver un vita moralmente e spiritualmente in accordo con le voluntate revelate de Deo, al qual illes obedi con gaudio e recognoscentia. Isto es ponite in evidentia per le apostolo Paulo in le capitulo 13 del littera al Romanos. Vamos audir lo.

“Non sia in debito con alicuno, si non de amar le unes le alteres, proque qui ama su proximo compli le lege. De facto, “Non committe adulterio, non occide, non roba, non concupisce” e qualcunque altere commandamento, se resume in isto: “Ama tu proximo como te ipse”. Le amor non face mal al proximo, ergo, le amor es le complimento del lege. E face tote isto proque vos cognosce le tempore in le qual nos omnes vive, que il es jam pro nos le hora de eveliar nos del somno, pois que le salvation es nunc plus proxime que le momento in le qual nos deveniva credente. Le nocte avantia a grande passos verso le levar se del sol; le jorno es proxime. Pro isto nos debe deponer le obras del tenebras e vestir nos con le armas del lumine. Vamos viver decentemente como il es convenibile al jorno, sin indulger in festas orgiastic e ebrietate, sin immoralitates sexual e luxuria, sin discordia e jelosia. Al contrario, vesti vos del Senior Jesus Christo, e non satisface al desiderios carnal” (Romanos 13:8-14).

IV.

Le communitate christian es vocate per su Senior a “incarnar”, a devenir le testimonio vivente de un stilo de vita alternative al moda currente de iste mundo. Illo debe esser “contra-cultural”. Isto es le fin ultime del actos de liberation que Deo obra inter illes e que ille voca nos a celebrar. Mesmo le inevitabile querelas que poterea surger inter su membros debe esser solvite secundo le procedura indicate per Jesus ipse in le sequente texto del Evangelio secundo Mattheo.

Le restauration de relationes inter christianos. “Si un tu fratre in le fide pecca contra te, accede le privatemente e reproba le. Si ille audi tu plancto e lo confessa, tu habera reganiate tu fratre. Si, tamen, ille refusa de considerar tu plancto, prende con te un o duo altere personas e retorna ad ille, ut tu parolas sia confirmate de duo o tres testes. Si un tal persona ancora refusa considerar tu plancto, porta tu caso coram le ecclesia. Si ancora, tamen, ille refusa de audir mesmo le ecclesia, tracta un tal persona sicut un pagano o un corrupte collector de impostos. Io dice vos le veritate: quecunque vos liga super terra, essera ligate in celo; e quecunque tu solve super terra, essera solvite in celo. Itero io dice vos: Si duo ex vos se accorda hic super terra in peter quecunque, mi Patre in celo lo facera pro vos. Quia ubi duo o tres es congregate in mi nomine, ibi io es in lor medio”. (Mattheo 18:15-20).

Oration

Concede nos, oh Senior, de confider in te con tote nostre corde, quia, como tu oppone resistentia al persona arrogante qui confida solmente in su proprie fortias, assi tu non derelinque unquam illes qui confide in tu misericordia. Per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Lecturas biblic pro dominica 30 Augusto 2020

Dominica 30 agosto 2020 – Dece-tertie Domenica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 105:24-45; Exodo 3:1-15; Romanos 12:9-21; Mattheo 16:21-28 con le voces de Paolo Castellina, Bob McCarthy, Carmelo Serraino, Peter Kovacs

Le lecturas biblic seligite del Lectionario pro iste dominica, pone in evidentia como le historia, le vicissitudes, del populo de Deo, tanto quanto illos del Senior e Salvator Jesus Christo, non es evenimentos circumstantial e accidental. Illos corresponde al eterne propositos de Deo, illos que justemente es appellate “le historia del salvation”. In iste historia, como christianos, nos omnes es involvite e continua haber pro nos un character didactic. On poterea dicer que, de facto, nos omnes es in “formation permanente” pro servir semper melio le causa de Deo in iste mundo. In iste “servicio active” se trova le ration ipse de nostre vita e nostre ben ultime.

I.

Celebrar le evenimentos-clave del historia del antique Israel, como le miraculose liberation ab le sclavitude in Egypto, le marcha providential del Exodo e su establimento in le Terra Promittite, que es un dono de Deo, sovente recurre in le Biblia como le contento del laude del populo electe a su Senior. Nos lo vide in le sequente portion del Psalmo 105. A remarcar hic es que le election non es un fin a se ipse, ma illo servi al formation de un populo fidel e obediente a Deo: “Tote isto eveniva ut illes observava su commandamentos e obediva a su leges”. Sin fidelitate e obedientia, illes curre de facto le risco de perder lor privilegios e benedictiones. Le mesmo vale pro le humanitate, create per Deo: isto es un principio que es le radice ultime de tote nostre problemas.

“Le Senior rendeva su populo multo fructuose, mesmo plus numerose que su inimicos. Deinde ille converteva le cordes del Egyptianos ut illes odiava le Israelitas, e maltractava le servitores del Senior. Le Senior, tamen, mandava su servitor Moses, insimul con Aaron, qui ille habeva eligite. Illes executava su signos miraculose inter le Egyptianos e prodigios in le terra de Ham. Le Senior mandava le tenebras e obscurava le Egypto, quia illes defiava su commando de lassar partir su populo. Ille converteva lor aqua in sanguine invenenante lor pisces. Lor terra esseva infestate de ranas, e mesmo invadeva le cameras de lecto del rege. Quando le Senior lo commandava, muscas descendeva super le Egyptianos, e culices essamava trans Egypto. Ille les mandava grandine in vice de pluvia, e fulmines fulgurava super le pais. Ille ruinava lor vineas e fichieros, e fracassava tote le arbores. Ille lo commandava e hordas de locustas superveniva – innumerabile juvene locustas. Illos devorava tote le verdura del pais, e destrueva tote le messes in le agros. Deinde ille occideva le primogenitos in cata un familia de Egypto, le primitias de lor fortias. Le Senior conduceva su populo foras de Egypto, cargate de argento e auro, e necuno de su tribus impingeva. Egypto esseva felice quando illes partiva, quia illes habeva pavor del Israelitas. Le Senior expandeva un nebula pro proteger les e un grande igne pro illuminar les durante le nocte. illes peteva carne a mangiar, e qualias veniva; ille satisfaceva lor fame con manna – le pan del celo. Ille divelleva un rocca, e aqua sortiva de illo e formava un fluvio trans ille deserto. Tote isto eveniva quia ille se rememorava de su sacre promissa que ille habeva facite a su servitor Abraham. Quando ille portava su populo foras de Egypto con gaudio, su electos con exultation. ille dava a su populo le terras de nationes pagan, e illes recoltava messes que alteres habeva plantate. Tote isto eveniva ut illes observava su commandamentos e obediva a su leges. Alleluia, lauda Deo!” (Psalmo 105:24-45).

II.

Le episodio del “arbusto que ardeva ma non se consumeva” de Exodo 3, es le puncto le plus alte del revelation de Deo a Moses e, per su medio, a Su populo. Illo es tanto importante quanto le proclamation del Lege de Deo (le Decalogo) sur le Monte Sinai. In illo Deo revela a Moses su identitate le plus profunde includite in ille mysteriose nomine “Io es qui io es”, le etermente presente e in action. Il es in ille momento que Deo committe a Moses le carga de liberator e legislator. Le “Io es” se revelara in maniera supreme in Christo Jesus.

Moses e le arbusto ardente. “Ora Moses faceva pasturar le oves de su patre affin Jethro, sacerdote de Midian, e ille conduceva le grege ultra le deserto. Ille perveniva al monte de Deo, le Horeb. Ibi le angelo del Senior le appareva in un flamma de igne in le medio de un arbusto. Moses videva que le arbusto ardeva, ma illo non se consumeva! Moses ergo pensava: “Io vole vader plus proxime a vider ille stupefaciente vision, quare le arbusto non se consume”. Quando Deo videva que Moses se approximava pro reguardar, ille vocava Moses ab le medio del arbusto dicente: “Moses! Moses!”. E Moses respondeva: “Ecce me!”. Deo diceva: “Non te approxima in ultra! Discalcea te de tu sandalia, quia le loco in le qual tu sta, es terra sancte”. Deo addeva: “Io es le Deo de tu patre, le Deo de Abraham, le Deo de Isaac e le Deo de Jacob”. Alora Moses occultava su facie, quia ille timeva de reguardar Deo. Le Senior diceva: “Certo io videva le affliction de mi populo in Egypto. Io audiva su clamor propter le rigor de lor oppressores. Ben consciente de lor patimentos, io descendeva pro liberar lo del manos del Egyptianos e pro conducer lo ab ille terra a in un terra bon e spatiose, un terra in le qual flue lacte e melle – le terra ubi nunc vive le Canaaneos, le Hittitas, le Amoritas, le Perizzitas, le Hivitas, e le Jebusitas. Le clamor, ergo, del filios de Israel veniva ad me, e io videva lor affliction que les inflige lor oppressores egyptian. Assi, vade nunc: io va mandar te ad Pharaon, ut conducer mi populo, le filios de Israel, foras de Egypto. Moses, tamen, replicava a Deo: “Qui es io, ut io vade ad Pharaon e conduce le filios de Israel foras de Egypto?”. Deo replicava: “Io essera con te; e isto es le signo que io ha mandate te: Quando tu habera portate le populo foras de Egypto, vos adorara Deo juxta iste monte”. Moses diceva a Deo: “Si io vade ad le Israelitas e les dice: ‘Le Deo de vostre patres me mandava a vos’ e illes me pete: ‘Qual es su nomine?’, que debera io dicer les?”. Deo respondeva a Moses assi: “IO ES qui IO ES”. E ille diceva: “Tu debe dicer isto al Israelitas: “Le SENIOR” – le Deo de vostre patres, le Deo de Abraham, le Deo de Isaac, e le Deo de Jacob – me mandava ad vos. Isto es mi nomine in eterno: isto es mi memorial de generation a generation’” (Exodo 3:1-15).

III.

Le lectura ab le epistolas de iste septimana pone in evidentia practicas e concrete instructiones que riguarda le testimonio del communitate christian al mundo del comportamento que Deo se expecta de illo. Le amor non es un principio abstracte e subjective, ma se debe manifestar secundo le criterios objective establite per le Parola de Deo ipse. Vamos vider como, secundo lo que assere le capitulo dece-duo del Littera al Romanos.

Le conducta del amor. “Le amor sia sin hypocrisia. Abhorre lo que es mal, adhere a lo que es bon. Sia affectuose le unes verso le alteres con amor mutual. Monstra ardor in honorar le unes le alteres. Sia diligente e non pigre; sia enthusiastic in le spirito; servi le Senior. Sia gaudiose in le sperantia; supporta le suffrentias; persiste in precar. Contribue al necessitates del sanctos; practica le hospitalitate. Benedice qui perseque vos; benedice, non maledice. Allegra vos con qui se allegra; plora con qui plora. Vive in harmonia le unes con le alteres; non sia arrogante, ma associa vos con le humiles; non considera vos mesme sapiente. Non repaga a alicuno mal pro mal; considera lo que es bon ante omnes. Si possibile, in quanto depende de vos, vive in pace con omnes. Non vindica vos, car amicos ma va lassar spacio al ira de Deo, pois que il es scribite: “Le vengiantia pertine a me. Io repagara”, plus tosto, “si tu inimico ha fame, nutri le; si ille ha sete, face le biber; pois que in facer isto, carbones ardente se accumulara sur lor capites” Non sia vincite per le mal, ma vince le mal con le ben” (Romanos 12:9-21).

IV.

Le integre vicissitudes de Jesus – su nascentia, vita, suffrentia, morte e resurrection – non esseva qualcosa de circumstantial e accidental, ma illos correspondeva al eterne propositos de Deo. “Il esseva necesse” que iste factos se eveniva e developpava exactemente como illos eveniva. Ille “il es necesse” non mesmo le apostolo Petro lo comprendeva al initio. Nonobstante, de facto, justo antea ille habeva correctemente declarate le identitate de Jesus (per revelation), hic ille demonstra de non ancora comprender le cosas de Deo, tanto que Jesus ipse le reprocha severmente. Un vita consecrate a Deo pote implicar alsi cosas multo disagradabile, ma, in perspectiva illos es multo necessari.

Jesus predice su morte e resurrection. “De ille tempore in ultra, Jesus incipeva ostender a su discipulos que il esseva necesse pro ille vader a Jerusalem e patir multo per le manos del ancianos del populos, del sacerdotes principal, e del maestros del Lege religiose; que ille haberea essite occidite, ma que le tertie die ille haberea resurgite. Ma Petro le prendeva a latere e incipeva reprochar le, dicente: “Que nunquam Deo lo permitte, Senior! Isto non te debe unquam evenir!”. Ma Jesus se verteva verso Petro e le diceva: “Vade retro, Satana! Tu me es de scandalo, quia tu non comprende le cosas de Deo: tu los reguarda solmente del puncto de vista human!”. Tunc Jesus diceva a su discipulos: “Si qualcuno vole venir post me, ille debe abnegar se ipse, prender su cruce e sequer me. Si qualcuno solmente essaya de salvar su vita vita, lo perdera, ma quicunque perdera su vita propter me, lo retrovara. A que servirea lucrar le mundo integre si on perde le proprie anima? Que poterea dar un homine in excambio pro su anima? Quia le Filio del Homine venira con su angelos in le gloria de su patre, e pois ille recompensara cata persona secundo lo que ille ha facite. Io dice vos le veritate: il ha alcunes stante hic e nunc qui non morira donec illes vide le Filio del Homine veniente in su regno” (Mattheo 16:21-28).

Oration

Senior de omne poter e fortia, le Autor e le Dator de omne bon cosa: Graffa in nostre cordes amor pro tu Nomine; augmenta in nos ver religion; nutri nos con omne bontate; e produce in nos le fructo de bon obras; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. AMEN.

Lecturas biblic pro Dominica 23 Augusto 2020

Dominica 23 augusto 2020 – Dece-secunde Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 124; Exodo 1:82:10; Romanos 12:1-8; Mattheo 16:13-20

Le populo de Deo, propter su vocation e character particular, es appellate a distinguer se clarmente, ab le puncto de vista moral e spiritual, ab le resto del societate human. Isto esseva ver in le antiquitate e remane applicabile ancora hodie. Le vocation imprescindibile al anti-conformismo lo causava e lo causa ancora hodie multe problemas, quia plure es le tentativas de subjectar e mesmo de destruer le ecclesia del Senior. Illos es “tentativas”, quia nihil e nemo unquam successara facer lo completemente. Le ration de isto es exprimite del lecturas biblic de iste dominica, que assecura nos como le propositos de Deo non pote esser frustrate in alicun maniera. Deo promitteva, de facto, de remaner semper juxta le Sues, de liberar les e de vindicar les con su potentia. Illes es un organismo vivente al servicio de lor Senior.

I.

Inimicos externe e inimicos interne pare render semper plus precari le equilibrio e le superviventia del populo de Deo e de su institutiones. Nos vide isto constantemente in le curso del historia, jam in le tempore del Vetule Testamento. Quante adversarios haberea volite – e ancora volerea – destruer le Ecclesia del Senior! Illes non successava facer lo, e nunquam illes successara. Quare? Vamos vider le responsa in le Parolas del Psalmo 124.

Si le Senior non habeva essite con nos. “Si le Senior non habeva essite con nos,” que Israel lo dice nunc, “si le Senior non habeva essite con nos, quando homines surgeva contra nos, illes haberea ingurgitate nos vive, quando lor furor irasceva contra nos. Le aquas haberea inundate nos; le currentes haberea subito submergite nos. Si, aquas rabiose haberea facite nos necar.

Sia benedicite le Senior, que non permitteva a lor dentes de eveller nos. Nos escappava como un ave ab le rete del chassator. Le rete se lacerava e nos es libere nunc! Nostre adjuta veni del Senior, qui faceva celo e terra” (Psalmo 124).

II.

Moses es un del personages le plus importante del historia del antique populo de Deo. Ille es qui Deo seligeva pro guidar le populo de Deo ab le sclavitude in Egypto al libertate e al Terra del Promissa. Sue es grande parte del texto del prime cinque libros del Biblia, le Pentateucho o Torah. Sue es le structura juridic del Lege revelate moral e ceremonial del populo de Deo. Ab le libro del Exodo, capitulos  e 2, hodie nos lege le preludio a su historia, per le qual Deo developpa providentialmente su eterne propositos.

“Un nove rege, que non habeva cognoscite Joseph, veniva al poter super le Egypto. Ille diceva a su populo: “Reguarda al populo de Israel: illes es troppo numerose e troppo potente pro nos. Vamos ager con astutia con illes. Si illes se multiplica ancora de plus, in le die que nos face un guerra illes poterea alliar se con nostre inimicos pro combatter nos e postea dominar iste pais”.

Alora le egyptianos imponeva super illes superintendentes a labores fortiate pro vexar les con lor gravamines, e assi illes construeva pro le Pharaon le citates de approvisionamento de Pithom e Rameses. Ma tanto illes les opprimeva, quanto plus le israelitas multiplicava se e cresceva, e le egyptianos considerava les un menacia. Pro isto illes sclavisava le israelitas tractante les con duressa. Illes amarisava lor vita con dur travalios: preparar le argilla, facer briccas e occupar se de tote le labores del campos. Toto lo que illes habeva a facer esseva cargate con duressa.

Il habeva duo obstetrices hebree que se appellava una Sephora e le altere Puah. Le rege de Egypto les diceva: “Quando vos adjuta le feminas hebree a delivrar, si vos vide que le infante es un masculo, occide le, se un femina lassa la viver. Le obstetrices, tamen, temeva Deo, e non faceva como le rege del Egypto habeva comandate las: illas lassava viver le masculos. Alora le rege mandava a vocar le obstetrices e diceva les: “Lo que intendeva vos facer? Vos lassa viver le pueros!”. Illas le respondeva: “Il es proque le feminas hebree non es como le feminas egyptian: illas es vigorose. Illas parturi ante le arrivata del obstetrice”. Deo, ergo, esseva complacite de ille obstetrices e le populo cresceva e veniva esser multo numerose, e al obstetrices, que habeva habite timor de Deo, ille les dava un descendentia. Alora Pharaon comandava a tote su populo: “Vos debe jectar in le fluvio cata masculo que nascera, ma lassa viver tote le feminas”.

Circa in ille tempore, un homine del tribo de Levi se maritava con un femina del mesme stirpe. Ille femina concepiva e pareva un filio. Quando illa videva que le puero esseva un puero multo belle, illa le occultava per tres menses, ma quando illa non le poteva plus celar, illa prendeva un corbe de papyro, lo liniva con bitumine e pice, poneva le puero in le corbe e le exponeva longe le ripas del fluvio inter le cannas. Le soror del infante stava procul a vider lo que le haberea occurrite.

Deinde, le filia del Pharaon descendeva pro lavar se in le fluvio, durante que su attendentes camminava preter le margine del fluvio. Quando le princessa videva le corbo inter le cannas, illa mandava una de su attendentes a prender lo. Aperiente lo, illa videva in illo le infante, un puero, que gemeva – e illa sentiva compassion pro ille e diceva: “Iste es certemente uno del infantes del Hebreos”.

In ille momento le soror del puero se approchava e diceva: “Io poterea vader e trovar un del feminas hebree que poterea nutrir pro te ille infante!”. Le princessa replicava: “Bon idea! Vade!”. Assi le puera partiva e vocava le matre del infante. Le filia del Pharaon la diceva: “Prende iste infante e nutri le pro me, e io te pagara un gage”. Assi le femina portava su puero a domo e le nutriva. Quando le puero cresceva bastante, su matre le reportava al filia del Pharaon, que le adoptava como su proprie filio. Illa le vocava Moses, dicente: “Quia del aqua io le prendeva” (Exodo 1:8-2:10).

III.

Le populo de Deo, tam in le Vetule Testamento quam in le Nove, es appellate a distinguer se moralmente e spiritualmente ab le resto del societate human. De facto, illo ha deberes specific a complir in iste mundo, que non debe esser nullemente compromittite. Le populo de Deo servi le eterne propositos de Deo in le historia. Propter isto, Deo confere a cata un de su membros particular habilitates e competentias que contribue insimul al commun projecto. Illo es un corpore, un organismo vivente e como tal nos lo debe comprender. Tote isto lo exprime le Apostolo Paulo in le capitulo 12 de su Epistola al Romanos. Vamos audir:

Le vita consecrate del credente. “De consequentia, io exhorta vos, fratres e sorores, pro le misericordia de Deo, a offerer vostre corpores in sacrificio – vivente, sancte e agradabile a Deo. Isto es vostre culto rational. Non conforma vos al mundo presente, ma sia transformate per le medio del renovamento de vostre mente, de sorta que vos pote verificar qual es le voluntate de Deo, lo que es bon, acceptabile e perfecte. Pois que, in virtute del gratia que me esseva accordate, io dice a cata uno de vos de non intertener un concepto de se mesme plus alte de lo que vos deberea haber, ma pensa de se mesme con bon judicio secundo le mensura del fide que Deo distribueva a cata uno de vos. Durante que in un corpore il ha multe membros, e non tote le membros ha le mesme function, nos, qui es multes, es un sol corpore in Christo. Individualmente es membros que pertine le unes al alteres, de maniera que nos ha donos differente secundo le gratia que esseva nos accordate. Si le dono es le prophetia, qui lo recipeva debe utilisar lo in proportion a su fide. Si illo es le servicio, on debe servir; si illo es inseniar, on debe inseniar. Si illo es le exhortation, on debe exhortar; si illo es contribuer, on debe facer lo con simplicitate; si illo es governar, on debe facer lo con diligentia; si illo es monstrar misericordia, on debe facer lo con allegressa” (Romanos 12:1-8).

IV.

Le Senior e Salvator Jesus Christo ha un su determinate identitate e mission a complir. Le mundo non lo recognosce, lo falsifica, non lo apprecia in su juste valor ni lo tene in le debite consideration. Iste identitate de Jesus, tamen, es clar pro illes al quales Deo aperi le oculos del mente e del corde pro recognoscer lo e proclamar lo. Illes es le personas que ha essite appellate a pertiner al populo de Deo, su Ecclesia. Le recognoscimento explicite e public proclamation del identitate de Jesus de Nazareth, es le petra de fundation de ille domo spiritual, le Ecclesia de Christo, que nihil e nemo unquam potera destruer. Illes probava e continua probar de facer lo, ma frustra, quia lo que Deo establi non pote esser removite.

Le confession de Petro. “Quando Jesus perveniva in le region de Cesarea Philippi, ille peteva a su discipulos: “Que dice le gente in re le identitate del Filio del Homine?”. Illes respondeva: “Alcunes dice Johannes le baptisator, alteres Elia, e alteres ancora Jeremia o un del prophetas”. Alora Jesus les diceva: “Ma vos, qui dice vos que io es?”. Simon Petro respondeva: “Tu es le Christo, le Filio del Deo vivente”. Jesus le replicava: “Tu es beate, Simon, filio de Jona, quia mi Patre in celo te lo revelava. Tu non apprendeva isto de ulle esser human! E io te dice que tu es Petro, e justo super un tal petra io edificara mi ecclesia, e le potentia del morte non prevalera contra illo. Io te dara le claves del regno del celos. Quecunque tu ligara super le terra, essera ligate in le celos, e quecunque tu relaxara super le terra, essera relaxate in celo”. Tunc Jesus commandava a su discipulos de non dicer a alicuno que ille es le Christo” (Mattheo 16:13-20).

Oration

Concede, oh misericordiose Deo, que tu Ecclesia, congregate insimul in unitate per le medio de tu Spirito Sancte, pote manifestar tu potentia inter omne populos, al gloria de tu Nomine, per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Lecturas biblic pro dominica 16 augusto 2020

Dominica 16 augusto 2020  – Dece-prime Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 133 ; Genesis 45:1-15; Romanos 11:1-2,25-33; Mattheo 15:21-28

Le unitate e le harmonia inter tote le ver credentes in Christo, illes qui esseva spiritualmente regenerate de Deo e qui, per su gratia, perveniva al repententia e al fide in Jesus Christo, es un facto jam realisate. Illo transpassa tote lor differentias historic e organisative. Illes se recognosce spontaneemente como filios de Deo. Psalmo 133, nostre prime lectura de hodie lo declara e celebra. Le credente, pois, recognosce que tote lo que le eveni in le vita, “servi” al eterne propositos de Deo e ergo, mesmo si ille debe supportar situationes lamentabile, non se dole de illos: ille vide tote le cosas in un perspectiva plus ample. Isto es lo que nos trova in le secunde lectura, le culmine del vicissitudes del patriarcha Joseph. Le tertie lectura parla del destino del Israelitas qui, nonostante lor infidelitate, remane le populo de Deo, objecto de su promissas gravate in su Pacto. Le quarte lectura, ab le evangelio secundo Mattheo, monstra uno del prime signos que annuncia como in Jesus, le Evangelio se diffunde, con su potentia de salvation, a omne populo e cultura.  Ecce assi como le lecturas de hodie parla del interaction inter le populo de Israel e le credentes in Cristo de omne nation, realisante assi le eterne propositos de Deo.

I.

Le Psalmo 133 es un breve Psalmo que exalta le importantia del concordia e del harmonia inter fratres e sorores in le fide. Illo esseva cantate per le peregrinos que ascendeva al Templo de Jerusalem, unite in le mesme fide in le Deo ver e vivente que habeva promittite de incontrar se ibi con su populo. Il es mentionate hic le oleo del unction que rememora lor election, assi como le rore refrescante que les assecura del benediction de Deo gravate in le Pacto inter ille e illes.

“Ecce, quam bon e quam placente quando fratres vive insimul harmoniosemente. De facto, le harmonia es tanto preciose quanto le oleo del unction que esseva effundite super le capite de Aaron e que descendeva per su barba usque al bordo de su vestimentos. Le harmonia es tanto refrescante quanto le rore del Monte Hermon, que descende super le montes de Sion. Justo ibi le Senior pronunciava su benediction – vita eterne” (Psalmo 133).

II.

Il non ha alicun resentimento in Joseph verso su fratres, qui, pro disembarassar se de ille, vincite per le jelosia, .le habeva vendite como sclavo e pois facite portar in Egypto. Nulle resentimento, quia Joseph comprende ben que, nonobstante isto, Deo haveva empleate ille lamentabile facto pro realisar su eterne propositos: le preservation del populo de Israel durante un fame. Hodie nos lege le puncto culmine del integre conto, quando Joseph se face recognoscer de su fratres, stupefacite e espaventate, timente su vengiantia.

Joseph revela su identitate. “Joseph non poteva plus continer se in ultra. Il habeva tro de personas ibi, unde ille diceva a su attendentes: “Foras! Retira vos de mi presentia!”. Assi, ille remaneva sol con su fratres quando ille se manifestava a illes. Alora ille erumpeva in un forte plancto. Su gemitos esseva tanto forte que le Egyptianos los poteva audir e subito de isto esseva informate le corte del Pharaon. “Io es Joseph!”, ille diceva a su fratres, “Es mi patre ancora in vita?”. Su frates, tamen, non poteva responder tanto que illes esseva terrificate de vider Joseph stante coram illes! Accede ad me”, ille les diceva clementemente. E, accedente les prope, ille les diceva de novo: “Io es Joseph, vostre fratre, qui vos vendeva ut reducer le in sclavitude in Egypto. Non contrista vos, e non sia irate con vos ipse pro haber me vendite a iste placia. Il esseva pro vostre salute que Deo me mandava hic avante a vos in Egypto. Durante iste duo annos passate il habeva un fame in le terra e pro cinque annos de plus il habera ni aratura ni recoltas. Deo me mandava avante a vos pro preservar vos super le terra e salvar vostre vita per un grande liberation. Il non esseva vostre decision a mandar me hic, ma le proposito de Deo. Ille me rendeva un consultor de Pharaon, domino super tote su familia, e governator del integre Egypto. Ora retorna cito a mi patre, e dice le: ‘Isto es lo que tu filio Joseph dice: Deo me rendeva domino de tote le terra de Egypto. Descende ad me, non retarda! Tu va habitar in le terra de Goshen, e tu vivera juxta me – tu, tu filios, tu granfilios, tu oves, tu greges, e tote lo que tu possede. Io te providera de nutrimento ibi, quia il habera ancora cinque annos de fame. Alteremente tu devenirea indigente – tu, tu familia e tote lo que te pertine’. Tu e mi fratre Benjamin pote certemente vider con vostre oculos ipse que io es vermente Joseph”. Va e dice a mi patre in re le position eminente que io attingeva hic in Egypto. Describe a ille tote lo que vos ha vidite, e deinde adduce cito mi patre hic”. Plorante de gaudio, Joseph imbraciava Benjamin, e Benjamin faceva le mesmo. Deinde Joseph osculava cata un de su fratres e plorava super illes. Postea illes incipeva parlar liberemente con illes” (Genesis 45:1-15).

III.

Le tertie lectura assere un veritate que multes hodie denega. Il non es del toto ver que Deo reimplaciava le populo de Israel con le ecclesia christian. Nonobstante le facto que multe israelitas repulsava Jesus como lor ver e unic Messia, illes non perde lor character de populo elegite, quia Deo es fidel a su promissas verso illes nonobstante lor infidelitate. Non solmente illes remane le populo electe, ma Deo emplea lor infidelitate pro vocar a se, ab omne nationes, su electos al salvation e graffar les in ille bloco. Un die le credentes in Christo (sia israelitas que de omne altere nation) se retrovara unite per le mesme fide e  de isto illes se allegra.

“Alora io dice: Esque Deo rejectava su populo? Absolutemente no! Pois que io mesme es un israelita, un descendente de Abraham, del tribo de Benjamin. Deo non rejectava su populo, que ille precognosceva! Esque vos non sape lo que le Scriptura dice in re Elias, in qual maniera ille supplicava Deo contra Israel (…) Pois que io non vole que vos ignora iste mysterio, fratres e sorores, de sorta que vos non sia vangloriose: un induration partial eveniva in Israel usque habera entrate le numero complete del Gentiles, e assi tote Israel essera salvate, sicut il es scribite: “Le liberator exira de Sion, ille removera le iniquitate de Jacob. E isto es mi pacto con illes quando io porta via lor peccatos”. Quanto al Evangelio, illes es inimicos in consideration de vos, ma quanto al election, illes es multo amate in consideration de lor patres, pois que le donos e le vocation de Deo es irrevocabile. Sicut vos esseva previemente disobediente a Deo, ma nunc vos recipeva misericordia a causa de lor disobedientia, assi illes esseva disobediente a fin que, per le misericordia date a vos, illes alsi potera nunc reciper misericordia. Pois que Deo imprisionava omnes in lor disobedientia pro monstrar su misericordia a omne sorta de personas. Oh profunditate del ricchessa e del sapientia e del cognoscentia de Deo! Quanto insondabile es su judicios e quanto inscrutabile es su vias!Pois que “Qui comprehendeva le mente del Senior, o qui esseva su consiliero? O qui primo dava a Deo de sorta que Deo deberea restituer lo?” Pois que de ille e pro ille es tote le cosas. A ille sia le gloria pro semper! Amen” (Romanos 11:1-2,25-33).

IV.

In le quarte lectura de hodie, ab le capitulo 15 del evangelio secundo Mattheo, le Senior Jesus vade apertemente  extra le territorio de Israel e benefica un femina qui exprime con determination su fide in Ille. Jesus assere hic que le propositos de Deo pro le populo de Israel ha prioritate, ma isto es como un planca de salto verso altere nationes. Le credentes in Christo hodie proveni ab differente nationes e culturas, e isto es conforme al propositos salvific de Deo, como illos es declarate tanto in le Vetule quanto in le Nove Testamento.

Le fide de un femina canaanita. “Depost haber sortite inde, Jesus vadeva a in le region de Tyro e Sidon. Un femina canaanite de ille placias le accedeva e le implorava dicente: “Habe misericordia de me, oh Senior, Filio de David! Mi filia es multo vexate per un demonio que la tormenta”. Jesus tamen, non la dava ulle replica. E accedente a ille, su discipulos, le rogava dicente: “Dimitte la, quia illa insiste clamar post nos”. Assi ille diceva al femina: “Io esseva mandate nisi ad le oves perdite del populo de Israel”. Illa tamen, veniva e se prosterneva coram ille e diceva: “Senior, adjuva me!”. Ille la respondeva: “Il non es juste prender le pan del filios e jectar lo al canes!”. Illa replicava: “Si, Senior, ma mesmo le canes mangia le restos[ que cade del tabula del domino!”. Alora Jesus la respondeva: “Oh femina, grande es tu fide! Te sia facite sicut tu vole”. E in ille mesme hora su filia esseva resanate.” (Mattheo 15:21-28).

Oration

Omnipotente Deo, tu dava nos tu Filio unigenite qua le sacrificio ultime pro nostre peccatos e alsi como exemplo del vita que tu agrada. Da nos le gratia de reciper con recognoscentia le fructos de su obra de redemption, e de sequer die post die le sancte passos de su vita del toto sancte; per Jesus Christo, tu Filio, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Lecturas biblic pro Dominica 2 Augusto 2020

Dominica 2 Augusto 2020 – Novesime Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 17; Genesis 32:22-31; Romanos 9:1-5; Mattheo 14:13-21

Pro un christiano, le expression del fide in su vita es certemente multo plus que intertener privatemente persuasiones religiose e participar a ceremonias sacrate. Illo significa un ingagiamento personal e luctar constantemente contra inimicos mortal (tanto in se ipse que externe), inimicos que menacia su integritate physic, moral e spiritual. Nos trova de isto illustrationes in le lectura biblic de iste septimana: Jacob qui lucta con Deo (capitulo 32 del Genesis) e Psalmo 17, in le qual un credente es purificate e transformate moralmente per su constante relation con Deo. Mesmo le pauco que le credente pote e successa dar in le manos de su Senior e Salvator Jesus Christo, essera de ille multiplicate pro provider al necessitates de multe personas (tan como illo es illustrate in le episodio evangelic del multiplication del pan e del pisces). Le vita christian, tamen, non es solmente un experientia private, quia, per le gratia de Deo, le credente es inserite in le historia de un integre populo, le populo electe de Deo, Israel. De isto parla nos le lectura trahite del littera al Romanos. Le christiano honora le populo e le experientia de Israel qua le experientia de su “fratres major”, si como ille valorisa le expression communitari de su fide.

I.

Psalmo 17 es le oration de lauda e de recognoscentia de un credente qui, mesmo quando ille es circumferite de inimicos mortal, faceva le experientia de como on pote trovar in Deo pace e securitate. Su anima es in pace con Deo, quia le Senior le faceva objecto de cura amorose: ille le purificava del peccato e le guida in le bon. Quando ille preca, ille sape de poter trovar in Deo qui le protege e custodia. Quicunque menacia su integritate physic, moral e spiritual, non succedera a prevaler super ille.

“Oh Senior, considera mi juste causa. Presta attention a mi deprecation. Audi le precaria que sincermente io te offere. Face un juste decision in mi favor. Decide lo que es juste. Tu ha perscrutate mi motivationes interioɽ, tu me ha examinate durante le nocte. Tu me ha attentivemente evalutate, ma tu non trovava in me ulle transgression. Mi determination esseva de non dicer alco de peccaminose. Io sequeva tu commandamentos e isto me preservava de sequer gente violente e prave. Mi pedes se tene firmemente sur tu semitas. Io non devia de illos.

Io te invoca quia tu me exaudi, oh Deo. Inclina a me tu aures e exaudi mi parolas. Monstra me tu misericordia in manieras admirabile. Per tu grande potentia tu salva illes qui quere protection de lor inimicos. Custodia me, como tu custodia le pupillas de tu proprie oculos. Protege me sub le umbra de tu alas. Protege me del homines malefic que me attacca, del inimicos homicida que me circumfere. Illes ha nulle scrupuloʂ; illes parla con arrogantia. Illes me ha traciate e circumferite; illes intende facer me cader in terra. Ille es sicut un leon que vole diveller su preda a pecias, sicut un leonetto que se quatta in locos celate. Surge, oh Senior! Pone te coram lor facie e face les cader sur su genus! Emplea tu gladio pro salvar me ab iste homines prave. Oh Senior, emplea tu potentia pro salvar me de iste assassinos, del homicidas de iste mundo. Illes gaude de lor prosperitate; tu les satia con le ricchessas que illes desira. Illes ha multe infantes e relinquera lor benes a lor descendentes. Io te videra quia io es un homine juste. Quando io me eveliara, io te videra facie a facie e io essera satisfacite” (Psalmo 17).

II.

Deo non es unquam indifferente mesmo pro le atheista le plus obstinate, proque contra Deo ille es ingagiate in un lucta constante. Un “lucta” con Deo, tamen, es le lucta in le qual sovente es alsi ingagiate le credente, qui debe semper adversar su proprie natura de peccator que tende a rebellar se contra le autoritate e le Lege de Deo. In ille lucta Deo semper essera le vincitor. e iste lucta Deo lo transformara in un occasion pro reinfortiar le credente in le bon. Isto es lo que eveni in le episodio del lucta de Jacob contra un homine incognite in Genesis 32, per le qual, Deo ipse revela se ipse como qui le purifica e le transforma.

Jacob lucta con Deo. “Durante le nocte, Jacob se levava, prendeva su duo uxores, su duo servas e su dece-un filios e transiva le vado de Jabbok. Ille les prendeva e les mandava trans le torrente con tote su possessiones, e ille remaneva sol. Alora un homine veniva e luctava con ille usque mane. Quando ille homine videva que non poteva batter Jacob, ille colpava le alveolo de su femure tanto que illo remaneva luxate dum le lucta. Alora le homine diceva: “Lassa me vader, nam le aurora jam surgeva”. Jacob, tamen, le respondeva: “Io non te lassera partir nisi tu me benedice”. Le homine le demandava: “Qual es tu nomine?”. Ille replicava: “Jacob”. “Tu nomine non va essera plus Jacob”, le homine diceva: “Tu nomine desde nunc va esser Israel, quia tu combatteva contra Deo e contra homines, e tu prevaleva”. Alora Jacob le demandava: “Dice me qual es tu nomine”. Ille respondeva: “Quare vole tu cognoscer mi nomine?”. E ille benediceva Jacob in ille mesme loco. Assi Jacob appellava ille loco Peniel (illo es “Facie de Deo”), dicente: “Io videva Deo facie a facie e mi vita esseva preservate”. Le sol se levava super ille quando Jacob passava ultra Peniel, ma ille nunc claudicava a causa de su femure dislocate. Illo es le ration proque mesmo hodie le Israelitas non mangia le tendine attachate al alveolo del femure, propter lo que eveniva ille nocte quando le nervo del femure de Jacob esseva dislocate” (Genesis 32:22-31).

III.

Israel esseva le nove e significative nomine que Deo habeva date al patriarcha Jacob. Iste nomine veniva representar in alicun maniera le fide e le vicissitudes del populo hebraic, gente qui, pro le christianos, es nostre “fratre major”. De facto nos ha, verso le populo hebraic, un debita de honor e de recognoscentia, quia in illo nos esseva spiritualmente graffate. Le apostolo Paolo de isto da nos multe rationes. Contristante se proque – temporarimente – le major parte de iste populo refusa recognoscer in Jesus de Nazareth le attendite Messia, de iste rationes ille indica plures. Isto es lo que nos trova in le lectura del prime cinque versos del capitulo novem del epistola al Romanos.

“Io dice le veritate in Christo (io non menti), pois que mi conscientia me lo assecura in le Spirito Sancte – in mi corde il ha grande tristessa e continue dolor. Proque io mesme desiderarea esser anatema – separate de Christo – pro amor de mi populo, mi consanguineos, que es israelita. A illes pertine le adoption quam filios, le gloria, le pactos, le promulgation del Lege, le culto in le templo e le promissas. A illes pertine le patriarchas, e de illes, per descendentia human, procede le Christo, le qual es Deo super omnes. Benedicite sia ille semper! Amen!” (Romanos 9:1-5).

IV.

Nos ha multo poco in nos ipse a offerer a Deo, como christianos, pro le progresso del Regno de Deo in iste mundo, onerate per problemas multo plus grande de nostre capacitate pro solver los, solmente “cinque panes e duo pisces”. Quando nos los depone in le manos de Jesus, tamen, ille ha le capacitate de multiplicar iste ressources pro satisfacer al necessitates material e spiritual de innumerabile personas. Isto es lo que nos trova in le episodio evangelic del prime multiplication del panes, in le capitulo dece-quatro de Mattheo.

Le multiplication del panes. “Ora, quando Jesus audiva iste nova, con un barca ille se retirava in solitude in un loco remote. Quando, tamen, le turba audiva ubi ille se habeva dirigite, de multe citates illes le sequeva a pedes. In descender del barca, Jesus videva ille grande turba, habeva compassion de illes e resanava lor malados. Ille vespere, le discipulos le accedeva e le diceva: “Iste loco es remote e jam se face tarde. Dimitte le turbas ut illes pote vader a in le villages e emer se le mangiar”. Ma Jesus les diceva: “Isto non es necesse: vos va dar les a mangiar”. Illes respondeva: “Nos ha hic solmente cinque panes e duo pisces!”. Ille les diceva: “Porta los hic a me!”. Deinde ille instrueva le turbas de seder se sur le herba. Jesus levava su oculos al celo, regratiava Deo e frangeva le panes. Ille los dava al discipulos, que, a lor vice, dava los al turbas. Omnes assi mangiava e esseva satisfacite. Postea se recolligeva le residuos e de illos se impleva dece-duo corbatas. Circa cinque milles homines esseva nutrite ille die, sin contar tote le feminas e le infantes!” (Matteo 14:13-21).

Oration

Senior Deo! Nos te regratia pro le tresores que nos trovava in le lecturas biblic de hodie: inseniamentos que nos intende apprender e practicar. Da nos de poter haber le spirito del scriptor qui componeva le Psalmo e qui trovava in te le pace e le fortia pro affrontar le difficultates del vita e del experientia christian. Da nos de transformar le luctas que, sicut Jacob, nos debe affrontar, in occasiones pro reinfortiar nos pro tu servicio. Da nos de valorisar le vita christian quam populo e communitates, in honorar le experientia millenari de tu populo. Mesmo si non ha poco, oh Senior, nos lo vole deponer lo in tu manos, secur que tu lo multiplicara a tu gloria e pro beneficiar multes. Nos te preca, in ultra, ut tu constante misericordia, oh Senior, va purificar e defender tu Ecclesia; e pois que sin tu ajuta illo non pote viver in securitate, protege lo e governa lo semper per tu bontate. Nos te lo pete per le mediation de Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sante, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Lecturas biblic pro Dominica 26 Julio 2020

Dominica 26 Julio 2020 – Octave Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 105:1-11; 45; Genesis 29:15-28; Romanos 8:26-39; Mattheo 13:31-33,44-52

Le thema que poterea conjunger le quatro lecturas biblic de iste dominica nos lo poterea appellar “le dynamica e efficacia del obra de Deo in iste mundo” que in illo ille realisa le projectos que habeva establite desde le eternitate. Iste projectos es revelate e, in le mesme tempore, occultate al oculos del plus grande parte del gente. Pro iste ration nos debe conscientemente inquirer los, discoperir los. Iste projectos involve personas que on poterea considerar inepte, non appropriate, ma Deo gradualmente les “plica” e les transforma. A iste personas Deo ipse provide e les adjuta e protege. Beate es illes qui trova le tresores del obra de Deo e los investe in iste mundo pro le gloria de Deo.

I.

Il ha multe personas qui, si nos les demanda si illes crede in Deo, illes responde: “Nos es al recerca”. Isto sovente es solmente un excusa, un pretexto, quia illes non vole affrontar iste question o lo considera non convenibile. De facto illes non perquire Deo con tote lor corde como illes deberea, quam qualcosa de essential pro lor vita. Illes pensa de non necessitar le. “Querer le Senior” es le exhortation que face nos Psalmo 105 del qual hodie nos legera un portion. Multes non trova Deo quia ille le cerca in le placias errate… Il es in le persona de Jesus que illes le trovara, in le contexto del revelation biblic, que parla del relation inter Deo e su populo electe. Le scriptor de iste Psalmo trovava Deo. Ille experiva su presentia e obra. Pro iste ration ille le lauda e le regratia pro le beneficios que ille le dava.

“Alleluia! Va regratiar le Senior. Invoca su nomine. Face cognoscer al nationes lo que ille accompliva. Canta a ille, canta su laudes. Conta a omnes in re su actiones meraviliose. Exulta in su nomine sancte; va allegrar vos, vos qui adora le Senior! Quere le Senior e su potentia. Quere su facie semper! Va rememorar le meravilias que ille faceva, su prodigios e le judicios de su bucca, vos, filios de su servitor Abraham, vos, descendentes de Jacob, su electe. Ille es le Senior, nostre Deo. Su justicia es visibile per tote le terra. Ille semper es fidel a su pacto – le ingagiamento que ille prendeva per mille generationes. Isto es le pacto que ille establiva con Abraham, e le promissas que ille faceva per juramento a Isaac. Ille lo confirmava a Jacob como un decreto, e al populo de Israel como un pacto perenne: “Io te dara le terra de Canaan como tu special hereditate” (…) Tote isto eveniva ut illes observava su commandamentos e obediva a su leges. Alleluia, lauda Deo!” (Psalmo 105:1-11; 45).

II.

Le patriarca Jacob es un personage controverse in le Biblia quia, como dice le etymologia hebraic ipse de su nomine, ille se comporta sovente como un profitator e un deceptor. Qui se crede astute, tamen, debe facer multe attention pro non esser decipite ille mesme, como demonstra le conto biblic de hodie, trahite ab Genesis 29. Le conto es singular. Illo parla de quando Jacob habeva vadite in le loco de origine de su familia pro trovar se un uxor. Deo, tamen, va plicar su character usque al puncto de cambiar su nomine. ille devenira “Israel”, que significa: “Qui combatte pro (o con) le Senior”.

Jacob se marita con Leah e Rachel. Alora Laban diceva a Jacob: “Tu non deberea laborar pro me sin un salario, solmente proque nos es parentes. Dice me qual gage volerea tu reciper”. Ora Laban habeva duo filias; le nomine del plus vetule esseva Lea, e le plus juvene Rachel. Le oculos de Lea esseva tenere, ma le aspecto de Rachel esseva de un beltate harmoniose e attrahente. Nam Jacob se habeva inamorate de Rachel, ille diceva: “Io va servir te per septe annos in excambio pro tu filia le plus juvene, Rachel”. Laban replicava: “De accordo! Il es melio ut io la da a te quam a un altere viro; remane apud me”. Assi Jacob laborava per septe annos ut pagar pro Rachel. Su amor pro illa esseva tanto forte que ille septe annos le pareva pauc dies”.

Finalmente Jacob diceva a Laban: “Da me mi uxor, quia jam le tempore de mi servicio se expleva, ut io pote copular con illa”. Assi Laban invitava tote le gente de ille placia e preparava un festa de nuptias. In le vespere Laban portava su filia Lea a Jacob, e Jacob copulava con illa. Laban alsi dava a Lea su serviente Zilpah qua su camerera.

Mane Jacob discoperiva que le femina con le qual ille habeva passate le nocte esseva Lea! Assi Jacob diceva a Laban: “Quid tu me faceva? Nonne pro Rachel io te serviva? Quare tu me decipeva?”. Laban replicava: “Il non es hic nostre costume dar in maritage le filia le plus juvene ante le filia primogenite. Completa le septimana de nuptias de mi filia le plus vetule, deinde nos te dara alsi le filia le plus juvene, in excambio pro altere septe annos de servicio”. Jacob faceva sicut Laban habeva dicite. Quando Jacob compliva le septimana de nuptias de Lea, Laban le dava qua su uxor alsi su filia Rachel. Laban alsi dava a Rachel su serviente Bilhah qua su camerera. Alora Jacob copulava anque con Rachel. Ille amava Rachel de plus que Lea. Deinde ille laborava pro Laban per altere septe annos” (Genesis 29:15-28).

III.

Illes qui Deo clama pro pertiner a Su populo e a servir Le, non es necessarimente personas exceptional, ma personas con le normal debilitates de omnes. Gratias a Deo, tamen, Ille se occupa de lor debilitates e los rende fortias. Mesmo le evenimentos negative de lor vita los face cooperar a lor bon ultime. Illes es le personas qui Deo seligeva al gratia del salvation. Le Christo provide a illes le justitia que les manca e illes essera semper le objecto del amorose cura providential de Deo. Ecce le subjecto del portion del octave capitulo del epistola al Romanos que non nunc va audir.

“In le mesme maniera le Spirito adjuva nos in nostre debilitate, proque nos non sape como nos deberea precar, ma le Spirito ipse intercede pro nos con gemitos inexprimibile. E ille qui sonda nostre cordes cognosce qual es le intentiones del Spirito, proque le Spirito intercede in favor del sanctos secundo le voluntate de Deo. E nos sape que tote le cosas coopera al ben de illes que ama Deo, le quales es appellate secundo su proposito, pois que illes que Deo precognosceva, ille alsi predestinava a esser conforme al imagine de su Filio, a que su Filio sia le primogenite inter multe fratres e sorores. E illes qui Deo predestinava, ille alsi appellava; e illes qui ille appellava, ille alsi justificava; e illes qui ille justificava, ille alsi glorificava.

Que dicera nos, alora, super iste cosas? Si Deo es pro nos, qui essera contra nos? Sin dubita, ille qui non sparniava su proprie Filio, ma le livrava pro nos omnes, como non nos concederea alsi con ille tote le cosas? Qui accusara le electos de Deo? Il es Deo qui les justifica! Qui es ille que pote condemnar les? Christo es ille qui moriva e, plus ancora, le resuscitava. Ille sta al dextera de Deo e intercede alsi pro nos. Qui poterea separar nos del amor de Christo? Tribulation, o angustia, o persecution, o fame, o nuditate, o periculo, o spada? Como il es scribite: “Pro tu amor nos es exponite al morte tote le dies. Nos es considerate como oves destinate al macellation”. No, in tote iste cosas nos ha un complete victoria per medio de ille qui nos amava. Pois que io es persuadite que ni morte, ni vita, ni angelos, ni dominatores celeste, ni cosas que es presente, ni cosas a venir, ni potentias, ni altor, ni profunditate, ni alicun altere cosa create poterea separar nos del amor de Deo in Christo Jesus nostre Senior” (Romanos 8:26-39).

IV.

In le quarte e ultime lectura biblic de hodie nos trova cinque breve parabolas de Jesus que exemplifica lo que nos poterea appellar “le dynamica del Regno de Deo” in operation in iste mundo. Lo que Deo opera es parve e sovente occulte a nostre oculos, ma de grande potentia e efficacia. Illo es un tresor que solmente poc estimatores sape appreciar quia illes ha “le dono del discenimento”, un discernimento que manca a multes hodie, ma que ille mesme emplea. Vamos ergo audir le sequente portiones del capitulo 13 del Evangelio secundo Mattheo.

Le parabola del semine de mustarda. “Jesus les proponeva un altere parabola. Ille les diceva: “Le Regno del Celos es simile a un semine de mustarda que un homine prendeva e seminava in su agro. Quanquam illo es le plus parve de tote le semines, quando illo ha crescite, illo es le plus large del plantas del jardin e deveni un arbore, tanto que le aves del celo veni e habita in su ramos”.

Le parabola del levatura. “Jesus les contava un altere parabola: “Le Regno del Celos es simile al levatura que un femina emplea pro facer pan. Mesmo si illa poneva solmente un poco de levatura in tre mensuras de farina, illo permea omne partes del pasta”. (…)

Parabolas in re le Regno del Celos. “Le Regno del Celos es simile a un tresor que un persona discoperiva occultate in un agro. Isto le dava multissime gaudio e lo occultava de novo. Ergo ille vendeva tote lo que ille possedeva pro haber bastante moneta pro emer ille agro.

Itero, le Regno del Celos es simile a un mercator qui quere pretiose perlas. Quando ille discoperiva un perla de grande valor, ille vendeva tote lo que ille possedeva e lo emeva!

Itero, le Regno del Celos es simile a un rete que, jectate in le mar, cape omne sorta de pisces. Quando le rete esseva plen, le piscatores lo traheva al litore, se sedeva e assortiva le bon pisce in un cassa. ma jectava via le mal pisces. Il essera assi al fin del etate. Le angelos venira e separara le gente mal del medio del justos, jectante le mal in le furnace ardente, in le qual il habera plorar e stridor de dentes.

Esque vos comprendeva tote iste cosas?”. Illes replicava: “Si, nos los comprende”. Tunc Jesus addeva: “Omne experto in le Lege qui esseva trainate pro le Regno del Celos es simile a un possessor de un domo qui extrahe de su tresor tanto lo que es nove e lo que es vetere”  (Mattheo 13:31-33,44-52).

Oration

Senior nostre Deo, nos te regratia quia tu projectos de salvation se developpa irresistibilemente in iste mundo e que le gratia del Evangelio perveniva a nos alsì e involveva nos in iste mesme planos. Tu dava nos oculos pro vider lo, e nos te pete de haber semper un cognoscentia plus grande de illos. Tu vocava nos, mesmo si nos, de ille election non esseva digne, tanto que nos senti nos esser debile e inepte in tu servicio. Nos recipe, tamen, tu reproches e nos confide in tu adjuta in omne cosas, in examinar diligentemente e emplear ille medios que tu pone nos a disposition pro nostre sanctification. Nos te regratia pro tu providential interventiones in provider a nostre necessitates e proteger nos del mal. Que toto lo que tu es e dona sia nostre tresor, un tresor que nos vole investir in iste mundo pro tu gloria. Oh Deo, protector de tote illes qui confide in te, sin le qual nihil es forte e nihil es sancte, augmenta e multiplica super nos tu misericordia; quia con te como nostre Soveran e Guida nos pote talmente transir le cosas temporal, que nos non perde le cosas eterne; per Jesus christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Lecturas biblic pro Dominica 19 Julio 2020

Dominica 19 julio 2020 – Septime Dominica post le Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 139; Genesis 28:10-20; Romanos 8:12-25; Mattheo 13:24-30,36-43

Iste mundo es un campo de battalia inter fortias in competition inter illos que essaya dominar lo. Le “victimas collateral” de iste conflicto es multes, e le suffrentia super gente e le natura ipse, que proveni de iste conflictos es grande. On poterea pensar que iste mundo esseva derelinquite a se ipse per Deo e que Ille solmente expecta que le mundo finalmente se destrue per se mesme. Il non es assi. Deo projectava un plano de recuperation e de resanamento de iste mundo que le pertine. Iste plano se developpa in le historia como un linea parallel al degradation progressive de iste mundo. Iste plano es centrate in le obra del Salvator e Jesus Christo, Su Filio. De facto, occultate al pajor parte del gente, il ha multe “traffico” per le scalon que cojunge celo e terra. Deo inrolava pro iste su projecto un populo que Le serve e que es ingagiate in le reconquesta de iste mundo a Deo. Le victimas de iste mundo attende con grande expectation que le personas que Deo regenerava e rendeva su filios, manifesta le obra de salvation de Deo e que assi lor suffrentias sia alleviate. Le reconquista es aspere quia le fortias que se oppone al projectos de Deo es forte e astute. Illos non prevalera, quia le projectos de Deo essera securmente accomplite. Istos es le terminos del quatro lecturas biblic “revelatori” de iste dominica. Le Psalmo parla nos del conscientia del credente que toto, in su vita, remane sub le controllo de Deo. Le lectura ab Genesis revela nos le existentia del “scalon” que conjunge terra e celo. Le lectura ab le epistolas revela nos lo que Deo opera per le medio de ille homines e feminas que Deo “inrolava”. Le lectura del Evangelio revela nos le astutias del strategias del inimicos de Deo, e, nonobstante, le certe victoria que Deo gania super illos.

I.

Le Psalmo 139 exprime le conscientia del credente que Deo cognosce nos a fundo, personalmente. Pro isto ille se confide in su manos in omne circumstantia e se allegra in cognoscer e sequer Su voluntate revelate. Le non-credente, obstinate e rebelle, pensa de poter escappar ab Deo, ma ille non lo potera facer e les surprendera. Le contraposition inter iste duo modos de esser non es conciliabile.

“Oh Senior, tu scrutava mi corde e cognosce toto de me. Tu sape quando io me sede e quando io me leva. Tu cognosce mi pensamentos de longe. Tu me vide quando io viagia e quando io reposa in mi domo. Tu perspice tote lo que io face. Tu jam sape lo que io va dicer mesmo ante que io aperi mi bucca. Vero, oh Senior, tu cognosce toto. Tu me seque e tu me precede. Tu pone tu mano de benediction super mi capite. Pro me un tal cognoscentia es nimis meraviliose; illo es nimis excelse: io nunquam plenmente lo comprendera.

Ubi poterea io vader pro escappar ab tu Spirito? Io nunquam poterea occultar me de tu presentia. Si io ascende in celo, tu es ibi; si io descende in le inferno tu es ibi alsi. Si io volava via con le alas del aurora e me establiva al extremitate del mar, mesmo ibi tu mano me guidarea e tu fortia me supportarea. Io poterea peter al tenebras de occultar me e al lumine circa me de devenir nocte – ma mesmo in le tenebras io non poterea occultar me ab te. Pro te le nocte resplende sicut le jorno. Tenebras e lumine es le mesme pro te.

Tu faceva tote le delicate partes interne de mi corpore e me texeva in le ventre de mi matre. Io te rende gratias quia io esseva admirabilemente modellate; tu obras es meraviliose: mi anima lo cognosce ben. Ab te mi osteos non esseva celate quando io esseva formate occultemente, durante que mi corpore esseva intexite in le profunditates del terra. Tu oculos me videva quando io esseva un substantia incomplite, e in tu libro jam esseva scripte tote le dies de mi vita, mesmo ante que uno de illos veniva al existentia. Tu pensamentos circa me es multo preciose pro me, oh Deo. Quanto grande es lor summa total! Io non pote mesmo enumerar los: illos es plus numerose del granos de sablo sur un plagia. Si io perveniva al fin, tu ancora esserea con me.

Oh Deo, si solmente tu occideva perverse peccatores! Vade longe de me, vos, homines violente! Illes parla malignemente contra te e in van se exalta contra te. Oh Senior, nonne io odia illes qui te odia, e disprecia illes qui te face opposition? Io les odia con odio perfecte! Quia tu inimicos es mi inimicos.

Perscruta me, oh Deo, e cognosce mi corde; pone me a proba e cognosce como io me comporta. Vide si in me il ha un qualcunque idolatria, e conduce me longe le sentiero del vita eterne” (Psalmo 139).

II.

Le personage del patriarcha Jacob, talmente como le Scriptura le describe nos, es controverse. Nonobstante, Deo le seligeva pro developpar, etiam per ille, le historia del salvation. Le capitolo 28 de Genesis presenta nos le vision revelatori que Deo le concede: un scalon inter celo e terra, super le qual il ha un traffico constante de messageros angelic. De isto le mundo non es cosciente: Deo porta in ante sin cessar su projectos pro le mundo.

Le sonio de Jacob a Bethel. “Intertanto Jacob habeva quitate Beersheba e incipite su viage verso Haran. Ille perveniva a un certe loco ubi ille decideva de campar se, quia le sol jam haveva se ponite. Ille prendeva un del lapides e lo poneva apud su capite. Deinde ille se addormiva in ille loco, e faceva un sonio. Ille videva un scalon que del terra attingeva le celo. Le angelos de Deo ascendeva e descendeva per illo.

Al culmine del scalon stava le Senior, e ille diceva: “Io es le Senior, le Deo de tu granpatre Abraham, e le Deo de tu patre Isaac. Le terra sur le qual tu dormi, io lo dara a te e a tu descendentia. Tu descendentes essera tanto numerose quanto le pulvere del terra! Illes se dispergera in omne directiones – a occidente e a oriente, al nord e al sud. e tote le familias del terra essera benedicite per te e per tu descendentes. E ecce, io es con te e te custodiara ubicunque tu vade. Un die io te reconducera a iste terra, ni io te relinquera nisi io complira toto lo que io te promitteva”.

Deinde ille se eveliava de su somno e diceva: “Vero le Senior es in iste loco, e io non lo sapeva!”. Ille, tamen, habeva alsi pavor, e diceva: “Que loco terribile es isto! Il es nihil altere que le domo de Deo e le porta del celo!”.

Le matino sequente, ille se levava mane. Ille prendeva le lapide que habeva ponite apud su capite e lo erigeva como un columna memorial, sur le qual ille pois effundeva oleo de oliva. Ille appellava ille loco Bethel (que significa “domo de Deo”), quanquam illo esseva previemente appellate Luz.

Ibi Jacob faceva etiam un voto, dicente: “Si in effecto Deo essera con me e me custodiara durante iste viage, e si ille me providera pan a mangiar e vestimento a vestir me, e io retorna in securitate al domo de mi patre, alora certemente le Senior essera mi Deo. Iste columna memorial que io erigeva devenira un loco pro coler Deo, e io offerera a Deo un decimo de toto lo que ille me da” (Genesis 28:10-20).

III.

Un expression que sovente se audi es que nos omnes es filios de Deo. Isto, nonobstante, non es le senso que le Scripturas Sante da a iste termino. Esser “filios de…” significa pensar, parlar e ager in modo conforme a nostre “patre”. Isto es le ration quia un vice Jesus habeva dicite a su adversarios “Vos es filios del diabolo”, quia illes se comportava como mentitores e homicidas justo como le diabolo. Ecce alsi le ration quia le Scripturas dice que Jesus es “le Filio de Deo”, le unic, quia ille parlava, pensava e ageva coherentemente sicut Deo. In ille senso nemo, hodie, poterea esser appellate “filio de Deo”. “Filios de Deo”, tamen, on lo pote devenir si Deo adopta nos quam su filios e transforma nos a immagine de Christo. Assi, si como Jesus esseva conducite per le Spirito de Deo, assi lo es le personas que le seque como su discipulos. Il es pro iste ration que le mundo suffrente anhela a que le filios adoptive de Deo se manifesta e se comporta sicut Christo. Tunc le suffrentias es alleviate e le mundo trova su pace. Isto es lo que dice nos le passage del epistola al Romanos que nos va leger.

“Assi, fratres e sorores, nostre obligation non es plus verso le carne de viver secundo le carne (proque si vos vive secundo le carne vos morira), ma si per medio del Spirito vos mortifica le obras del corpore vos vivera. Proque tote illes qui es conducite per le Spirito de Deo es filios de Deo. Vos, de facto, non recipeva le spirito del sclavitude que conduce ancora un vice a viver in le pavor, ma vos recipeva le spirito de adoption, per le qual nos exclama: “Abba, Patre”. Le Spirito mesme rende testimonio a[6] nostre spirito que nos es filios de Deo, e si nos es filios, nos es alsi heredes (illo es heredes de Deo e coheres de Christo) – si, in effecto, nos suffre con ille a que nos sia alsi glorificate con ille.

Pois que io considera que nostre presente suffrentias non mesmo poterea esser comparate con le gloria que va esser nos revelate. De facto, le creation ipse anhela ardentemente ut le filios de Deo se revela. Pois que le creation esseva subjectate al futilitate – non de su proprie voluntate, ma proque Deo lo subjectava – in le sperantia que le creation ipse essera alsi liberate del sclavitude al corruption pro acceder al gloriose libertate del filios de Deo. Proque nos sape que usque nunc le integre creation geme de dolor e suffre dolores de parto. Non solmente isto, ma mesmo nos, qui ha le primitias del Spirito, geme interiormente e attende ardentemente nostre adoption, le redemption de nostre corpore. Pois que nos esseva salvate in sperantia. Ora, le sperantia que on pote vider non es sperantia, quia proque sperar lo que jam on vide? Ma si nos spera lo que nos non ancora vide, nos lo attende ardentemente con patientia” (Romanos 8:12-25).

IV.

In iste mundo nos trova nos in le situation de un conflicto permanente inter le fortias spiritual del malvagitate que avelleva de Deo animas, corpores e territorios, e le action de reconquista que Deo interprendeva de lo que Le pertine. Iste fortias spiritual malefic emplea omne sorta de medios pro establir lor poter e adversar le action de Deo e de su populo. Non solmente con le atheismo e false religiones, ma alsi per seminar mal herbas in le medio del populo de Deo, promovente discordias, false doctrinas e corruption. In le parabola que nunc nos va audir, Jesus dismasca iste strategias. Il non es facile adversar iste semina de herbas venefic, ma al fin il essera Deo a prevaler, non importa quanto astute es iste strategias.

Jesus les proponeva un altere parabola. Ille les diceva: “Le Regno del Celos es simile a un homine qui seminava bon semine in su agro. Ma quando omnes dormiva, un su inimico veniva e seminava mal herbas inter le medio del tritico e se allontanava. Quando le herbas cresceva e fructificava, tunc appareva alsi le mal herbas. Assi le servos del patron accedeva a ille e le diceva: ‘Domino, nonne tu seminava bon semine in tu agro? Unde ergo veni iste mal herbas?”. Ille replicava: ‘Un inimico ha facite isto!’. Alora le servos le diceva: “Esque tu vole que nos vade e los extirpa?’. Ma ille diceva: “No, il ha le risco que in colliger le mal herbas, vos extirpa alsi le tritico. Va lassar los crescer insimul usque al recolta. in le tempore del recolta, io dicera al falcatores: ‘Primo collige le mal herbas e liga los in fasciculos pro comburer lo; deinde collige le tritico e porta lo in mi granario’”. (…) Tunc, dimittite le turba, Jesus reveniva a in le domo, e su discipulos le accedeva dicente le: “Explica nos le parabola del mal herba in le agro”. Ille respondeva: “Qui semina le bon semine es le Filio del Homine. Le agro es le mundo e le bon semine es le gente del Regno. Le mal herbas es le gente qui pertine al Maligno, e le inimico qui les semina es le diabolo. Le recolta es le fin del etate e le falcatores es le angelos. Sicut, ergo, le mal herbas se extirpa e los jecta in le foco, assi il essera in le fin del etate. Le Filio del Homine mandara su angelo e illes colligera de su regno toto lo que es causa de peccato insimul a tote illes qui face le mal. Illes les jectara in le fornace ardente, in le qual il habera plorar e stridor de dentes. Tunc le justos refulgera sicut le sol in le Regno de lor patre. Qui ha aures, lo audi!” (Mattheo 13:24-30,36-43).

Oration

Oh Senior! Da nos un pur judicio e un ver comprension de tu Parola. Custodia nos talmente que nos non cade in le trappas astute del inimico tue e nostre. Concede nos de crescer in le gratia e in le cognoscentia del Salvator e Senior Jesus Christo. Deo omnipotente! fonte de omne sapientia, tu cognosce nostre necessitates ante que nos aperi nostre bucca pro precar e nostre ignorantia in precar. Habe compassion de nostre debilitates e concede nos misericordiosemente ille cosa que pro nostre indegnitate nos non hardi peter te, e propter nostre cecitare nos non pote peter; pro amor de tu Filio Jesus Christo, nostre Senior, qui vive re regna con te e con le Spirito Sancte, un sol deo, nunc e semper. Amen.

Lecturas biblic pro Dominica 12 Julio 2020

Dominica 12 Julio 2020 – Sexte Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmos 119:105-112; Genesis 25:19-34; Romanos 8:1-11; Mattheo 13:1-9,18-23

Le filo conductor, o “filo rubie”, le thema principal del quatro lecturas biblic de iste septimana, nos poterea indicar lo in lo que nos poterea appellar “le meravilias del Parola de Deo”. Illo, de facto, quando es recipite de un corde ben disponite e receptive, transforma le vita integre, lo re-adressa e lo da senso e significato. Iste facto es testificate per le Scriptor del Psalmo 119, ubi nos trova le expressiones de un persona que promitteva de esser constantemente guidate in su vita per le sapientia del Parola de Deo e que in illo trova gaudio e fortia. Del altere latere, il ha le selectiones contrari de qui disprecia Deo e su Parola, e cuje interesse es focalisate solmente in le cosas e interesses de iste mundo, e que se revela un bancarupta e deludente. Nos trova isto in le episodio del Genesis super Esau e Jacob. Iste facto es explicate per le apostolo Paulo, qui emphatisa le differentia que il ha inter esser conducite per “le carne” o per le Spirito de Deo.Finalmente, in le lectura del Evangelio, nos vide como Jesus, in le Parabola del Seminator, parla nos in re le diverse sortas de “terren” que le Parola de Deo incontra, quando illo es seminate in le corde human. Differente reactiones e resultatos que porta cata un de nos a demandar nos qual sorta de terren nos ipse es quando le Evangelio es annunciate nos. Que le Senior da nos de ben reflecter super iste lecturas!

I.

Le Psalmo de apertura del lecturas biblic pro iste dominica es un portion del Psalmo 119. Se tracta del testimoniantia de un persona qui trova in le Parola de Deo un secur guida pro su vita. Ille affirma su firme determination de observar lo mesmo in le situationes le plus difficile. Qui in isto le contesta o le se oppone non le face minimente deviar de iste su proposito. Su ingagiamento pro ille non es un onere, ma un gaudio.

“Tu parola es un lanterna pro guidar mi pedes e un lumine pro mi sentieros. Io lo promitteva un vice e io va promitter lo de novo: io obedira a tu juste regulas. Io ha multo patite, oh Senior; restabli de novo mi vita, secundo tu promissas. Oh Senior, accepta mi offerta de laude, e doce me tu regulas. Mi vita es in constante periculo, ma io non cessara de obedir a tu leges. Gente malefic poneva insidias pro attrappar me, ma de tu commandamentos io non errava. Tu leges essera mi tresor in eterno, mi corde se allegra in illos. Mi determination es de observar semper tu decretos, usque al fin” (Psalmos 119:105-112).

II.

In un mesme familia, fratres e sorores pote haber characteres e inclinationes differente, e alsi attitudes differente in re Deo e le valores le plus importante del vita. Isto eveni mesmo in le melior familias del populo de Deo, como in le caso de Esau e Jacob, del quales nos lege in le secunde lectura. Esau amava le chassa e le sport: a ille poco importava le privilegios e le responsabilitates familial sumite ante Deo. Isto le face dispreciar mesmo su primogenitura, que es preste a vender lo pro un platto de suppa de lenticulas. Isto deveniva in multe linguas un expression pro relevar qui disprecia le cosas importante coram Deo e compromitte le fidelitate a Deo. Vamos audir.

Le nascentia de Esau e Jacob. Isto es le conto del generation de Isaac, filio de Abraham. Abraham generava Isaac. Quando Isaac habeva quaranta annos, ille se maritava con Rebecca, le filia de Bethuel, le Arameo, de Paddam Aram, e soror de Laban le Arameo. Isaac precava le Senior in favor de su uxor, quia illa non successava generar filios. Le Senior le exhaudiva e Rebecca deveniva gravide de duo geminos. Le duo infantes, tamen, luctava in su ventre. Illa diceva: “Quare isto me eveni?”. Assi illa lo peteva al Senior, e le Senior la respondeva: “Le filios in tu ventre devenira duo nationes. Mesmo desde le comenciamento, iste duo nationes essera rivales. Un nation essera plus forte que le altere; e tu filio major servira tu filio minor”. Quando le tempore de parer veniva, Rebecca discoperiva que illa vermente habeva geminos! Le prime a sortir esseva rubee e pilos le coperiva como un roba; assi illes lo appellava Esau. Postea sortiva su fratre con un mano que teneva le talon de Esau. Assi illes le appellava Jacob. Isaac habeva sexanta annos quando nasceva le geminos.

Facite se adulte, Esau deveniva un valente venator, un homine qui amava remaner in campania, durante que Jacob esseva un homine quiete qui prefereva remaner a domo. Isaac amava Esau, quia le placeva fruer del chassa que Esau portava a casa, ma Rebecca amava Jacob. Un die, quando Jacob cocinava ragout, Esau arrivava a domo exhauste e famelic ab le campania, Esau diceva a Jacob: “Da a me a mangiar un poco de ille stoffa rubie – si, ille ragout rubie – quia io es famelic!” (Isto es un altere ration quia ille esseva alsi appellate Edom, illo es “rubie”). Ma Jacob replicava: “Va ben, ma primo vende me tu primogenitura!”.  Esau respondeva: “Ecce, io mori de fame!. Que va io facer nunc con un primogenitura?”. Ma Jacob replicava: “Primo tu debe jurar me que le primogenitura va esser le mie”. Alora Jacob prestava juramento, e in iste modo ille vendeva a Jacob, su fratre, le derectos de primogenitura. Assi, Jacob dava a Esau pan e ragout de lenticulas. Esau mangiava e bibeva. Deinde ille se levava e sortiva. Assi Esau dispreciava su primogenitura” (Genesis 25:19-34).

III.

Que es lo que in tu vita ha le major importantia? A qual cosas tu adressa le plus sovente tu mente? Le major parte del gente pensa super toto a ille cosas que le Sacre Scriptura defini como “cosas carnal”, al placeres offerite de iste mundo, sin unquam elevar se al valores spitual, le valores que nos nobilita. Le conversion a Christo re-adressa tote nostre vita e nostre pensamentos verso Deo, verso “le cosas del Spirito”, pro ambular, illo es, comportar se, in le perspectiva del valores eterne, illos in le quales consiste le vita authentic. Toto le resto es transitori, es “morte”, Isto es lo que releva le apostolo Paulo in le tertie lectura biblic de hodie. Vamos audir lo.

“Il ha, ergo, nulle condemnation pro qui es in Christo Jesus, pois que le lege del Spirito vivificante in Christo Jesus liberava vos del lege del peccato e del morte. Deo, de facto, attingeva lo que le Lege non poteva facer proque illo esseva debilitate a causa del carnalitate del natura human. Per mandar su proprie Filio in similitude de carne peccaminose e como offerta pro le peccato, ille condemnava le peccato in le carne, de sorta que le juste requirimento del Lege esseva satisfacite in nos, que non cammina secundo nostre natura carnal, ma secundo le Spirito. Pois que le perspectiva de illes que vive secundo le carne es determinate per le cosas carnal, ma le perspectiva de illes que vive secundo le Spirito es determinate per le cosas del Spirito. Un perspectiva carnal es morte, ma le perspectiva del Spirito es vita e pace. Le perspectiva carnal es hostil a Deo proque illo non se submitte al Lege de Deo, ni es capabile de facer lo. Assi, qui es in le carne non es agradabile a Deo. Vostre vita, tamen, non es determinate del natura carnal ma del Spirito, si, in effecto, le Spirito de Deo es in vos. Ora, si alicuno non ha le Spirito de Christo, tal persona non pertine a ille. Ma si Christo es in vos, vostre corpore es morte a causa del peccato, ma le Spirito es le vita vostre a causa del justitia. In ultra, si le Spirito de ille qui resuscitava Christo del mortos vive in vos, ille qui resuscitava Christo del mortos rendera vivente vostre corpores mortal alsi per medio de su Spirito que vive in vos” (Romanos 8:1-11).

IV.

Le Parola de Deo, le revelation que nos trova in le Scripturas Sancte, es simile a un meraviliose semine que – benque illo sia parve e aliquando dispreciate – quando illo es seminate in le corde human e, de consequentia, in le societate human – pote tanto crescer que surge “un arbore” que produce fructos bon e substantiose que fa nos viver e prosperar como nihil altere pote facer. Qui annuncia e diffunde le message e le sapientia del Parola de Deo es como un seminator que jecta ubicunque su semine. Quando illo cade in un “bon terren”, il es certe que illo face maravilias! Isto es lo que dice nos le ultime lectura biblic de hodie: le Parabola del Seminator, como nos lo trova in le capitulo 13 del evangelio secundo Mattheo. Vamos audir lo.

“In ille die Jesus sortiva del domo e se sedeva apud le laco. Tanto grande esseva le turba que se habeva congregate circum ille, que ille esseva fortiate a montar sur un barca. Alora ille se sedeva ibi durante que le integre turba stava sur le litore. Ille se adressava al turba e les doceva multe cosas in forma de parabolas. In uno de illos Jesus diceva: “Audi! Un seminator sortiva a seminar. Durante que ille seminava, alicun semines cadeva sur un sentiero, e veniva aves e los mangiava. Alteres cadeva sur un terreno petrose, ubi il non habeva multe terra substante. Le semines germinava presto quia le solo non esseva profunde. Quando, tamen, le sol sortiva, le plantas esseva adurite e, quia illos non habeva bastante radice, illos marcesceva. Altere semines cadeva inter spinas, e le spinas cresceva e lo suffocava. Ma altere semines cadeva sur bon terra, e illos produceva grano: un recolta que esseva trenta, sexanta, e mesmo cento vices de plus de illo que habeva essite plantate! Qui ha aures lo audi!”. (…)  Vos, ergo, audi le explication del parabola in re le seminator. Quando alicuno audi la parola in re le regno e non lo comprende, le Maligno veni e sasi quid esseva seminate in su corde. Isto es le semine cadite[6] sur un sentiero. Le semine cadite sur un terreno petrose es le persona qui audi le parola e subito lo recipe gaudiosemente. Illo, tamen, non ha in se un radice e es temporanee; quando veni le tribulation o le persecution propter le parola, subito a causa de illo, ille es scandalisate e quita. Le semine seminate inter le spinas es le persona qui audi le parola, ma le sollicitudes de iste mundo e le deception del ricchessas suffoca le parola e illo remane sin fructo. Quanto al semine seminate sur un bon terra, isto es le persona qui audi le parola e lo comprende. Illo produce fructos, rendente cento, sexanta, o trenta vices de plus de quid esseva seminate” (Mattheo 13:1-9,18-23).

Oration

Oh Senior, recipe misericordiosemente le preces de tu populo qui te invoca, e concede que illes va cognoscer e comprender lo que illes deberea facer, e que illes habe le gratia e le poter de accomplir lo; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Lecturas biblic pro Dominica 5 Julio 2020

Si le ligamine audio non functiona, emplear isto: http://tempodiriforma.it/audio/int200703.mp3

Dominica 5 julio 2020 – Quinte Dominica post le Pentecoste

Lecturas bìblic: Psalm 45; Genesi 24:29-67; Romanos 7:15-25; Mattheo 11:25-30

Benvenite a nostre programma de lecturas biblic in Interlingua pro le septe de julio duo milles vinti, quinte dominica post le Pentecoste.

Duo del textos biblic proponite nos iste septimana attrahe nostre attention al thema del maritage. Le Psalmo 45, es un gaudiose canto de amor in le qual un juvene homine e un juvene femina, de stirpe regal, exalta reciprocamente lor beltate e virtutes. Le populo participa a lor gaudio e recognosce in ille juvene rege ille qui, con su sposa, lo guidara con sapientia e justitia. Le secunde lectura, ab Genesis 24, conta a nos de como Isaac, filio del patriarcha Abraham, le filio del promissa, trova un sposa. Deo ipse move le evenimentos a fin que su futur sposa pertine al populo de Deo illa ipse. Le  populo de Deo, de facto, debe poter mantener su proprie homogeneitate e distinction ab le mundo, libere de influentias extranee. Isto es importante, quia illo debe portar in ante le mission que Deo lo confideva. In le tertie lectura, ab le Evangelio secundo Mattheo, capitulo 11, un oration de Jesus pone in evidentia le sapientia del selectiones facite per Deo e le importantia de trovar solmente in ille lo que pote plenmente satisfacer le anima human. In le quarte lectura, finalmente, ab le epistola al Romanos, le apostolo Paulo vide in se ipse iller lucta interior que il ha in le corde human inter le communion con Deo e le temptationes de iste mundo, le quales pote esser vincite solmente con le adjuta de deo. Ecce, ergo, in iste lecturas lo que los colliga: le thema del selectiones (illos e Deo e, de consequentia, le nostres), e le discernimento que debe haber omne filio de Deo pro complir le objectivos que Deo le propone.

I.

Le Psalmo 45 es un poesia de amor que celebra le nuptias de un rege davidic con un belle princessa. Le poeta lauda le rege pro su valentia militar e su ingagiamento pro le justitia. Illo exhorta le sposa a esser fidel al rege e reguarda con grande expectaton le die in le qual le maritage essera benedicite con un progenie regal. Le Nove Testamento lo interpreta in maniera spiritual como prefiguration del triumpho de Christo e de su “maritage” con le populo de illes qui essera salvate.

Un belle canto erumpe de mi corde. Parolas flue veloce de mi lingua sicut le penna de un dextre poeta. Tu es le plus belle inter le homines. Tu labios effunde parolas gratiose. Propter isto Deo ipse te benediceva in eterno.  Cinge te de tu gladio, oh guerrero potentissime! Appare in tu magnific splendor! appare in tu magnific splendor e sia victoriose. Procede cavalcante propter veritate, mansuetude e justitia. Alora tu man dextere complira potente gestas. Tu flechas es acute e penetra in le cordes del inimicos del rege. Nationes cadera a tu pedes.

Tu throno, oh Deo, dura per le seculos del seculos. Le sceptro de tu regno es un sceptro de justitia. Tu ama le justitia e odia le mal. Propter isto Deo, tu Deo, te consecrava con le oleo del gaudio, exaltante te super quicunque altere. Tote tu vestes es parfumate de myrrha, aloe e cassia. De palatios eboree proveni le musica de instrumentos a corda que te allegra.  In tu nobile corte il ha princessas. Tu sposa sta a tu dextera, ornate per joieles facite del auro de Ophir.

Audi me, oh princessa, observa e presta attention. Oblida te de tu populo e de tu familia procul. Quia tu sponso royal essera attrahite per tu beltate. Honora le, qua ille es tu senior. Le princessa de Tyro te inundara de donos. Personas opulente te rogara tu favor. Le sposa, un princessa, pare gloriose in su gonna. In su variegate veste, illa es ducite al rege, accompaniate per su damisellas de honor. Qual gaudiose e enthusiastic procession durante que illes entra in le palatio regal!

Tu filios devenira reges sicut lor patre. Tu les facera dominos super multe terras. Io proclamara tu grandeur in omne generation. Propter isto le gentes te laudara in omne seculos del seculos.

II.

Il esseva nunc tempore que le patriarcha Abraham cercava un femina a maritar a su filio Isaac (sicut on soleva tunc). Illa, tamen, non debeva esser un canaanita, illo es un femina pagan, non pertinente al populo electe, ma un femina de su pais de origine. Abraham, assi, manda le chef de su servitores a cercar un tal femina inter su parentes. Le viage succedera quia illo esseva in le voluntate del Senior Deo, qui, in su providentia dispone omne detalio a ille fin. Nostre lectura de ille episodio parte del medietate del capitulo 24 de Genesis, quando le servitor de Abraham arriva in le pais del Chaldeos e incontra le parentes de su domino.

“Ora Rebecca habeva un fratre appellate Laban, qui nunc se hastava al incontro del homine al fonte. Ille habeva vidite le anulo pro le naso e le bracialettos al carpos de su soror, e habeva audite Rebecca contar lo que ille homine habeva dicite. Assi ille se habeva hastate ir al fonte, ubi le homine ancora stava juxta su camelos. Laban le diceva: “Veni e remane albergar con nos, tu qui es benedicite per le Senior! Quare ancora sta tu hic foras del urbe, quando io ha un camera preste pro te e un loco pro le camelos?”.

Assi, le servitor de Abraham vadeva in ille domo e Laban discargava le camelos. Palea e forrage esseva date al camelos, e aqua esseva providite ut ille e le homines que esseva con ille poteva lavar se le pedes. Si tosto que le mangiar esseva servite, le servitor de Abraham diceva: “Io non mangiara donec io habera dicite vos proque io ha venite”. Laban respondeva: “Va ben, dice lo nos”.

Ille diceva:  “Io es le servitor de Abraham. Le Senior ha benedicite valde mi domino e ille deveniva multo opulente. Le Senior le dava oves e boves, argento e auro, servos e servas, camelos e asinos. Quando Sara, in su senectute, pareva le filio de mi domino, ille le dava toto lo que ille possedeva. E mi domino me faceva prestar un juramento. Ille diceva: ‘Non permitte a mi filio de maritar se con uno de iste feminas canaanita local. Vade in vice a mi pais de origine e trova ibi, inter mi parentes, un uxor pro mi filio’. Ma io diceva a mi domino: ‘Ma si le femina non vole retornar con me?’. Ille respondeva: ‘Le Senior, in cuje presentia io ha vivite, mandara su angelo con te e dirigera tu passos ut succeder e tu trovara un uxor pro mi filio ex inter mi parentes, ex le familia de mi patre. Tu essera exonerate ab tu juramento si tu vade a mi parentes e illes non te la da. Tunc tu essera exonerate ab tu juramento’. Ergo io veniva hodie al fonte e io precava assi: ‘Senior, Deo de mi domino Abraham, si tu decideva de facer succeder mi viage, que le evenimentos se displica in le sequente maniera: ‘Ecce me, stante juxta le fonte. Quando le juvenetta sorti pro haurir aqua, io va dicer: ‘Per favor, face me biber un poco de tu urceo’. Deinde illa me replicara: ‘Bibe e io va haurir aqua alsi pro tu camelos’. Que ille femina sia illa que le Senior ha seligite pro le filio de mi servitor’.

Mesmo ante terminar iste precaria in mi corde, ecce supervenir Rebecca con su urceo super un su spatula! Illa descendeva al fonte e hauriva aqua. Assi io la diceva: ‘Per favor, face me biber’. Assi celermente illa abassava su urceo de su spatulas e diceva: ‘Bibe e pois va haurir aqua alsi pro tu camelos’. Alora io bibeva, e illa alsi faceva abiberar le camelos. Deinde io la peteva: “De qui tu es filia?’. Illa replicava: ‘Le filia de Bethuel le filio de Nahor, que Milcah pareva pro Nahor’. Io poneva le anulo a su naso e bracialettos a su carpos. Pois io me prosternava e adorava le Senior. Io laudava le Senior, le Deo de mi domino Abraham, que me habeva conducite per le sentiero juste pro trovar le granfilia del fratre de mi domino pro su filio. Ora, si tu va monstrar amor fidel pro mi domino, dice me lo. Ma si no, dice me lo le mesmo, ut io procede per mi via”.

Alora, Laban e Bethuel respondeva: “Il esseva obviemente le Senior Deo a portar te hic: nos non pote extra su consentimento decider alique differente. Rebecca es coram te; prende la e parti. Que illa sia le uxor del filio de tu domino, sicut le Senior Deo ha dicite”.

Quando le servitor de Abraham audiva lor parolas, ille se prosternava a terra pro adorar le Senior. Deinde ille traheva foras auro, argento, joieles e vestes, e los dava a Rebecca. Ille dava alsi donos dispendiose al fratre e al matre de Rebecca. Post isto, ille e le homines qui esseva con ille mangiava e bibeva e remaneva ibi pro pernoctar.

Quando illes se levava mane, le servitor de Abraham diceva: “Dimitte me, ut io vade a mi domino”. Ma le fratre de Rebecca e su matre replicava: “Que le juvenetta remane con nos qualque die de plus, forsan dece dies. Deinde illa potera vader”. Ma ille les diceva: “Non me retene – le Senior Deo me concedeva de succeder in mi viage. Permitte que io vade nunc, assi io pote retornar a mi domino”. Illes diceva: “Ben, vamos vocar le juvenetta e vamos querer a illa mesme lo que illa vole facer”.Assi illes vocava Rebecca e la peteva: “Esque tu vole vader con iste homine?”. Illa replicava: “Si, io vole vader con ille”.

Ergo illes dimitteva lor soror Rebecca insimul a illa qui habeva essite su nutrice con le servitor de Abraham e su homines. Illes benediceva Rebecca con iste parolas: “Oh soror nostre! Que tu deveni le matre de milles de dece milles! Que tu descendentes va posseder le fortalessas de lor inimicos”.

Igitur Rebecca, insimul con su servas, montava le camelos e partiva con ille homine. Assi le servitor de Abraham prendeva Rebecca e quitava ille region.

Intertanto, Isaac, qui habitava in le Negev, habeva retornate de Beer-lahai-roi. Ille camminava e meditava per le agros durante le vespere, quando, levate su oculos, videva camelos que se approximava. Rebecca alsi levava su oculos e videva Isaac. Illa descendeva del camelo e peteva al servitor de Abraham: “Qui es ille homine qui veni per le agros al incontro de nos?”. Le servitor replicava: “Ille es mi domino ipse”. Assi Rebecca prendeva cito su velo e se coperiva le visage”.

Le servitor narrava a Isaac tote lo que habeva evenite. Deinde Isaac portava Rebecca a in le tenta de su matre Sarah e deveniva su uxor. Illa placeva multo a Isaac e deveniva pro ille de conforto special de post le morte de su matre” (Genesi 24:29-67).

III.

Le fragmento del evangelio seligite pro iste dominica, contine un oration de Jesus. Illo pote esser subdividite in tres partes. In le prime nos trova le responsa al question: A qui Deo revela le veritate del Evangelio que conduce al salvation? Jesus lauda Deo, su Patre, pro su sapiente e juste selection que ille face inter le humanitate. In le secunde parte, le texto declara qual es le fonte del cognoscentia que plus vale e que nos omnes debe querer. Le tertie, es le appello que Jesus face a venir a ille qua fonte completemente satisfactori pro le anima human, travaliate e onerate.

Le appello de Jesus.In ille tempore Jesus faceva iste oration: “Io te lauda, oh Patre, Senior del celo e del terra, quia tu ha celate iste cosas ab illes qui se reputa sapiente e intelligente, e los ha revelate a illes que es sicut parve infantes. Si, oh Patre, quia tu te complaceva de facer assi! Mi patre ha confidite tote le cosas a me. Nemo cognosce vermente le Filio, nisi le Patre, e nemo cognosce vermente le Patre nisi le Filio e illes al quales le Filio vole revelar le. Veni ad me, vos omnes qui es travaliate e porta oneres pesante, e a vos io dara reposo. Prende mi jugo super vos e apprende de me, quia io es gentil e humile de corde, e vos trovara reposo pro vostre animas. Quia mi jugo se porta facilemente, e le onere que io impone super vos es legier” (Mattheo 11:25-30).

IV.

In le corde de omne creatura human Deo poneva le criterios de conducta moral e spiritual que corresponde a su leges bon e juste.. Le peccato, tamen, face surger in nos fortias que se oppone a ille principios bon e juste, tanto que nos face le experientia omne die de un potente lucta interior inter le bon e le mal. Iste contraposition remane in action mesmo in le credente redimite de Jesus. Le apostolo Paulo in su epistola al christianos de Roma, admitte isto como un realitate operante in ille mesme, ma le victoria del bon es garantite per le obra misericordiose del Spirito Sancte que inhabita le credentes, e que es su dono pro su discipulos.

“De facto, io non comprehende lo que io face, pois que io non face lo que io volerea facer – al contrario, io face lo que io odia. Ma si io face lo que io non volerea facer, io concorda que le Lege es bon. Ma ora il non es plus io que lo face, ma le peccato que vive in me. Io sape que nihil de bon vive in me, illo es, in mi carne, pois que io volerea facer le ben, ma io non pote facer lo. De facto, io non face le ben que io volerea facer, ma io face le mal ipse que io non volerea facer! Ora, si io face lo que io non volerea facer, il non es plus io que lo face, ma le peccato que vive in me. Assi, io trova le lege que quando io vole facer le ben, le mal es presente in me. roque in mi interior io me allegra del Lege de Deo. Ma io vive un lege differente in le membros de mi corpore, le qual face guerra contra le lege de mi mente e me rende prisionier del lege del peccato que es in mi membros. Io es un homine vermente a commiserar! Qui me liberara de iste corpore de morte? Gratias a Deo per Jesus Christo nostre Senior! Assi io me trova in le situation de servir le Lege de Deo con mi mente, ma con mi carne io servi le lege del peccato” (Romanos 7:15-25).

Oration

Oh Senior, tu monstrava nos a observar tote tu commandamentos que reguarda le amor verso te e verso nostre proximo. Concede nos la gratia de tu Sancte Spirito ut nos sia consecrate a te con tote nostre corde, e unite le unes al alteres con un un affection pur; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.