Category Archives: Vetule Testamento

Genesis, cap. 25

Genesis

25

Le morte de Abraham

1Abraham habeva prendite un altere uxor[1]. Su nomine esseva Ketura. 2Illa pareva Zimrah, Joksan, Medan, Midian, Ishbak, e Shuah. 3Jokshan deveniva le patre de Sheba e Dedan. Le descendentes de Dedan esseva le Asshuritas, Letushitas, e Leummitas. 4Le filios de Midian esseva Ephah, Epher, Hanoch, Abida, e Eldaah. Tote istes esseva le descendentes de Keturah.

5Abraham dava tote lo que ille possedeva a su filio Isaac. 6Durante su vita, tamen, Abraham dava donos al filios de su concubinas e les mandava a oriente, procul ab su filio Isaac.

7Abraham viveva per 175 annos. 8Deinde Abraham moriva in bon senectute, de post haber vivite un vita longe e satisfaciente, e se jungeva in le morte a su ancestres. 9Su filios Isaac e Ishmael le inhumava in le caverna de Machpelah, juxta Mamre, in le agro de Ephron, le filio de Zohar, le hittita. 10Isto esseva le agro que ille habeva emite ab le filios de Heth. Ibi Abraham esseva inhumate con su uxor Sara. 11Depost le morte de Abraham, Deo benediceva su filio Isaac, qui habitava juxta le puteo de Lahai-roi, in le Negev.

Le descendentes de Ishmael

12Isto es le conto del generation de Ishmael, filio de Abraham, le filio qui le pareva Agar, le serva egyptian de Sara. 13Istos es le nomines del filios de Ishmael, per lor nomines secundo le ordine in le qual illes esseva generate: Nebaioth (le primogenite de Ishmael), Kedar, Adbeel, Mibsam, 14Mishma, Dumah, Massa, 15Hadad, Tema, Jetur, Naphish, e Kedemah. 16Ise dece-duo filios de Ishmael deveniva le fundatores del dece-duo tribos que porta lor nomines, listate secundo le placias in le quales illes se establiva e campava. 17Ishmael viveva per 137 annos, pois ille moriva e se jungeva in le morte a su ancestres. 18Su descendentes occupava le region ab Avila a Shur, que es a oriente del Egypto in le direction de Asshur[2], procul ab tote su parentes.

Le nascentia de Esau e Jacob

19Isto es le conto del generation de Isaac, filio de Abraham. Abraham generava Isaac. 20Quando Isaac habeva quaranta annos, ille se maritava con Rebecca, le filia de Bethuel, le Arameo, de Paddam Aram, e soror de Laban le Arameo.

21Isaac precava le Senior in favor de su uxor, quia illa non successava generar filios[3]. Le Senior le exhaudiva e Rebecca deveniva gravide de duo geminos. 22Le duo infantes, tamen, luctava in su ventre. Illa diceva: “Quare isto me eveni?”. Assi illa lo peteva al Senior, e 23le Senior la respondeva: “Le filios in tu ventre devenira duo nationes. Mesmo desde le comenciamento, iste duo nationes essera rivales. Un nation essera plus forte que le altere; e tu filio major servira tu filio minor”.

24Quando le tempore de parer veniva, Rebecca discoperiva que illa vermente habeva geminos! 25Le prime a sortir esseva rubee[4] e pilos[5] le coperiva como un roba; assi illes lo appellava Esau[6]26Postea sortiva su fratre con un mano que teneva le talon de Esau. Assi illes le appellava Jacob[7]. Isaac habeva sexanta annos quando nasceva le geminos.

Esau vende su primogenitura

27Facite se adulte, Esau deveniva un valente venator, un homine qui amava remaner in campania[8], durante que Jacob esseva un homine quiete qui prefereva remaner a domo[9]28Isaac amava Esau, quia le placeva fruer del chassa que Esau portava a casa, ma Rebecca amava Jacob. 29Un die, quando Jacob cocinava ragout, Esau arrivava a domo exauste e famelic ab le campania, 30Esau diceva a Jacob: “Da a me a mangiar un poco de ille stoffa rubie – si, ille ragout rubie – quia io es famelic!” (Isto es un altere ration quia ille esseva alsi appellate Edom, illo es “rubie[10]”).

31Ma Jacob replicava: “Va ben, ma primo vende me tu primogenitura[11]!”. 32“Ecce, io mori de fame!”. 25:32 Esau respondeva: “Que va io facer nunc con un primogenitura?”. 33Ma Jacob replicava: “Primo tu debe jurar me que le primogenitura va esser le mie”. Alora Jacob prestava juramento, e in iste modo ille vendeva a Jacob, su fratre, le derectos de primogenitura.

34Assi, Jacob dava a Esau pan e ragout de lenticulas. Esau mangiava e bibeva. Deinde ille se levava e sortiva. Assi Esau dispreciava su primogenitura.

Notas

  1. Isto non seque temporalmente le episodio precedente, ma le texto lo remarca pro traciar le ascendentia ab Abraham de alicun tribos.
  2. O “Assyria”.
  3. O “esseva sterile”.
  4. Rubee. Le parola hebraic traducite “rubee” es אַדְמוֹנִי (ʾadmoni), que forma un joco de parolas con le Edomitas, le descendentes de Esau.
  5. Pilos. Ecce un altere joco de parolas que implica le descendentes de Esau. Le parola hebraic traducite “pilos”, o “pilose” es שֵׂעָר (seʿar); le Edomitas plus tarde habitara apud le monte Seir, assi appellate pro le boscos que ibi cresceva.
  6. Le nomine “Esau” (עֵשָׂו, ʿesav) non es etymologicamente ligate a שֵׂעָר (seʿar), ma ha un sono simile.
  7. Le nomine Jacob es un joco de parolas sur le termino hebraic pro “talon” (עָקֵב, ʿaqev). Iste nomine (nam illo es un verbo) probabilemente significa alco como “que ille protege”, illo es como un retroguard persequente le talones. Isto non habeva un connotation negative usque al momento que Esau lo redefiniva. Su genitores semper haberea recordate iste nascentia insolite.
  8. O “a celo aperte”.
  9. O “in le tenta”.
  10. In le traduction latin illo esseva “Rufus”.
  11. Le derectos de filio primogenite.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Genesis/Genesis_25

Psalmo 45

Psalmos

45. Un belle canto erumpe de mi corde

Le Psalmo 45 es un poesia de amor que celebra le nuptias de un rege davidic con un belle princessa. Le poesta lauda le rege pro su valentia militar e su ingagiamento pro le justitia. Illo exhorta le sposa a esser fidel al rege e reguarda con grande expectaton le die in le qual le maritage essera benedice con un progenie regal. Le Nove Testamento lo interpreta in maniera spiritual como prefiguration del triumpho de Christo e de su “maritage” con le populo de illes qui essera salvate.

1Pro le director del choro: un canto de amor a cantar se secundo le tono de “Lilios”, un psalmo per le descendentes de Korah. Un belle canto erumpe de mi corde. Parolas flue veloce de mi lingua sicut le penna de un dextre poeta[1]2Tu es le plus belle inter le homines. Tu labios effunde parolas gratiose. Propter isto Deo ipse te benediceva in eterno. 3Cinge te de tu gladio, oh guerrero potentissime! Appare in tu magnific splendor! 4appare in tu magnificsplendor e sia victoriose. Procede cavalcante propter veritate, mansuetude e justitia. Alora tu man dextere complira potente gestas. 5Tu flecias es acute e penetra in le cordes del inimicos del rege. Nationes cadera a tu pedes.

6Tu throno, oh Deo, dura per le seculos del seculos. Le sceptro de tu regno es un sceptro de justitia. 7Tu ama le justitia e odia le mal. Propter isto Deo, tu Deo, te consecrava[2] con le oleo del gaudio, exaltante te super quicunque altere[3]8Tote tu vestes es parfumate de myrrha, aloe e cassia. De palatios eboree proveni le musica de instrumentos a corda que te allegra. 9In tu nobile corte il ha princessas. Tu sposa sta a tu dextera, ornate per joieles facite del auro de Ophir.

10Audi me, oh princessa, observa e presta attention. Oblida te de tu populo e de tu familia procul. 11Quia tu sponso royal essera attrahite per tu beltate. Honora le, qua ille es tu senior. 12Le princessa de Tyro te inundara de donos. Personas opulente te rogara tu favor. 13Le sposa, un princessa, pare gloriose in su gonna. 14In su variegate veste, illa es ducite al rege, accompaniate per su damisellas de honor. 15Qual gaudiose e enthusiastic procession durante que illes entra in le palatio regal!

16Tu filios devenira reges sicut lor patre. Tu les facera dominos super multe terras. 45:17 Io proclamara tu grandeur in omne generation. Propter isto le gentes te laudara in omne seculos del seculos.

Notas

  1. O “scriba”.
  2. O “ungueva”.
  3. O “super tote tu companiones”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Psalmos/Psalmos_45

Genesis, cap. 24

Genesis

24

Un sposa pro Isaac

1Ora Abraham esseva un homine multo vetule[1], e le Senior le habeva benedicite in omne maniera. 2Abraham diceva assi a su servitor le plus ancian, qui administrava tote le benes que ille habeva: “Presta juramento ponente tu mano subtus mi femore.3Jura per le Senior, le Deo del celos e del terra, ut tu non permittera a mi filio de maritar se con uno de iste feminas canaanita local. 4Vade, in vice, a mi pais de origine e trova ibi, inter mi parentes, un uxor pro mi filio Isaac”. 5Le servitor respondeva: “Ma si le femina non vole venir con me a iste terra-ci, esque io debe ducer tu filio retro al terra ab le qual tu proveniva?”. 6“No! Guarda te de facer retornar ibi mi filio! 7Quia le Senior, le Deo del celo, qui me prendeva del terra de mi nascentia, solemnemente me promitteva de dar iste terra-ci a mi descendentes. Ille ipse mandera su angelo in ante a te, e ille inde prendera un uxor pro mi filio. 8Si, tamen, le femina non vole sequer te, alora tu non essera plus ingagiate a iste mi juramento. Ma tu nunquam debera reportar ibi mi filio”. 9Ergo le servitor prestava juramento ponente su mano sub le femore de su patron Abraham, e promitteva solemnemente que ille haberea exequite le instructiones de Abraham.

10Inde ille cargava dece del camelos de Abraham con omne sorta de donos dispendiose de su domino a emplear a su discretion. Con illos ille viagiava usque al region de Aram Naharaim verso le village[2] de Nachor. 11Ille faceva genuflecter le camelos extra le vilage juxta le puteo. Il esseva vespere, le tempore in le qual le feminas soleva sortir pro haurir aqua. 12Ille precava assi: “Senior, Deo de mi domino Abraham, guida me hodie. Monstra tu fidelitate verso mi domino Abraham. 13Ecce me, stante juxta iste fonte, e le filias del populo que vive in le village sorti pro haurir aqua. 14Igitur, io dicera a un de iste juvenettas: ‘Per favor, inclina tu urceo ut io bibe’. Que le juvenetta que tu ha seligite pro tu servitor Isaac replica: ‘Bibe, e io dara aqua a biber alsi a tu camelos’. Per isto io comprendera que tu ha essite fidel a mi domino”.

15Mesmo ante terminar su precaria, ille videva Rebecca con un urceo de aqua super un de su spatula. Illa esseva le filia de Bethuel, filio de Milcah (Milcah esseva le uxor de Nahor, fratre de Abraham). 16Rebecca esseva multo belle, bastante vetule pro maritar se[3] ma ancora virgine. Illa descendeva al fonte, impleva su urceo e remontava. 17Le servitor de Abraham curreva al incontro de illa e le diceva: “Per favor, face me biber un poco de tu urceo”. 18Illa respondeva: “Bibe, mi domino”. E celermente illa abassava su urceo de su spatulas e le dava a biber. 19De post dar le a biber, illa diceva: “Io va haurir aqua alsi pro tu camelos, donec illos habera bibite assatis”. 20Assi, subito illa effundeva le aqua de su urceo in le alveo pro abiberar que il habeva juxta le puteo e retornava al puteo pro haurir plus de aqua pro tote su camelos. 21Tacitemente le servitor la contemplava, demandante se si le Senior habeva assi facite succeder su mission o no. 22Postquam le camelos habeva bibite, le homine extraheva un anulo auree pro naso pesante un beka[4] e duo bracialettos pro le carpos, pesante dece siclos, e los dava a illa. 23Ille la peteva: “De qui es tu filia? Esque il ha placia in le domo de tu patre ut nos ibi pernocta?”. 24Illa le diceva: “Io es le filia de Bethuel, le filio de Milcah, que Milcah pareva a Nahor”. 25Illa addeva: “Si, nos ha palea in abundantia e forrage pro le camelos, e un loco pro te ut pernoctar”.

26Alora le homine se prosternava e adorava le Senior. 27Ille diceva: “Sia laudate le Senior, le Deo de mi patron Abraham, qui non denegava su amor fidel[5] pro mi domino! Le Senior me conduceva al domo del parentes de mi domino!”.

28Le juvenetta assi curreva a domo e contava a tote su familia[6] lo que habeva evenite. 29Ora Rebecca habeva un fratre appellate Laban, qui nunc se hastava al incontro del homine al fonte. 30Ille habeva vidite le anulo pro le naso e le bracialettos al carpos de su soror, e habeva audite Rebecca contar lo que ille homine habeva dicite. Assi ille se habeva hastate ir al fonte, ubi le homine ancora stava juxta su camelos. 31Laban le diceva: “Veni e remane albergar con nos, tu qui es benedicite per le Senior! Quare ancora sta tu hic foras del urbe, quando io ha un camera preste pro te e un loco pro le camelos?”.

32Assi, le servitor de Abraham vadeva in ille domo e Laban discargava le camelos. Palea e forrage esseva date al camelos, e aqua esseva providite ut ille e le homines que esseva con ille poteva lavar se le pedes. 33Si tosto que le mangiar esseva servite, le servitor de Abraham diceva: “Io non mangiara donec io habera dicite vos proque io ha venite”. Laban respondeva: “Va ben, dice lo nos”.

34Ille “Io es le servitor de Abraham. 35Le Senior ha benedicite valde mi domino e ille deveniva multo opulente. Le Senior le dava oves e boves, argento e auro, servos e servas, camelos e asinos. 36Quando Sara, in su senectute, pareva le filio de mi domino, ille le dava toto lo que ille possedeva. 37E mi domino me faceva prestar un juramento. Ille diceva: ‘Non permitte a mi filio de maritar se con uno de iste feminas canaanita local. 38Vade in vice a mi pais de origine e trova ibi, inter mi parentes, un uxor pro mi filio’. 39Ma io diceva a mi domino: ‘Ma si le femina non vole retornar con me?’. 40Ille respondeva: ‘Le Senior, in cuje presentia io ha vivite[7], mandara su angelo con te e dirigera tu passos ut succeder e tu trovara un uxor pro mi filio ex inter mi parentes, ex le familia de mi patre. 41Tu essera exonerate ab tu juramento si tu vade a mi parentes e illes non te la da. Tunc tu essera exonerate ab tu juramento’. 42Ergo io veniva hodie al fonte e io precava assi: ‘Senior, Deo de mi domino Abraham, si tu decideva de facer succeder mi viage, que le evenimentos se displica in le sequente maniera: 43‘Ecce me, stante juxta le fonte. Quando le juvenetta sorti pro haurir aqua, io va dicer: ‘Per favor, face me biber un poco de tu urceo’. 44Deinde illa me replicara: ‘Bibe e io va haurir aqua alsi pro tu camelos’. Que ille femina sia illa que le Senior ha seligite pro le filio de mi servitor’.

45Mesmo ante terminar iste precaria in mi corde, ecce supervenir Rebecca con su urceo super un su spatula! Illa descendeva al fonte e hauriva aqua. Assi io la diceva: ‘Per favor, face me biber’. 46Assi celermente illa abassava su urceo de su spatulas e diceva: ‘Bibe e pois va haurir aqua alsi pro tu camelos’. Alora io bibeva, e illa alsi faceva abiberar le camelos. 47Deinde io la peteva: “De qui tu es filia?’. Illa replicava: ‘Le filia de Bethuel le filio de Nahor, que Milcah pareva pro Nahor’. Io poneva le anulo a su naso e bracialettos a su carpos. 48Pois io me prosternava e adorava le Senior. Io laudava le Senior, le Deo de mi senior Abraham, que me habeva conducite per le sentiero juste pro trovar le granfilia del fratre de mi Senior pro su filio. 49Ora, si tu va monstrar amor fidel pro mi domino, dice me lo. Ma si no, dice me lo le mesmo, ut io procede per mi via”.

50Alora, Laban e Bethuel respondeva: “Il esseva obviemente le Senior Deo a portar te hic: nos non pote extra su consentimento decider alique differente. 51Rebecca es coram te; prende la e parti. Que illa sia le uxor del filio de tu domino, sicut le Senior Deo ha dicite”.

52Quando le servitor de Abraham audiva lor parolas, ille se prosternava a terra pro adorar le Senior. 53Deinde ille traheva foras auro, argento, joieles e vestes, e los dava a Rebecca. Ille dava alsi donos dispendiose al fratre e al matre de Rebecca. 54Post isto, ille e le homines qui esseva con ille mangiava e bibeva e remaneva ibi pro pernoctar.

Quando illes se levava mane, le servitor de Abraham diceva: “Dimitte me, ut io vade a mi domino”. 55Ma le fratre de Rebecca e su matre replicava: “Que le juvenetta remane con nos qualque die de plus, forsan dece dies. Deinde illa potera vader”. 56Ma ille les diceva: “Non me retene – le Senior Deo me concedeva de succeder in mi viage. Permitte que io vade nunc, assi io pote retornar a mi senior”. 57Illes diceva: “Ben, vamos vocar le juvenetta e vamos querer a illa mesme lo que illa vole facer”. 58Assi illes vocava Rebecca e la peteva: “Esque tu vole vader con iste homine?”. Illa replicava: “Si, io vole vader con ille”.

59Ergo illes dimitteva lor soror Rebecca insimul a illa qui habeva essite su nutrice con le servitor de Abraham e su homines. 60Illes benediceva Rebecca con iste parolas: “Oh soror nostre! Que tu deveni le matre de milles de dece milles! Que tu descendentes va posseder le fortalessas de lor inimicos”.

61Igitur Rebecca, insimul con su servas, montava le camelos e partiva con ille homine. Assi le servitor de Abraham prendeva Rebecca e quitava ille region.

62Intertanto, Isacco, qui habitava in le Negev, habeva retornate de Beer-lahai-roi. 63Ille camminava e meditava per le agros durante le vespere, quando, levate su oculos, videva camelos que se approximava. 64Rebecca alsi levava su oculos e videva Isaac. Illa descendeva del camelo e 65peteva al servitor de Abraham: “Qui es ille homine qui veni per le agros al incontro de nos?”. Le servitor replicava: “Ille es mi senior ipse”. Assi Rebecca prendeva cito su velo e se coperiva le visage”.

66Le servitor narrava a Isaac tote lo que habeva evenite. 67Deinde Isaac portava Rebecca a in le tenta de su matre Sarah e deveniva su uxor. Illa placeva multo[8] a Isaac e deveniva pro ille de conforto special de post le morte de su matre.

Notas

  1. Litt. “vetule de multe dies”.
  2. O “urbe”.
  3. Litt. “Nulle homine habeva essite in intimitate sexual con illa”.
  4. Circa 5-6 grammas.
  5. Litt. “su fidelitate e su ingagiamento”.
  6. Litt. “le familia de su matre”.
  7. O “ambulate”.
  8. O “ambulate”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Genesis/Genesis_24

2 Reges, cap. 7

2 Reges

7

1Eliseo diceva: “Audi le message del Senior. Isto es quid le Senior ha dicite: ‘Cras, circa in iste tempore, in le mercato al porta de Samaria, un mensura[1] de farina fin costara un siclo, e duo mensuras de hordeo costara un siclo’”. 2Un officiero qui coadjuvava le rege, respondeva assi al homine de Deo: “Illo nunquam poterea evenir, mesmo si le Senior aperiva le cataractas del celo!”. Eliseo, tamen, replicava: “Tu videra isto con tu proprie oculos, ma inde tu non potera mangiar alco!”.

3Ora, quatro homines malade de lepra[2] sedeva juxta le entrata del porta del citate. Illes diceva le unes al alteres: “Quare nos solmente sede hic expectante le morte? 4Si nos entra in le citate, nos morira de fame, e si nos remane hic nos morira le mesmo! Vamos igitur a render nos al campamento syrian! Si illes sparnia nos, nos vivera; si illes va occider nos, nos haberea morite in omne caso”. 5Assi, in le vespere, illes se levava e procedeva verso le campamento syrian. Quando illes attingeva al bordo del campamento syrian, il habeva nemo ibi! 6Le Senior les habeva facite audir un ruito de carros de guerra, cavallos, e de un grande armea. Assi illes habeva dicite le unes le alteres: “Le rege de Israel ha ingagiate le Hittitas e le Egyptianos pro attaccar nos!”. 7Ergo illes habeva se levate e fugite in le obscuritate, e habeva derelinquite su tentas, cavallos e asinos sicut illos se trovava in le sperantia de salvar lor vitas. 8Igitur, quando le homines malade de lepra arrivava al bordo del campamento, illes entrava in un tenta e mangiava e bibeva. Inde illes prendeva argento, auro e vestimentos e vadeva a occultar los. 7:8 Illes, pois, retornava e entrava in un altere tenta, lo spoliava e vadeva itero a occultar lo que illes habeva ibi prendite. 9Assi, tamen, illes diceva le unes al alteres: “Nos non ha facite ben! Isto es un die de gaudio, ma nos non reportava isto a alicuno. Si nos expecta usque vespere, nos va esser punite. Vamos assi annunciar isto a in le le palatio del rege”. 10Assi illes retornava, vocava le porteros del citate e reportava lo que habeva evenite dicente: “Nos vadeva al campamento syrian e non ha trovate ibi alicuno, nisi cavallos e asinos ligate e tentas. Nos non audiva un sol voce human”. 11Ergo illes clamava le porteros e istes-ci annunciava iste nova in le palatio regal.

12Le rege se levava de nocte e diceva a su consilieros: “Io va dicer vos quid le Syrianos faceva nos. Illes sape que nos mori de fame, assi illes quitava lor campamento e se occultava in le agros, pensante: ‘Quando illes sorti del citate, nos les captivara vive, e tunc nos potera entrar in le citate’”. 13Uno de su consilieros le respondeva: “Selige alicun homines, e que illes prende cinque del cavallos que remaneva in le citate. Mesmo si illes va esser occidite, lor sorte non essera differente de illo del populo israelita – nos omnes va morir! Vamos facer les sortir, ergo nos potera comprender[3] lo que eveniva”. 14Assi illes seligeva duo equitas e le rege les inviava foras a traciar le armea syrian. Illes les ordinava: “Vade e vide lo que eveni”. 15Assi illes les traciava usque al Jordan. Le via esseva plen de vestimentos e de equipamento que le Syrianos habeva jectate via in haste. Le exploratores pois retornava e reportava al rege lo que illes habeva vidite. 16Assi le populo accurreva foras e spoliava le campamento syrian. Alora il eveniva que un mensura de farina fin veniva costar de facto un siclo, e duo mensuras de hordeo un siclo, juxta le Parola de Deo.

17Ora le rege habeva ponite le officiero que le coadjuvava justo al porta del citate. Quando le populo accurreva foras, illes le calcava a morte in le porta. Isto compliva le parolas del homine de Deo que ille habeva proclamate quando le rege habeva essayate de arrestar le. 18Le propheta habeva dicite al rege: “Cras, circa in iste tempore, in le mercato al porta de Samaria, un mensura de farina fin costara un siclo, e duo mensuras de hordeo costara un siclo”. 19Le officiero habeva tamen replicate: “Illo nunquam poterea evenir, mesmo si le Senior aperiva le cataractas del celo!”. Eliseo, tamen, habeva dicite: “Tu videra isto con tu proprie oculos, ma inde tu non potera mangiar alco!”. 20Isto esseva exactemente lo que eveniva. Le populo le habeva calcate a morte in le porta del citate.

Notas

  1. O “un seah”, mensura pro materia sic equivalente a circa 11 quartos (11 litros).
  2. O de un altere simile maladia del pelle.
  3. O “vider”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Reges/2Reges_7

Psalmo 13

Psalmos

13. Quanto longemente continuara tu a ignorar me?

Le psalmista, qui es proxime a morir, invoca desperatemente Deo e affirma su fide in le fidelitate de Deo

1Pro le magistro del choro. Psalmo de David. quanto longemente, oh Senior, continuara tu a ignorar[1] me? Quanto longemente tu avertera tu facie ab me? 1Quanto longemente io debera continuar esser inquiete e suffrer in mi corde cata die? 3Respice e exaudi me, Senior mi Deo. da lumine a mi oculos, alteremente io va cader in le somno del morte. 4Alteremente mi inimicos dicera: “Nos prevaleva adverso ille!”. Alora qui me tribula, exultara quia io esseva abattite[2]5Ma io confide in tu fidelitate. Mi corde exultara quia tu me liberava. 6Io cantara laudes al Senior, quia ille es mi vindice.

Notas

  1. O “oblidar”.
  2. O “succutite”.

Genesis, cap. 22

Genesis

22

Le sacrificio de Isaac

1Alicun tempore post iste cosas, Deo poneva a proba le fide de Abraham. Deo le diceva: “Abraham!”. E Abraham replicava: “Ecce me!”. 2Deo le diceva “Prende tu amate filio[1], Isaac – e vade in le terra de Moriah! Offere le ibi in holocausto super un del montes que io te monstrara!”.

3Igitur Abraham se levava mane e sellava su asino. Ille duceva con se duo de su juvene servitores e Isaac su filio. Quando ille habeva hachate ligno a comburer pro le holocausto, ille se poneva in marcha pro le loco que le Senior le habeva indicate.

4Le tertie die de lor viage, Abraham elevava su oculos e videva le loco procul. 5lle diceva a su servitores: “Expecta hic con le asino durante que io e le puero monta ibi. Nos va render culto[2] a Deo postquam nos retornara ad vos”.

6Assi Abraham prendeva le ligno pro le holocausto e lo poneva super le spatulas de Isaac, dum Abraham ipse portava le foco e le cultro. Durante que le duo camminava insimul, 7Isaac diceva a su patre: “Patre mie!”. Abraham respondeva: “Filio! Que vole tu?”. Le puero diceva: “Nos ha le igne e le ligno, ma ubi es le victima pro le holocausto?”. 8Abraham respondeva: “Deo ipse providera le victima del holocausto, filio mie”. Assi ambes prosequeva lor cammino.

9Quando illes arrivava al loco que Deo les habeva ostendite, Abraham edificava ibi un altar e disponeva super illo le ligno. Deinde ille ligava Isaac, su filio, e le disponeva super le ligno del altar. 10Pois Abraham extendeva su mano, prendeva le cultro, e se apprestava a immolar su filio. 11Justo in ille momento le angelo del Senior le vocava del celo e le diceva: “Abraham! Abraham!”. Ille respondeva: “Ecce me!”. 12“Non extende tu mano super le puero e non le face alicun mal. Nunc io sape que tu time[3] Deo, quia propter me tu non reteneva mesmo tu filio unigenite”.

13Abraham levava su oculos e videva un ariete attrappate con su cornos in un spineto[4]. Assi ille sasiva ille ariete e lo sacrificava qua holocausto pro su filio. 14Abraham appellava ille placia: “Deo provide[5]”. Unde usque hodie ancora se dice: “Sur le monte del Senior il se providera”.

15Alora le angelo del Senior vocava del celo Abraham itero e diceva: 16“Io jura solemnemente per mi proprie nomine – oraculo del Senior – que quia tu faceva isto e non reteneva mesmo tu filio unigenite, 17io certemente te benedicera e multiplicara grandemente tu descendentes, tanto que illes essera innumerabile sicut le stellas del celo e como le sablo que es in litore del mar. Tu descendentes prendera possession del fortalessas de lor inimicos. 18Quia tu me ha obedite, tote le gentes del terra benedicera le unes le alteres empleante le nomines de tu descendentes”.

19Deinde Abraham reveniva a su servitores e totes insimul illes interprendeva le viage de retorno a Beersheba, ubi Abraham continuava habitar.

20De post iste cosas, il esseva annunciate a Abraham que Milca, uxor de su fratre Nahor, habeva generate filios: 21Uz, le primogenite, su fratre Buz, Kemuel (le fratre de Aram), 22Kesed, Hazo, Pildash,Jidlaph, 23e Bethuel. Istes esseva le octo filios que Milcah generava a Nahor, fratre de Abraham. 24Nahor habeva alsi quatro altere filios de su concubina Reuma. Lor nomines esseva: Teba, Gaham, Tahash, e Maaca.

Notas

  1. O “le filio, que tu ama”.
  2. O “adorara”.
  3. Le obedientia que sorti del fide.
  4. O “arbusto”.
  5. Litt. “Yahweh-Yireh”

Psalmo 86

Psalmos

86. Inclina, Domine, tu aures e exaudi me

Le Psalmista se appella al misericordia de Deo, e preca ut ille sia liberate de su inimicos.

1Un precaria de David. Inclina, Domine, tu aures e exaudi me, quia io es inope e paupere[1]2Custodia mi anima, quia io me consecrava[2] a te. Deo mie, salva tu servitor, qui confide in te. 3Sia misericorde de me, oh Senior, quia a te io clama[3] tote le die. 5Allegra le anima de tu servitor, qui a te, oh Senior, io elevava mi anima. 5Quia tu, oh Senior, es bon e prestea pardonar. Tu manifesta grande misericordia verso tote les qui te invoca. 6Oh Senior, audi mi oration; presta attention a mi deprecation. 7In le die de mi tribulation io clamava a te, quia tu me exaudi. 8Nemo inter le dios es simile a te, oh Senior, e nemo pote facer le obras que tu face. 9Tote le gentes, que tu faceva, venira e adorara coram te, oh Senior, e glorificara tu nomine, 10Quia tu es magne e face meravilia: solmente tu es Deo. 11Oh Senior, doce me tu vias, ut io pote viver secundo tu veritate. Rende mi corde pur, ut io tie tu nomine. 12Io va confidar in te, Senior mi Deo, con tote mi corde, e io glorificara tu nomine in eterno. 13Quia tu misericordia es grande super me. Tu me liberava ex le profunditates del inferno[4].

14Oh Deo, homines superbe insurgeva contra me: un banda de homines violente essaya de occider me: illes ha nulle consideration pro te. 15Ma tu, oh Senior, es un Deo de compassion e de misericordia. Tu es patiente e plen de compassion e veritate[5]16Respice in me e sia misericordiose verso me. Da a tu servitor tu fortia. Libera iste filio de tu serviente. 17Manda me un signo de tu favor, ut illesqui me odia lo vide e sia avergoniate, quia tu, oh Senior, me adjutava e me consolava.

Notas

  1. O “io necessita tu adjuta”.
  2. O “me sanctificava”, “me ha ponite a parte”.
  3. O “io preca”.
  4. O “Sheol”, le mundo del mortos.
  5. O “fidelitate”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Psalmos/Psalmos_86

Jeremia, cap. 21

Jeremia

21

Le Senior ipse consignara Jerusalem al inimico

1Le Senior parlava a Jeremia quando le Rege Zedekia le habeva inviatee Pashhur, filio de Malkija e le sacerdote Zephania, filio de Maasela. Zedechia les inviava a Jeremia pro peter le: 2“Pete al Senior de venir adjutar nos, quia Rege Nebuchadnezzar attacca nos. Forsan le Senior executara un de su miraculos sicut ille faceva in le tempores passate e facera cessar iste attaccos e receder ab nos nostre inimicos”.

3Jeremia les respondeva: “Dice a Zedekia 4que le Senior, le Deo de Israel, dice: ‘Le fortias a vostre disposition se trova nunc extra le muros e combatte contra Rege Nebuchadnezzar de Babylonia e le Babyloneses que tene vos sub assedio. Io facera retraher e congregar ille fortias intra le citate. 5Con furor, indignation e grande ira, io ipse combattera contra vos con mi mano forte e potente brachio. 6Io percutera le habitantes de iste citate, homines e bestias, e illes morira de un grande pestilentia. 7Post illo, dice le Senior, io consignara al fame e al peste, Zedekia, rege de Juda, su officieros, e qualcunque altere persona qui supervivera al guerra. Io les consignara al rege de Babylonia e a lor inimicos, qui vole uccider les. Ille les macellara con le gladio. Ille non habera de illes alcun misericordia, compassion o pietate’”.

8Dice alsi al populo de Jerusalem que le Senior dice: ‘Io pone ante vos duo vias: le via del vita e le via del morte. 9Illes qui remane in iste citate morira per le gladio, per le fame o per le peste. Illes qui quita le citate e se rende al Babyloneses que assedia le citate, supervivera. Le vita essera lor recompensa. 10Quia io, le Senior, dice que io ha le determination non de liberar iste citate, ma de causar su disastro. Illo essera consignate al rege de Babylonia e ille lo destruera con le foco”.

Admonitiones al familia regal

11Dice al familia regal de Juda: “Audi le message del Senior: 12Oh familia regal descendite de David. Le Senior dice: ‘Rende justitia cata matino al gente que vos judica! Adjuta illes que ha essite robate; libera les ab lor oppressores. Alteremente mi ira se accendera sicut un foco inextinguibile propter tote vostre peccatos. 13Audi, vos omnes qui sede inthronate super le vallea sur un plateau roccose: io es adverso vos’, dice le Senior, ‘Vos vangloria vos dicente que nemo poterea piccar super vos; que nemo poterea penetrar in le locos ubi vos ha refugiate vos’. 14Ma io punira vos juxta le fructo de vostre operas’, dice le Senior, ‘io incendiara vostre palatio; le foco devorara toto lo que es circa illo’”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Jeremia/Jeremia_21

Genesis, cap. 21

Genesis

21

Le nascentia de Isaac

1Deo visitava[1] Sara justo como ille habeva dicite e ille faceva pro Sara lo que ille habeva promittite. 2Assi Sara concipeva e pareva le filio de Abraham in su senectute, justo in le tempore establite que Deo la habeva annunciate. 3Abraham appellava su filio – le filio que Sara le habeva generate – con le nomine de Isaac. 4In le octave die desde su nascentia, Abraham le circumcideva justo como Deo le habeva commandate facer. 5Ora, le etate de Abraham, quando su filio Isaac le esseva nascite, esseva de cento annos.

6Sara diceva: “Deo me ha facite rider. Quicunque audira in re isto, ridera con me”. 7Sara continuava dicer: “Qui haberea unquam dicite a Abraham que Sara haberea allactate infantes? Quia io generava un filio pro ille in su senectute!”.

8Le infante cresceva e esseva dislactate. Abraham preparava un grande festa in le die de su dislactation. 9Sara, tamen, remarcava que le filio de Agar, le Egyptiana – le filio que Agar habeva generate pro Abraham – lo derideva. 10Assi illa, adressante se a Abraham, le diceva: “Va bannir ille serva con su filio, quia le filio de ille serva non devenira un herede insimul a mi filio Isaac!”.

11Le requesta de Sara multo displaceva a Abraham, quia Ishmael esseva alsi su filio. 12Ma Deo diceva a Abraham: “Non angustiar te a causa del puero e de tu serva. Face tote lo que Sara te dice, proque tu legitime descendentia essera considerate a partir de Isaac. 13Io, tamen, io facera devenir un grande nation le filio del serva, quia ille es alsi tu filio”.

14Ita Abraham se levava mane, prendeva alicun alimentos[2] e un contenitor de aqua e los dava a Agar. Ille los poneva super su spatulas, le dava su filio, e la dimitteva. Assi, illa incipeva errar sin proposito in le deserto de Beersheba. 15Quando le aqua del contenitor habeva se exhaurite, illa pulsava le infante subtus un arbusto. 16Deinde illa vadeva e se poneva a seder a un certe distantia de ille, circa a un tiro de arco procul, quia illa pensava: “Io refusa vider morir le infante”. Assi illa sedeva contra e plorava desperatemente.

17Deo, tamen, audiva le voce del puero. Le angelo de Deo del celo vocava Agar e la diceva: “Que es, Agar? Non timer, quia Deo audiva le voce del puero justo in le loco ubi ille se trova. 18Leva te! Prende le puero e tene le per mano, quia io rendera su descendentes un grande nation”. 19Alora Deo aperiva le oculos de Agar e ille videva un puteo plen de aqua. Subito illa reimpleva le contenitor de aqua e faceva biber le puero.

20Deo esseva con le puero durante su crescentia in le deserto. 21Ille habitava in le deserto de Paran e deveniva un archero valente. Su matre trovava pro ille un uxor ab le terra de Egypto.

Le pacto de Abraham con Abimelech

22In ille tempore Abimelech e Phicol, le commandante de su armea, diceva a Abraham: “Deo es obviemente con te in tote lo que tu face. 23Jura ergo per Deo, que tu nunquam nocera[3] a me, mi filios, o quicunque de mi descendentes. Io esseva loyal con te, assi nunc jura que tu essera loyal con me e a iste pais, in le qual tu habita como un estraniero”.

24Abraham le replicava: “Si, io lo jura!”. 25Ma Abraham presentava un querela contra Abimelech al reguardo de un puteo que le servitores de Abimelech habeva sasite. 26“Io non sape qui faceva un tal cosa”, Abimelech replicava, “sed tu alsi non me lo reportava antea. Io ha nunquam audite antea usque a hodie in re un tal cosa”.

27Ita, Abraham prendeva alicun oves e bestial e los dava a Abimelech. Ambes, assi, establiva un pacto inter illes. 28Ma Abraham alsi prendeva septe agnas e los poneva a parte de su grege. 29Abimelech peteva a Abraham: “Qual es le significato de iste septe agnas que tu poneva a parte?”. 30Ille replicava: “Tu debe prender de mi mano iste septe agnas sicut proba legal que io excavava iste puteo”. 31lle es le ration pro le qual ille vocava ille placia Beer Sheba (que significa “puteo del pacto”), quia ibi se establiva un pacto inter illes.

32Assi illes establiva un pacto a Beer Sheba; deinde Abimelech e Phicol, le commandante de su armea, retornava a in le terra del Philisteos. 33Abraham plantava un arbore de tamarisco in Beer Sheba e invocava ibi le nomine del Senior, le Deo eterne. 21:34 Assi Abraham remaneva in le terra del Philisteos durante multe tempore.

Notas

  1. Le termino hebraic traducite con “visitar” (פָּקַד, paqad) sovente describe le intervention de Deo in le vita de un individuo o question, semper in referentia al destino de su populo. Ille poterea visitar (illo es, destruer) le Amalekitas; ille pote visitar (illo es, liberar) su populo in Egypto. Hic ille visita Sara pro habilitar la a generar le filio promittite. Quando Deo “visita” le destino de un persona es cambiate.
  2. O “pan”.
  3. O “deciper”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Genesis/Genesis_21

Genesis, cap. 18

Genesis

18

Tres visitatores special

1Le Senior appareva a Abraham juxta le Querco de Mambre durante que ille sedeva al entrata de su tenta durante le tempore le plus calide del die. 2Abraham levava su oculos e subito le appareva tres homines que stava prope de ille. Quando ille les videva, ille iva currente a lor incontro ab le entrata del tenta e les dava le benvenita prosternente[1] se in terra.

3Ille diceva: “Mi Senior[2], si il te place[3], remane hic un poco con me, tu servitor. 4Reposa al umbra de iste arbore durante que aqua sia portate a vos pro lavar vostre pedes. 5E, nam tu honorava me, tu servitor, con iste visita, permitte que io prepara pro vos alco a mangiar pro refrescar vos ante prosequer vostreviage”. Illes replicava: “De accordo. Face como tu ha dicite”.

6Assi Abraham se hastava a in le tenta e diceva a Sarah: “Presto! Prende tres mensuras de flor de farina, impasta lo, e face panes”. 7Deinde Abraham curreva al grege e seligeva un vitello tenere e bon, e lo dava a un de su servitores, que rapidemente lo preparava. 8Abraham, pois, prendeva un poco de cualio e de lacte, insimul al vitello que habeva essite preparate, e poneva le alimento coram illes. Illes mangiava durante que ille stava juxta sub le arbore.

9Deinde illes le peteva: “Ubi es Sarah, tu uxor?”. Ille replicava: “Ibi, in le tenta”. 10Uno de illes diceva: “Io certemente io retornara a te in iste tempore del proxime anno[4] e tu uxor, Sarah, habera un filio”. (Ora Sara habeva audite iste parolas al entrata del tenta, retro a ille). 11Abraham e Sara esseva ambes vetule, de etate multo avantiate; Sara de multe tempore habeva passate le etate de generar infantes. 12Assi Sara rideva occultemente e pensava: “Post haber tanto extenuate, e mi senior alsi est vetule, poterea forsan io ancora haber le placer de generar filios?”.

13Alora le Senior diceva a Abraham: “Quare Sarah rideva e diceva: ‘Esque io vermente potera haber un infante durante que io es tanto vetule?’ 14Esque forsan il ha qualcosa de impossibile pro le Senior? Io retornara a te in iste tempore del proxime anno e Sarah habera un filio”. 15Deinde Sara mentiva e diceva: “Io non rideva del toto!”, quia illa habeva pavor, ma le Senior diceva: “No! Tu rideva!”.

Abraham intercede pro Sodoma

16Inde, quando le homines se levava pro partir, illes reguardava verso Sodoma. (Ora, Abraham les habeva accompaniate pro un breve tracto). 17Alora le Senior diceva: “Io non pote celar de Abraham lo que io es super le puncto de facer. 18Quia Abraham certo devenira un grande e potente nation, e tote le nationes del terra essera benedicite per su medio. 19Io le seligeva, ut ille dirige su filios e lor familias post ille a observar le via del Senior in facer lo que es juste e recte. Ita le Senior dara a Abraham quid ille le promitteva”.

20Alora le Senior diceva: “Le clamor contra Sodoma e Gomorra se multiplicava, e lor peccato se aggravava multo. 21Io es super le puncto de descender e vider si illes es tanto malefic quanto le clamor suggere. Si no, io vole saper”.

22Le duo homines se verteva e se dirigeva verso Sodoma, ma Abraham ancora stava coram le Senior. 23Abraham se approximava e diceva: “Esque tu vermente va perder le justos con le impios? 24Si in le citate se trova cinquanta justos, esque tu vermente va perder le citate integre e non sparniar ille loco propter le cinquanta justos que se trova in illo? 25Certo tu non facerea un tal cosa, occidente le justos insimul al impios, tractante le justos e le impios in le mesme maniera! Certo tu non lo facerea! Nonne le judice de tote le terra facerea lo que es juste?”.

26Assi le Senior replicava: “Si io trova in le citate de Sodoma cinquanta justos, io sparniara ille integre loco propter illes”.

27Alora Abraham peteva: “Ecce, io incipeva parlar ad mi Senior nonobstante io es solmente pulvere e cineres. 28Vamos supponer que il ha cinque de minus que le cinquanta justos. Esque tu vaderea deler le integre citate proque cinque care?”. Ille replicava: “No, io non delera le citate integre si io trova ibi quaranta-cinque justos”.

29Alora Abraham de novo diceva a ille: “Vamos supponer que ibi se trova solmente quaranta justos”. E le Senior replicava: “Io non percutera le citate propter quaranta justos”.

30“Que le Senior non sia irritate de mi persistentia, e io va parlar ancora. Vamos supponer que ibi se trova solmente trenta justos”. Le Senior replicava: “Io non lo facera si io trova ibi trenta justos”.

31Abraham diceva: “Nam io interprendeva parlar al Senior: vamos supponer que ibi se trova solmente vinti justos”. Le Senior replicava: “Io non les occidera propter ille vinti justos”.

32Finalmente Abraham diceva: “Io te obsecra, Senior, non va esser irritate contra me e io va parlar ancora un vice solmente. E si on trova ibi solmente dece justos?”. Le Senior replicava: “Io non va deler le citate propter ille dece”.

33Terminate su conversation con Abraham, le Senior procedeva, e Abraham retornava a su tenta[5].

Notas

  1. Le prosternamento esseva facite ante reges o in adoration de Deo. Abraham habeva comprendite que ille visitatores habeva un rango exceptional.
  2. Le MT ha le forma אֲדֹנָי (ʾadonay, “Senior”) que es reservate pro Deo. Isto pote esser le resultato de un activitate posterior de scribas. Le scribas, qui sapeva que illes esseva Deo, probabilmente poneva iste punctuation in vice del plus commun אֲדֹנִי (ʾadoni, “mi senior”).
  3. O “si io obteneva gratia a tu oculos”.
  4. Litt. “Quando le tempore revive”, o “pro iste tempore le proxime anno”.
  5. O “in su loco”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Genesis/Genesis_18