Dominica 20 September 2020 – Lecturas biblic

Dominica, le 20 septembre 2020 – Dece sexte dominica post Pentecoste

Lecturas biblic:  Salmo 105:1-6, 37-45; Exodo 16:1-15; Philippenses 1:21-30; Mattheo 20:1-16 – Voces: Paolo Castellina, Bob McCarthy, Carmelo Serraino, Péter Kovacs

In le Israel antique se consecrava a Deo e a su causa le reges, le sacerdotes e le prophetas. Illes se ingagiava verso Deo, se dedicava a ille e a su servicio, e Deo occupava le prime placia in lor vita. Lor solemne unction con oleo esseva de isto le marca, e ab isto depende etymologicamente le terminos Messia e Christo. Jesus de Nazareth es le Uncto del Senior per excellentia: ille offereva le integre su vita al servicio de Deo le Patre pro le salvation de illes que le esseva confidite. Consecrate a Deo es le ministros de Deo, secundo le varie functiones que illes compli. Consecrate a Deo, non importa a qual servicio illes debe attender, es alsi omne authentic christiano. Iste facto es relevate del parolas del tertie lectura biblic de hodie, in le qual le apostolo Paulo assere: “Pro me, de facto, viver es Christo, e morir es un ganio”. Le Psalmo 105, que aperi nostre lecturas es (como plure alteres) expression de recognoscentia e de laude del credente verso Deo. Le secunde e quarte lectura, totevia, ab le libro del Exodo e ab Mattheo, parla de credentes que non es recognoscente e es plus tosto pretentiose. Gratias a Deo, tamen, su misericordia e patiente disciplina non veni a mancar verso illes!

I.

Le prime cinque versos de iste psalmo contine dece verbos que exhorta nos a dece actiones correspondente que ha Deo qua objecto. Se tracta de verbos que coperi un large campo semantic. Iste psalmo voca nos a exprimer laudes e actiones de gratia verso Deo con ejaculationes vocal, canto e musica, a allegrar nos e exultar in ille, a esser fer de ille, a querer semper su presentia, a rememorar nos de su admirabile obras per celebrar los. Iste psalmo da de isto ample motivationes. Si, pois, nos adde quid Deo faceva in le persona e obra de Jesus, que le psalmo ipse prefigura, alora nos potera ancora de plus appreciar le canto de illo e emplear lo con enthusiasmo in communion con tote le generationes de credentes que lo cantava.

“Alleluia! Va regratiar le Senior. Invoca su nomine. Face cognoscer al nationes lo que ille accompliva. Canta a ille, canta su laudes. Conta a omnes in re su actiones meraviliose.Exulta in su nomine sancte; va allegrar vos, vos qui adora le Senior! Quere le Senior e su potentia. Quere su facie semper! Va rememorar le meravilias que ille faceva, su prodigios e le judicios de su bucca, vos, filios de su servitor Abraham, vos, descendentes de Jacobo, su electe. (…) Le Senior conduceva su populo foras de Egypto, cargate de argento e auro, e necuno de su tribus impingeva. Egypto esseva felice quando illes partiva, quia illes habeva pavor del Israelitas. Le Senior expandeva un nebula pro proteger les e un grande igne pro illuminar les durante le nocte. illes peteva carne a mangiar, e qualias veniva; ille satisfaceva lor fame con manna – le pan del celo. Ille divelleva un rocca, e aqua sortiva de illo e formava un fluvio trans ille deserto. Tote isto eveniva quia ille se rememorava de su sacre promissa que ille habeva facite a su servitor Abraham. Quando ille portava su populo foras de Egypto con gaudio, su electos con exultation. ille dava a su populo le terras de nationes pagan, e illes recoltava messes que alteres habeva plantate. Tote isto eveniva ut illes observava su commandamentos e obediva a su leges. Alleluia, lauda Deo!” (Salm 105:1-6, 37-45).

II.

Le manco de recognoscentia e de fiducia in le Deo qui libera, salva e provide fidelmente secundo su promissas ipse, es un peccato que non solmente habeva multe vices committite le antique Israel, ma que recurre etiam inter le christianos. Nos lo trova illustrate in le sequente episodio del libro del Exodo. Murmurar contra Deo es un cosa multo mal e, super toto, es un offensa verso qui jammais ha mancate, manca e mancara de complir lo que ille sigillava in su Pacto. De facto nos es illes qui sovente manca de complir lo e, si nos non lo face, inevitabilemente nos va patir le consequentias de illo. Le exemplos que le Biblia nos presenta de illo, sia in le ben, sia in le mal, es importante lectiones que nos debe apprender.

“Durante lor marcha ab Elim, le integre communitate de Israel perveniva al deserto de Sin, que es inter Elim e Sinai, in le dece-quinte die del secunde mense de post lor exodo ab le terra de Egypto. Alsi ibi, le integre communitate del Israelitas murmurava contra Moses e Aaron in le deserto. Le Israelitas les diceva: “Si solmente le mano del Senior habeva nos facite morir in le terra de Egypto! Ibi nos sedeva circa marmitas plen de carne e nos mangiava tote le pan que nos voleva. Nunc, tamen, vos portava nos a in iste deserto pro morir de fame!”.

Alora le Senior diceva a Moses: “Pro vos io va facer pluviar pan del celo. Cata die le populo potera sortir e colliger le pan que illes necessita pro le die. In isto io va poner les a proba pro vider si illes seque o no mi instructiones. In le sexte die illes colligera pan, e quando illes lo preparara, il habera de illo duo vice de plus del normal.

Moses and Aaron diceva a tote le populo de Israel: “Ante que le vespere venira vos comprendera que il esseva le Senior qui faceva vos sortir del terra de Egypto, e mane vos videra le gloria del Senior, quia ille audiva vostre murmurationes contra le Senior. E nos, quid es nos que vos murmurava contra nos?”. E Moses addeva: “Vos comprendera isto quando le Senior pro satiar vos dara vos carne a mangiar in le vespere e pan in le matino, quia le Senior audiva vostre murmurationes contra ille. E nos, quid es nos? Vostre murmurationes non es contra nos, ma contra le Senior”. Deinde Moses diceva a Aaron: “Dice al integre communitate del Israelitas: Accede coram le Senior, quia ille audiva vostre murmuration”. Durante que Aaron parlava al integre communitate del Israelitas e illes spectava le deserto, ibi le gloria del Senior appareva in le nebula.

Alora le Senior diceva a Moses: “Io audiva le murmurationes del Israelitas. Ora dice les: ‘In le vespere vos habera carne a mangiar e in le matino vos essera satiate de pan. Alora vos comprendera que io, le Senior, es vostre Deo”.

Quando se faceva vespere, un grande volo de qualias veniva e descendeva sur le campamento. Le matino sequente, le area circa le campamento esseva baniate de rore. Quando ille rore evaporava, un substantia floccose simile al pruina coperiva le superficie del deserto. Quando le Israelitas lo videva, illes diceva le unes al alteres: “Manhu?” (que significa: “Que es isto?”. Illes ignorava lo que illo esseva. Assi Moses les diceva: “Isto es le pan que le Senior da vos a mangiar” (Exodo 16:1-15).

III.

Le consecration complete a Deo del apostolo Paulo, le mundo lo considera fanatismo. Sin dubita multe formas de fanatismo lamentabilemente ha comportate e comporta mal consequentias. Le total consecration al Deo ver e vivente e un vita conforme a su voluntate revelate, semper habeva e continua haber effectos benefic, mesmo si, propter illo, on debe suffrer temporarimente. Le apostolo lo testifica e lo commenda, como in le sequente texto del su littera al christianos del citate de Philippi.

“Pro me, de facto, viver es Christo, e morir es un ganio. Ora, si io debe continuar viver in le corpore, isto significara pro me labor productive, ma io non sape qual preferer. De facto, io me senti coercite inter le duo: de un latere io ha le desiro de partir e esser con Christo (isto pro me esserea melior), ma, del altere latere, il esserea multo plus necessari pro vos que io remane in Iste mundo. E pois que io es secur de isto, io sape que io remanera e continuara con vos omnes pro vostre progresso e gaudio in le fide, a que le ration de vostre feressa in Christo sia semper plus grande a causa mie, quando io retornara apud vos. Solmente, io vos exhorta viver in maniera digne del Evangelio de Christo, de sorta que – sia que io veni a vider vos, sia que io remane absente – io audira semper que vos resta firme in un sol spirito, con un sol mente, e que vos lucta insimul pro le fide del Evangelio, sin esser intimidite in alicun maniera per vostre adversarios. Isto essera un signo de lor perdition, ma pro vos de salvation – un signo que veni de Deo. Proque a vos esseva concedite non solmente de creder in le Christo, ma alsi de suffrer pro ille, pois que vos affronta le mesme conflictos que vos me videva affrontar e ora vos audi in re isto directemente de me” (Philippenses 1:21-20).

IV.

Omnes hodie pare particularmente sensibile a requirer le respecto del proprie derectos quando illos es considerate denegate o dolite, a protestar vocalmente quando nos reputa que nos esseva defraudate de quid es debite nos. De facto nos poterea haber un conception plus tosto distorquite de nostre derectos, super toto quando nos non es equalmente preste a remarcar nostre deberes. Le Salvator Jesus Christo, in le parabola del Laboratores in le Vinia parla nos in re le justitia e le generositate de Deo, ostendite mesmo verso qui non lo merita. Nos deberea melio appreciar los, super toto quando nos considera qui vermente nos es al oculos de Deo.

Laboratores in le vinia. “Le regno del celos es simile a un latifundiario qui sortiva mane a ingagiar laboratores pro su vinia. Ille conveniva pagar les un denario pro un die de labor e les mandava in su vinia. Quando il esseva circa novem horas del matino, ille sortiva de novo e videva alteres stante otiose in le foro. Ille les diceva: “Veni etiam vos in mi vinia a laborar e io dara vos quid es juste”. Assi illes vadeva in le vinia a laborar. Quando ille sortiva a mediedie e ancora a tres horas del postmeridie, ille faceva le mesmo. E circa a cinque horas del postmeridie ille sortiva e trovava alteres stante, e ille les diceva: “Quare sta vos hic otiose per tote le die sin laborar?”.Illes le respondeva: “Quia nemo ingagiava nos”. Ille les diceva: “Vade e junge etiam vos al altere laboratores in mi vinia”. Quando il esseva vespere, le proprietario del vinia diceva a su administrator: “Voca le laboratores e paga les, incipiente ab le ultimes usque al primes”. Quando illes qui habeva essite ingagiate a cinque horas veniva, cata un de illes recipeva un denario. E quando veniva illes qui habeva essite ingagiate le prime, illes pensava reciper de plus. Ma cata un de illes recipeva alsi un denario. Recipente lo, illes murmurava contra le proprietario, dicente: “Ille ultime gente laborava solmente un hora, e tu les pagava le mesmo que nos, qui portava le onere de un integre die de labor sub un calor adurente”. Le proprietario, tamen, les respondeva: “Amicos, io non face vos ulle injustitia. Esque vos non conveniva laborar per tote le die pro un denario? Prende lo que pertine vos e vade. Io voleva pagar a iste ultime homine le mesmo que io dava vos. Non me es licite de facer con mi moneta lo que io vole? O esque vos es invidiose proque io es generose?”. Assi le ultimes essera le prime e le primes ultime” (Mattheo 20:1-16).

Oration

Concede nos, oh Senior, de non esser angustiose pro cosas terren, ma pro cosas celeste; e mesmo nunc, durante que nos vive inter cosas transitori, que nos pote tener nos firme a illos que durara; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.