Job, cap. 29,30

29

Job parla re le benedictiones que olim ille habeva gaudite

1Alora Job continuava assi su discurso. Ille diceva: 2“Oh, si solmente io poteva ancora gauder le vita que io habeva in le menses passate, le dies in le quales Deo me custodiava! 3Tunc su lampada splendeva super mi capite e gratias a celle lumine io poteva ambular in securitate trans le tenebras. 4Io rememora como il esseva in le dies de mi adolescentia[1] quando in mi domo io faceva le experientia de un intime amicitate con ille, 5o quando le Omnipotente esseva ancora con me e mi pueros esseva circa me, 6o quando io lavava mi pedes con lacte e le petra effundeva pro me rivos de oleo de oliva. 7Illos esseva le dies quando io procedeva al porta del citate e prendeva mi placia inter su honorate prepositos. 8Tunc, quandocunque io passava per le vias, vidente me, le juvenes se retraheva e le seniores se levava. 9Tunc, in mi presentia le principes cessava parlar e se coperiva le bucca con lor manos. 10Tunc, coram me, mesmo le officieros del citate abassava lor voce e respectuosemente frenava lor linguas[2].

11Tunc tote illes qui me audiva me laudava e tote illes qui me videva parlava ben de me. 12Quia io assisteva le pauperes in lor necessitates e le orphanos qui non habeva alcuno que les adjutava. 13Tunc le benediction del personas moriente descendeva super me e io faceva jubilar le cordes del viduas. 14Tote lo que io faceva esseva honeste. Le justitia me coperiva sicut un vestimento e le bon judicamento esseva sicut un diadema sur mi capite. 15Io esseva le oculos del cecos e le pedes del claudicantes. 16Io esseva sicut un patre pro le pauperes e assisteva le estranieros qui necessitava adjuta[3]17Io infringeva le maxillas del personas inique e faceva cader lor predas ab lor dentes.

18Tunc io pensava: “Io morira in mi proprie domo e le dies de mi vita essera tanto numerose quanto le granos del sablo, 19quia io es sicut un arbore cuje radices attinge le aqua, e cuje ramos es semper roriflue”. 20Nove honores me esseva constantemente conferite e mi fortia esseva continuemente renovate. 21Omnes prestava attention a mi consilios e taceva expectante mi parolas, 22e quando io habeva parlate, illes habeva nihil a adder, quia mi consilio les satisfaceva[4]23Illes me expectava sicut on expecta le pluvia e illes bibeva mi parola como le pluvias vernal refrescante. 24Quando illes esseva discoragiate, io les surrideva. Mi reguardo de approvation les esseva preciose. 25Si io voleva vader inter illes, illes me dava le prime placia. Il pareva como si io esseva sicut un rege circumferite de su armea, ma io esseva solmente le consolator de gente affligite.

Notas

  1.  Le tempore que Job recognosce qua le plus productive.
  2.  Litt. lor linguas adhereva al palato”.
  3.  Litt. “io investigava le casos de illes qui non me cognosceva”.
  4.  Litt. “Mi parolas cadeva super illes gutta post gutta”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Job/Job_29

30

Job parla de su miseria presente

1Nunc tamen, io es deridite de gente plus juvene que io, de juvenes cuje patres non es mesmo digne de poner se inter le canes de mi grege. 2Illes es sicut obreros cuje manos ha nulle fortia e qui servi a nihil. Illes, cuje fortia juvenil ha totalmente disparite, 3es emaciate a causa del paupertate e del fame. Illes erra sur terrenos sic trans desertos desolate. 4Illes recolta herbas ab le mariscos salin apud le cardos; le radices del arbores scopari es lor alimentos. 5Illes es bannite ab le communitate e gente clama contra illes como si esseva fures. 6Assi illes debe viver in lectos siccate de rivieras, in cavernas del terra e inter petras. 7Illes rugi sicut animales inter frutices e se serra insimul sub urticas. 8Filios de gente stulte e ignobile, illes es expellite ab le societate per flagellos.

9“Nunc io ha devenite le objecto de lor cantos vulgar e de lor proverbios de derision. 10Illes me disprecia como un abomination e fugi longe de me, si non pro spuer sur mi facie. 11Tote isto proque Deo ha disligate le cordas de mi tenta e affligite me. Lor linguas ha nunc nulle frenos quando illes me insulta. 12Iste canalias me adversa sin vergonia, me repelle de loco a loco. Illes pone trappas sur mi semitas. 13Illes bloca mi itineres e face tote lo que illes pote pro destruer me. Illes sape que nemo es preste adjutar me. 14Illes irrumpe contra me como trans le brecha de un muro. Illes salta sur me quando io es sub le ruinas. 15Io vive nunc in le terror. Le vento sufflava via mi honor e mi prosperitate evanesceva sicut un nube.

16E nunc mi vita[1] se effunde ex me e le suffrentia replena mi dies. 17Le nocte perfora mi ossos e io non pote dormir quia mi dolores nunquam cessa. 18Con un forte mano Deo sasi mi vestimento e me stringe sicut le collar de mi tunica. 19Ille me ha projectate a in le fango. Io es solmente pulvere e cinere. 20Io clama ad te e tu non me responde. Io sta coram te, ma tu non mesmo me respice. 21Tu deveniva cruel verso me e tu me attacca con le fortia de tu mano. 22Tu me jecta in le turbine e me destrue in le tempesta. 43Io sape que tu es preste a delivrar me al morte – le domo establite pro omne viventes.

24Certo nemo extenderea su mano contra un homine devastate per affliction, quando ille crita adjuta in su situation calamitose. 25Esque io non plorava pro illes qui se trova in grande affliction? Esque non mi anima compativa le pauperes? 26Quando tamen, io expectava le bon me adveniva le mal. Quando io expectava le lumine veniva le tenebras. 27Mi corde es incessantemente in tumulto. Dies de suffrentia me tormenta. 28Mi visage se nigrava, ma non per le lumine del Sol. Io sta in le placia public e crita adjuta. 29Io deveniva fratre de chacales e companion de struthios. 30Mi cute sur me deveniva nigre e mi corpore es febricitante. 30:31 Mi harpa es nunc empleate pro luger e mi flauta deveniva le voce de mi plancto.

Notas

  1.  O “anima”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Job/Job_30