Lecturas biblic pro dominica 11 octobre 2020

Dominica 11 Octobre 2020 – Dece-novesime dominica post Pentecoste

Lecturas biblic:  Psalmo 106:1-23; Exodo 32:1-14; Philippenses 4:1-9; Mattheo 22:1-14 con le voce de Paolo Castellina, Peter Kovacs, Bob McCarthy, Carmelo Serraino

I.

Le thema principal del lecturas de iste dominica reguarda le recurrente incoherentia del populo de Deo – collective e singule – in comparation con quid Deo require de nos. Sensibilisar nos a isto con le comparation constante con le Parola de Deo es essential. Isto debe conducer nos al confession de peccato e al  emendamento del vita, assi colo lo exprime Psalmo 106. Decader in le idolatria es un facto multo seriose, como lo illustra le episodio del vitello de auro in le Exodo. Le precaria de intercession del personas fidel sicut Moses pote reportar nos sur le via correcte. Le ingagiamento personal verso tote lo que es bon e agradabile a Deo es le conducta al qual exhorta nos le lectura ab le epistola al Philippenses. Como nos observa, finalmente,  in le lectura ab le evangelio, il es sovente le parabolas de Jesus que, con lor typic stilo prophetic, pote succuter nos e portar nos sur le juste cammino. Sia regratiate Deo pro su providential paterne disciplina.

Psalmo 106:1-23. Regratia le Senior, quia ille es bon!

Le confrontation con le voluntate de Deo exprimite in su Parola, es un deber del populo de Deo durante le servicio divin. Le Psalmo 106 es un confession collective de peccato. Le bontate e le fidelitate de Deo a su Pacto debe corresponder a nostre fidelitate e obedientia, quia le mesme pacto comporta consequentias negative pro illes qui non se conforma a su terminos. Confessar nostre deberes inaccomplite e disponer nos a un renovate obedientia, es ergo nostre precise deber. Le misericordia de Deo conduce al pardono e a un vita renovate.

1Alleluia, lauda Deo! Regratia le Senior, quia ille es bon! Quia su misericordia perdura in eterno. 2Qui poterea contar tote le meravilias que le Senior faceva? Qui poterea laudar le bastantemente? 3Beate es illes qui tracta justemente lor proximo e face lo que es juste in omne tempore.

4Rememora me,  oh Senior, quando tu ostende tu favor a tu populo; approxima te a me e salva me. 5Que io participa in le prosperitate de tu electos. Que io me allegra con le gaudio de tu populo; que io me gloria con le populo de tu hereditage.

6Similemente a nostre ancestres, nos peccava! Nos comportava nos injustemente,  nos committeva iniquitates! 7Nostre ancestres in Egypto non comprendeva tu obras extraordinari, illes tosto oblidava le multe expressiones de tu misericordia e se rebellava a te apud le Mar Rubie.

8Nonobstante, ille les salvava – pro defender le honor de su nomine e demonstrar su potentia. 9Ille commandava al Mar Rubie e illo se desiccava. Ille conduceva Israel trans le mar como si illo esseva un deserto. 10Assi ille les salvava ab le manos de qui les odiava e les redimeva ab le manos de lor inimicos. 11Deinde le aquas retornava e submergeva lor inimicos, tanto que non mesmo un de illes superviveva. 12Il esseva tunc que su populo credeva al promissas de Deo e cantava su laudes.

13Tamen, illes cito oblidava su obras e non esseva plus preste a attender su consilios! 14In le deserto lor concupiscentia erumpeva e illes tentava Deo in le deserto. 15Assi ille les dava lo que illes habeva petite, ma, con illo, ille les mandava etiam un plaga. 16In le campamento le populo esseva jelose de Moses e invidiose de Aaron, le sancte sacerdote del Senior. 17A causa de isto le terra se aperiva e deglutiva Dathan e inhumava Abiram e le altere rebelles. 18Igne cadeva super lor partisanos; un flamma combureva le peccatores.

19Le populo in Horeb se faceva un vitello: illes se prosterneva coram un imagine sculpite in auro. 20Illes excambiava lor Deo gloriose pro un statua de un tauro que mangia herba. 21Illes se oblidava de Deo, lor salvator, qui habeva facite in Egypto tal cosas meraviliose – tal cosas meraviliose in le terra de Cham, tal actiones stupefacente al Mar Rubie. 23Assi ille declarava que ille haberea les dispergite. Moses, tamen, su electo,  se poneva  inter le Senior e le populo. 23Ille le implorava de averter su ira ab illes e non destruer les.

II.

Le corde del homine decadite es vero un officina de idolos: isto justemente observava le Reformator Johannes Calvin. Il eveni sovente que le dirigentes del populo de Deo es complacente e semper disponibile a accommodar se a iste tendentia – sicut lo demonstra le attitude del sacerdote Aaron in le episodio del vitello auree. Le ira de Moses es comprensibile, e mesmo de plus illo de Deo. Moses, tamen, intercede apud Deo e, invocante su pardono,  reportara le populo sur le juste via.

Exodo 32:1-14 – Le vitello auree

1Quando le populo videva quanto Moses morava descender del monte, illes se congregava circa Aaron e le diceva: “Entra tosto in action e face pro nos alcun deos qui precede nos. Nos non sape quid accideva al homine qui conduceva nos hic del terra de Egypto”. 2Alora Aaron les diceva: “Prende le anellos de auro ab le aures de vostre uxores, filios e filias, e porta los ad me”. :3Tote le populo prendeva le anello de auro de lor aures e los portava a Aaron. 4Deinde Aaron prendeva le auro, lo faceva funder e lo modulava in le forma de un vitello. Quando le populo lo videva, illes exclamava: “Oh Israel,  istes es le deos que faceva vos sortir del terra de Egypto!”. 5Quando Aaron videva quanto le populo esseva excitate, ille edificava un altar coram le vitello. Pois ille annunciava: “Deman il habera un solemnitate in honor del Senior!”. 6Le die sequente, le populo se levava mane pro offerer holocaustos e offertas de pace. Depost isto, illes faceva un grande festa: illes mangiava e bibeva, e indulgeva in grande bacchanalia. 7Le Senior diceva a Moses: “Descende tosto ab le monte. Tu populo, que tu faceva sortir del terra de Egypto corrumpeva lor mores”. 8Quanto cito illes recedeva del maniera de viver que io les commandava. Illes faceva funder auro e se faceva un vitello, e illes se prosterneva coram illo e offereva a illo sacrificios. Illes dice: ‘Istos es vostre deos, oh Israel, qui te faceva sortir del terra de Egypto’”.  9Pois le Senior diceva: “Io ha vidite quanto iste populo es obstinate e rebelle. 10Ora dimitte me, ut mi furor se accende contra illes e io les destrue. De te solmente, tamen, io facera sortir un grande nation”. 11Ma Moses essayava pacificar le Senior su Deo. Ille diceva: “Oh senior! Quare es tu tanto irate contra tu proprie populo, que tu faceva sortir ab le terra de Egypto con tal grande fortia e tal mano robuste? 12Quare lassar que le Egyptianos dice: ‘Lor Deo les salvava con le sol intention de massacrar les plus tarde in le montanias e deler les del facie del terra?’ Recede de tu ardente ira. Non face que le terribile disastro del qual tu les menaciava, cade super tu populo!  13Rememora Abraham, Isaac, e Israel, tu servitores. Tu te ingagiava con illes, dicente: “Io rendera vostre descendentes tanto numerose quanto le stellas del celo. E io dara a illes iste terra que io promitteva a vostre descendentes, e illes lo possedera pro semper’”. 14Assi le Senior cambiava idea in re le terribile disastro que ille habeva menaciate facer cader super su populo. 15Deinde Moses retornava e descendeva del monte. Ille portava in su manos le duo tabulettas de petra super le quales esseva inscribite le terminos del pacto. Illos esseva inscribite de ambe lateres.  16Iste tabulettas esseva le obra de Deo; le parolas super illo habeva essite gravate per Deo ipse. 

III.

Le mente del christiano debe semper adressar se a toto lo que es ver, honeste, juste, pur, amabile, de bon fama, virtuose e laudabile. Preservar le puritate de nostre mente, parolas e obras, es un ingagiamento de vita que non solmente es agrabile a Deo (isto es le cosa le plus importante) ma que es eminentemente benefic pro le vita nostre e de illes qui vive apud nos. Le sequente expressiones del littera al Philippenses lo mostra  nos.

Philippenses 4:1-9 – Practicas christian

1Ergo, mi fratres e sorores, car amicos qui io desira ardentemente vider, vos, qui es mi gaudio e corona, permane in le Senior assi, mi car amicos! 2Io exhorta Evodia e Syntyche de concordar in le Senior. 3Si, io alsi pete te, mi ver companion adjuva illas! Illas luctava insimul in le ministerio del Evangelio, insimul a me, a Clemente e a mi altere collaboratores, cuje nomines es in le libro del vita. 4Gaude semper in le Senior! De novo io dice: Gaude! 5Que tote vide vostre amabilitate! Le Senior es proxime a retornar. 6Non sia in anxietate per ulle cosa! Al contrario, in omne situation, per preces e petitiones, e con actiones de gratias, vostre requestas sia facite cognoscer a Deo. 7E le pace de Deo, que supera omne comprehension, guardara vostre corde e mente in Christo Jesus. 8Finalmente, fratre e sorores, toto lo que es ver , toto lo que es digne de respecto, toto lo que es juste, toto lo que es pur , toto lo que es amabile, toto lo que es commendabile, si qualcosa es excellente o digne de laude, sia illo objecto de vostre consideration. 9Lo que vos apprendeva, recipeva,  audiva e videva in me, face lo, e le Deo del pace essera con vos!

IV.

Alicun parabolas de Jesus, sicut le Parabola del Grande Festa de Nuptias, suscitava e ancora suscita le perplexitate de su auditores quia illos pare describer situationes “exaggerate”. Nos tosto comprende, tamen, que illos describe nostre comportamento ipse, que, plus tosto, nos es semper inclinate a justificar. Le parolas de Jesus es semper multo ben mirate e colpa le scopo de nostre corde e duce nos a un crise e a emendar nostre vita.

Mattheo 22:1-14 – Parabola del grande festa de nuptias

1Jesus les parlava itero in parabolas. Ille diceva: 2“Le Regno del Celos poterea esser comparate a un rege que preparava una grande festa de nuptias pro su filio. 3Quando le banchetto esseva preste, ille mandava su servitores a vocar al nuptias le invitatos. Illes, tamen, refusava venir! 4Assi ille mandava altere servitores e les diceva: “Dice al invitatos: ‘Ecce, io preparava le prandio. Le tauros e le bestial ingrassiate ha essite macellate, e toto nunc es preste: veni al nuptias!’”. 5Le invitatos, tamen, les negligeva e iva via, uno a su ferma, un altere a su commercios. 6Alteres sasiva le messageros del rege, les insultava e les occideva.

7Propter isto le rege se infuriava e faceva sortir su armea pro destruer ille homicidas e pro comburer lor citate. 8Tunc ille diceva a su servitores: “Le nuptias es preste, e le invitatos non esseva digne de un tal honor. 9Vade, ergo al angulos del vias e invita quicunque vos trova”. 10Sortite per le vias, le servitores congregava omnes qui illes trovava, tanto bon personas quanto mal personas, e le hall del banchetto esseva plenate de gente.

11Quando, tamen, le rege veniva pro incontrar le invitatos, ille remarcava un homine que non esseva vestite in maniera appropriate pro un tal nuptia. 12Le rege le diceva: “Amico, quomodo tu intrava hic sin un veste nuptial?”. Ille homine, tamen, non sapeva quid responder. 13Tunc le rege diceva a su attendentes: “Liga su pedes e su manos e jecta le foras in le tenebras, ubi il habera plancto e stridor de dentes”. 14Quia multes es le vocatos, ma poches es le electos”.

Oration

Senior! Nos te preca a que tu gratia semper nos precede e seque, a que nos continuemente ingagia nos in bon obras; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.