Lecturas biblic pro Dominica 13 Septembre 2020

Dominica, le 13 septembre 2020 – le dece-quinte dominica post Pentecoste – Voces de Paolo Castellina, Bob McCarthy, Carmelo Serraino, Peter Kovacs

Lecturas biblic: Psalmos 114; Exodo 14:19-31; Romanos 14:1-12; Mattheo 18:21-35

Le libertate es le dono que Deo misericordiosemente face a illes que le pertine qua su populo. Prefigurate per le evenimentos del historia antique de Israel, illo se realisa e es vivite per le communitate del christianos. Le libertate que Deo dona, tamen, non es le mesme que le mundo incredule volerea haber. Illo es libertate in communion con Deo in harmonia con su leges moral, bon e juste. Le actos de liberation complite per Deo pro le Israel antique (illos que es celebrate in le Pascha) esseva e es destinate a educar, instruer, su populo a ille stilo de vita que custodia e garanti le libertate attingite. Illos es “un schola de vita”. Le mesme vale pro le communitate christian, le qual debe regular omne aspecto de su vita al spirito de Christo, le spirito del Evangelio del gratia, e conformemente al inseniamento que illo recipe per le integre revelation biblic. Ecce, in synthese, le succo del lecturas biblic de iste dominica que nos es sur le puncto nunc de audir.

I.

Le Psalmista memora le evenimentos del Exodo e del Conquesta, e celebra le regalitate de Deo super le populo del Alliantia.  Le israelitas cantava iste psalmo a Pascha quia illo describe le evenimentos historic que illo commemora. Iste texto pone alsi in evidentia que iste factos non reguarda solmente ille particular populo, le israelitas, ma illos ha alsi un importantia “cosmic”. Iste evenimentos, de facto, parla nos del intervention que, a su tempore, haberea ducite Deo a mandar su Filio Jesus Christo, le Salvator del mundo. Ille es “nostre Pascha”, e le evenimentos que concerne le antique Israel es su prefiguration.

“Alleluia! Quando Israel exiva de Egypto, quando le familia de Jacobo quitava ille nation estranie, Juda deveniva su sanctuario e Israel deveniva su regno. Le Mar Rubie les videva e fugiva; le aquas del Fluvio Jordan reverteva lor curso. Le montes saltava sicut arietes, e le collinas sicut agnos! Quare fugiva tu, oh mar? E tu, oh Jordan, quare tu reverteva tu curso? Montes, quare tu saltava sicut arietes, e collinas, sicut agnos? Treme, oh terra, al presentia del Senior, al presentia del Deo de Jacobo. Ille converteva le petra in un stagno de aqua; si, un fonte de aqua flueva ab solide rocca (Psalmo 114).

II.

“Pascha” significa “passage” o “transito”, le transition de Israel ab le sclavitude in Egypto al libertate. Le egyptianos haberea volite impedir lor fuga con le fortias del armea. Illes non successava facer lo. Illes pensava de trappar le israelitas in un via cec con solmente ante illes le Mar Rubie, que illes non poteva transversar. Illes non haberea potite escappar. Non mesmo le mar, tamen, pote obstacular le complimento del promissas de liberation facite per Deo. Con evenimentos humanamente imprevedibile, Deo porta al salvation su populo e causa le defaite del potente  armea egyptian, que de ille mesme aquas es submergite. Le contodel Exodo, capitulo 14 parla nos de isto. Nihil e nemo pote obstacular le complimento del promissas de Deo, que se recapitula in le obra del Christo, le qual passara ab le morte al vita insimul a illes que le pertine.

Israel passa trans le Mar Rubie. “Inde le Senior diceva a Moses: “Quare clama vos ad me? Ordina al israelitas proceder! Ma tu, prende tu baston e extende tu mano super le mar e divide lo, ut le israelitas marcha in le medio del mar super terreno sic. E io indurara le cordes del egyptianos ut persequer le israelitas. Mi magne gloria essera manifestate per le medio del pharaon e de su truppas, su carros e su equites. Quando mi gloria essera manifestate per lor medio, tote Egypto videra mi gloria e sapera quia io es le Senior!”.

Alora le angelo del Senior qui habeva conducite le populo de Israel, se moveva post illes. Anque le columna de nebula se moveva ab le fronte pro star retro a illes. Le nebula se poneva inter le campamento egyptian e le campamento israelita. Quando descendeva le obscuritate, le nebula se mutava in foco, e illuminava le nocte. Le egyptianos e le israelitas non se approchava le unes al alteres per tote le nocte.

Alora Moses extendeva su mano super le mar, e le Senior aperiva un passage a transverso del aqua per le medio de un forte vento oriental. Le vento sufflava per tote ille nocte, vertente le lecto del mar in terreno sic. Assi le populo de Israel marchava per le medio del mar super un terreno sic, con muros de aqua a dextera e a leve!.

Le egyptianos les persequeva e entrava in le medio del mar – tote le cavallos del pharaon, su carros de guerra, e su equites. Justo ante le alba le Senior reguardava a basso super le armea egyptian ab le columna de foco e nebula, e jectava lor fortias in total confusion. Ille blocava le rotas de lor carros, tanto que illes habeva difficultate a mover se, e le egyptianos diceva: “Vamos fugir ab le israelitas, quia le Senior pugna pro illes contra nos!”.

Quando le israelitas perveniva al altere latere, le Senior diceva a Moses: “Extende de novo tu mano super le mar! Alora le aquas se revertera e coperira le egyptianos con lor carros e equites”. Assi, dum le sol comenciava levar se, Moses extendeva su mano contra le mar, e le aquas se reverteva a lor placia usual. Le egyptianos essayava escappar, ma le Senior les involveva in le medio del fluctos. Alora le aquas retornava e coperiva tote le carros e le equites – le integre armea del pharaon. De tote le egyptianos que habeva persequite le israelitas a in le mar, non mesmo un superviveva.

Le populo de Israel, tamen, habeva marchate per le medio del mar super terreno sic, e le aquas stava como un muro de ambe latere. Ecce como le Senior salvava Israel ab le mano del egyptianos in ille die. E le israelitas videva le egyptianos morte super le litore del mar. Quando le populo de Israel videva le magne potentia que le Senior habeva disfrenate contra le egyptianos, illes esseva implite de timor ante ille. Illes poneva lor fide in le Senior e in su servitor Moses (Exodo 14:15-31).

III.

Nostre tertie lectura de hodie, trahite del capitulo 14 del Epistola al Romanos, parla nos del tolerantia que on debe haber in le communitate christian pro ille credentes cuje fide es debile o ancora conditionate per ille prejudicios que obstacula le plen expression del libertate que Deo dona in Christo a su populo. Isto non significa, tamen, que omne persuasiones es acceptabile e legitime, ma que on necessa accompaniar con patientia, amor e, super toto, con le precaria, illes que, in le communitate christian, ancora non ha comprendite tote le implicationes del doctrinas del gratia. Un standard doctrinal objective existe, ma illo non debe esser imponite con un polemica inconsiderate.

Exhortation al longanimitate. “Accepta ille qui es debile in le fide, ma non pro discuter su opiniones. Un persona crede poter mangiar de toto, ma le persona con un fide debile mangia solmente verduras. Qui mangia de toto non debe dispreciar qui non lo face, e qui non lo face non debe judicar qui mangia de toto, proque Deo le acceptava le mesmo. Qui es tu pro judicar le servo de un altere? Si ille sta in pede o cade isto concerne solmente su domino, e ille stara firme proque le Senior es potente pro sustener le.

Un persona considera un certe die plus sancte que un altere, e un altere considera le dies tote equal. Cata uno debe esser plenmente convincite in su proprie sentimento. Qui observa un certe die lo face pro le Senior. Qui mangia [omne sorta de alimentos] mangia [de illos] pro le Senior, pois que ille regratia Deo. In le mesme maniera, qui se abstine de mangiar [certe alimentos], se abstine [de illos] pro le Senior, e ille regratia Deo. Necuno de nos, de facto, vive pro se mesme, e necuno mori pro se mesme. Si nos vive, nos vive pro le Senior; si nos mori, nos mori pro le Senior. Ergo, sia que nos vive sia que nos mori, nos pertine al Senior. Pro iste ration Christo moriva e resuscitava: si que ille pote esser le Senior tanto del mortos como del viventes.

Tu, tamen, qui mangia solmente alimentos vegetal – proque tu judica tu fratre o tu soror? Pois que nos omnes comparera ante le tribunal de Deo, pois que il es scribite: “Assi como io vive – dice le Senior – omne geniculo se flectera ante me e omne lingua laudara Deo”. Ergo, cata uno de nos rendera conto de se mesme a Deo (Romanos 14:1-12).

IV.

Le tolerantia amorose christian, del qual parlava nos le lectura precedente, mesmo si illo es aliquando confrontate con offensas e tortos que poterea venir de alicun nostre fratre o soror in le fide, se funda super le conscientia de como Deo tractava nos ipse. Nos omnes es peccatores qui meriterea de Deo de esser justemente condemnate sin appello. Deo, tamen, in Christo, cargava super se le consequentias de nostre transgressiones ut liberar nos de illos. Illos es “le debitas” verso Deo que ille pagava pro nos. In le parabola de Mattheo 18, que nos va leger nunc, Jesus exhorta nos a comportar se verso le alteres con le mesme amorose misericordia que ille habeva verso nos.

Parabola del debitor qui non esseva preste a pardonar. “Alora Petro le accedeva e le peteva: “Senior, quotiens deberea io pardonar alicuno qui peccava contra me? Usque septe vices?”. Jesus le replicava: “Io non te dice usque septe vices, sed usque septanta vices septe!

Igitur, le Regno del Celos pote esser comparate a un rege qui decideva actualisar su contos con su servitores qui se habeva facite prestar moneta. Quando ille comenciava examinar su contos, le esseva portate un qui le debeva un grandissime summa de moneta. Quia ille non habeva un tal amonta, le senior ordinava que ille esseva vendite – insimul a su uxor, infantes e tote lo que ille possedeva- pro pagar le debita. Le homine, tamen, se prosterneva coram su senior e le implorava: “Habe patientia con me, e io te pagara toto”. Alora le senior habeva pietate de ille su servitor, le dimitteva e remitteva tote su debita. Ma quando ille servitor quitava le rege, ille trovava un de su co-servitores qui le debeva cento monetas de argento e, tenente le per le gurgite, le suffocava, dicente: “Paga me subito lo que tu me debe!”. Igitur su co-servitor cadeva a su pedes e le rogava, dicente: “Habe patientia con me, e io te pagara toto”. Su creditor, tamen, non voleva attender. Ille le faceva arrestar e imprisionar donec le debita haberea essite pagate in toto. Quando alcunes de su co-servitores videva isto, illes esseva valde contristate. Assi illes vadeva al rege e le contava tote lo que il habeva evenite. Tunc le rege convocava le homine al qual ille habeva remittite su debita e le diceva: “Servitor inique! Io te remitteva tote tu grande debita, quia tu me implorava. Esque tu non haberea debite alsi haber misericordia de tu confratre, justo como io habeva misericordia de te?”. Alora le irate rege faceva imprisionar e torturar ille homine usque ille haberea pagate tote su debita. Le mesme facera con vos mi Patre celeste si vos refusa pardonar vostre fratres con tote vostre corde(Mattheo 18:21-35).

Oration

Oh Deo, nam sin te nos non pote placer te, concede misericordiosemente que tu Spirito Sancte dirige e governa nostre cordes; per Jesus Christo, nostre Senior, que vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.