Lecturas biblic pro Dominica 19 Julio 2020

Dominica 19 julio 2020 – Septime Dominica post le Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 139; Genesis 28:10-20; Romanos 8:12-25; Mattheo 13:24-30,36-43

Iste mundo es un campo de battalia inter fortias in competition inter illos que essaya dominar lo. Le “victimas collateral” de iste conflicto es multes, e le suffrentia super gente e le natura ipse, que proveni de iste conflictos es grande. On poterea pensar que iste mundo esseva derelinquite a se ipse per Deo e que Ille solmente expecta que le mundo finalmente se destrue per se mesme. Il non es assi. Deo projectava un plano de recuperation e de resanamento de iste mundo que le pertine. Iste plano se developpa in le historia como un linea parallel al degradation progressive de iste mundo. Iste plano es centrate in le obra del Salvator e Jesus Christo, Su Filio. De facto, occultate al pajor parte del gente, il ha multe “traffico” per le scalon que cojunge celo e terra. Deo inrolava pro iste su projecto un populo que Le serve e que es ingagiate in le reconquesta de iste mundo a Deo. Le victimas de iste mundo attende con grande expectation que le personas que Deo regenerava e rendeva su filios, manifesta le obra de salvation de Deo e que assi lor suffrentias sia alleviate. Le reconquista es aspere quia le fortias que se oppone al projectos de Deo es forte e astute. Illos non prevalera, quia le projectos de Deo essera securmente accomplite. Istos es le terminos del quatro lecturas biblic “revelatori” de iste dominica. Le Psalmo parla nos del conscientia del credente que toto, in su vita, remane sub le controllo de Deo. Le lectura ab Genesis revela nos le existentia del “scalon” que conjunge terra e celo. Le lectura ab le epistolas revela nos lo que Deo opera per le medio de ille homines e feminas que Deo “inrolava”. Le lectura del Evangelio revela nos le astutias del strategias del inimicos de Deo, e, nonobstante, le certe victoria que Deo gania super illos.

I.

Le Psalmo 139 exprime le conscientia del credente que Deo cognosce nos a fundo, personalmente. Pro isto ille se confide in su manos in omne circumstantia e se allegra in cognoscer e sequer Su voluntate revelate. Le non-credente, obstinate e rebelle, pensa de poter escappar ab Deo, ma ille non lo potera facer e les surprendera. Le contraposition inter iste duo modos de esser non es conciliabile.

“Oh Senior, tu scrutava mi corde e cognosce toto de me. Tu sape quando io me sede e quando io me leva. Tu cognosce mi pensamentos de longe. Tu me vide quando io viagia e quando io reposa in mi domo. Tu perspice tote lo que io face. Tu jam sape lo que io va dicer mesmo ante que io aperi mi bucca. Vero, oh Senior, tu cognosce toto. Tu me seque e tu me precede. Tu pone tu mano de benediction super mi capite. Pro me un tal cognoscentia es nimis meraviliose; illo es nimis excelse: io nunquam plenmente lo comprendera.

Ubi poterea io vader pro escappar ab tu Spirito? Io nunquam poterea occultar me de tu presentia. Si io ascende in celo, tu es ibi; si io descende in le inferno tu es ibi alsi. Si io volava via con le alas del aurora e me establiva al extremitate del mar, mesmo ibi tu mano me guidarea e tu fortia me supportarea. Io poterea peter al tenebras de occultar me e al lumine circa me de devenir nocte – ma mesmo in le tenebras io non poterea occultar me ab te. Pro te le nocte resplende sicut le jorno. Tenebras e lumine es le mesme pro te.

Tu faceva tote le delicate partes interne de mi corpore e me texeva in le ventre de mi matre. Io te rende gratias quia io esseva admirabilemente modellate; tu obras es meraviliose: mi anima lo cognosce ben. Ab te mi osteos non esseva celate quando io esseva formate occultemente, durante que mi corpore esseva intexite in le profunditates del terra. Tu oculos me videva quando io esseva un substantia incomplite, e in tu libro jam esseva scripte tote le dies de mi vita, mesmo ante que uno de illos veniva al existentia. Tu pensamentos circa me es multo preciose pro me, oh Deo. Quanto grande es lor summa total! Io non pote mesmo enumerar los: illos es plus numerose del granos de sablo sur un plagia. Si io perveniva al fin, tu ancora esserea con me.

Oh Deo, si solmente tu occideva perverse peccatores! Vade longe de me, vos, homines violente! Illes parla malignemente contra te e in van se exalta contra te. Oh Senior, nonne io odia illes qui te odia, e disprecia illes qui te face opposition? Io les odia con odio perfecte! Quia tu inimicos es mi inimicos.

Perscruta me, oh Deo, e cognosce mi corde; pone me a proba e cognosce como io me comporta. Vide si in me il ha un qualcunque idolatria, e conduce me longe le sentiero del vita eterne” (Psalmo 139).

II.

Le personage del patriarcha Jacob, talmente como le Scriptura le describe nos, es controverse. Nonobstante, Deo le seligeva pro developpar, etiam per ille, le historia del salvation. Le capitolo 28 de Genesis presenta nos le vision revelatori que Deo le concede: un scalon inter celo e terra, super le qual il ha un traffico constante de messageros angelic. De isto le mundo non es cosciente: Deo porta in ante sin cessar su projectos pro le mundo.

Le sonio de Jacob a Bethel. “Intertanto Jacob habeva quitate Beersheba e incipite su viage verso Haran. Ille perveniva a un certe loco ubi ille decideva de campar se, quia le sol jam haveva se ponite. Ille prendeva un del lapides e lo poneva apud su capite. Deinde ille se addormiva in ille loco, e faceva un sonio. Ille videva un scalon que del terra attingeva le celo. Le angelos de Deo ascendeva e descendeva per illo.

Al culmine del scalon stava le Senior, e ille diceva: “Io es le Senior, le Deo de tu granpatre Abraham, e le Deo de tu patre Isaac. Le terra sur le qual tu dormi, io lo dara a te e a tu descendentia. Tu descendentes essera tanto numerose quanto le pulvere del terra! Illes se dispergera in omne directiones – a occidente e a oriente, al nord e al sud. e tote le familias del terra essera benedicite per te e per tu descendentes. E ecce, io es con te e te custodiara ubicunque tu vade. Un die io te reconducera a iste terra, ni io te relinquera nisi io complira toto lo que io te promitteva”.

Deinde ille se eveliava de su somno e diceva: “Vero le Senior es in iste loco, e io non lo sapeva!”. Ille, tamen, habeva alsi pavor, e diceva: “Que loco terribile es isto! Il es nihil altere que le domo de Deo e le porta del celo!”.

Le matino sequente, ille se levava mane. Ille prendeva le lapide que habeva ponite apud su capite e lo erigeva como un columna memorial, sur le qual ille pois effundeva oleo de oliva. Ille appellava ille loco Bethel (que significa “domo de Deo”), quanquam illo esseva previemente appellate Luz.

Ibi Jacob faceva etiam un voto, dicente: “Si in effecto Deo essera con me e me custodiara durante iste viage, e si ille me providera pan a mangiar e vestimento a vestir me, e io retorna in securitate al domo de mi patre, alora certemente le Senior essera mi Deo. Iste columna memorial que io erigeva devenira un loco pro coler Deo, e io offerera a Deo un decimo de toto lo que ille me da” (Genesis 28:10-20).

III.

Un expression que sovente se audi es que nos omnes es filios de Deo. Isto, nonobstante, non es le senso que le Scripturas Sante da a iste termino. Esser “filios de…” significa pensar, parlar e ager in modo conforme a nostre “patre”. Isto es le ration quia un vice Jesus habeva dicite a su adversarios “Vos es filios del diabolo”, quia illes se comportava como mentitores e homicidas justo como le diabolo. Ecce alsi le ration quia le Scripturas dice que Jesus es “le Filio de Deo”, le unic, quia ille parlava, pensava e ageva coherentemente sicut Deo. In ille senso nemo, hodie, poterea esser appellate “filio de Deo”. “Filios de Deo”, tamen, on lo pote devenir si Deo adopta nos quam su filios e transforma nos a immagine de Christo. Assi, si como Jesus esseva conducite per le Spirito de Deo, assi lo es le personas que le seque como su discipulos. Il es pro iste ration que le mundo suffrente anhela a que le filios adoptive de Deo se manifesta e se comporta sicut Christo. Tunc le suffrentias es alleviate e le mundo trova su pace. Isto es lo que dice nos le passage del epistola al Romanos que nos va leger.

“Assi, fratres e sorores, nostre obligation non es plus verso le carne de viver secundo le carne (proque si vos vive secundo le carne vos morira), ma si per medio del Spirito vos mortifica le obras del corpore vos vivera. Proque tote illes qui es conducite per le Spirito de Deo es filios de Deo. Vos, de facto, non recipeva le spirito del sclavitude que conduce ancora un vice a viver in le pavor, ma vos recipeva le spirito de adoption, per le qual nos exclama: “Abba, Patre”. Le Spirito mesme rende testimonio a[6] nostre spirito que nos es filios de Deo, e si nos es filios, nos es alsi heredes (illo es heredes de Deo e coheres de Christo) – si, in effecto, nos suffre con ille a que nos sia alsi glorificate con ille.

Pois que io considera que nostre presente suffrentias non mesmo poterea esser comparate con le gloria que va esser nos revelate. De facto, le creation ipse anhela ardentemente ut le filios de Deo se revela. Pois que le creation esseva subjectate al futilitate – non de su proprie voluntate, ma proque Deo lo subjectava – in le sperantia que le creation ipse essera alsi liberate del sclavitude al corruption pro acceder al gloriose libertate del filios de Deo. Proque nos sape que usque nunc le integre creation geme de dolor e suffre dolores de parto. Non solmente isto, ma mesmo nos, qui ha le primitias del Spirito, geme interiormente e attende ardentemente nostre adoption, le redemption de nostre corpore. Pois que nos esseva salvate in sperantia. Ora, le sperantia que on pote vider non es sperantia, quia proque sperar lo que jam on vide? Ma si nos spera lo que nos non ancora vide, nos lo attende ardentemente con patientia” (Romanos 8:12-25).

IV.

In iste mundo nos trova nos in le situation de un conflicto permanente inter le fortias spiritual del malvagitate que avelleva de Deo animas, corpores e territorios, e le action de reconquista que Deo interprendeva de lo que Le pertine. Iste fortias spiritual malefic emplea omne sorta de medios pro establir lor poter e adversar le action de Deo e de su populo. Non solmente con le atheismo e false religiones, ma alsi per seminar mal herbas in le medio del populo de Deo, promovente discordias, false doctrinas e corruption. In le parabola que nunc nos va audir, Jesus dismasca iste strategias. Il non es facile adversar iste semina de herbas venefic, ma al fin il essera Deo a prevaler, non importa quanto astute es iste strategias.

Jesus les proponeva un altere parabola. Ille les diceva: “Le Regno del Celos es simile a un homine qui seminava bon semine in su agro. Ma quando omnes dormiva, un su inimico veniva e seminava mal herbas inter le medio del tritico e se allontanava. Quando le herbas cresceva e fructificava, tunc appareva alsi le mal herbas. Assi le servos del patron accedeva a ille e le diceva: ‘Domino, nonne tu seminava bon semine in tu agro? Unde ergo veni iste mal herbas?”. Ille replicava: ‘Un inimico ha facite isto!’. Alora le servos le diceva: “Esque tu vole que nos vade e los extirpa?’. Ma ille diceva: “No, il ha le risco que in colliger le mal herbas, vos extirpa alsi le tritico. Va lassar los crescer insimul usque al recolta. in le tempore del recolta, io dicera al falcatores: ‘Primo collige le mal herbas e liga los in fasciculos pro comburer lo; deinde collige le tritico e porta lo in mi granario’”. (…) Tunc, dimittite le turba, Jesus reveniva a in le domo, e su discipulos le accedeva dicente le: “Explica nos le parabola del mal herba in le agro”. Ille respondeva: “Qui semina le bon semine es le Filio del Homine. Le agro es le mundo e le bon semine es le gente del Regno. Le mal herbas es le gente qui pertine al Maligno, e le inimico qui les semina es le diabolo. Le recolta es le fin del etate e le falcatores es le angelos. Sicut, ergo, le mal herbas se extirpa e los jecta in le foco, assi il essera in le fin del etate. Le Filio del Homine mandara su angelo e illes colligera de su regno toto lo que es causa de peccato insimul a tote illes qui face le mal. Illes les jectara in le fornace ardente, in le qual il habera plorar e stridor de dentes. Tunc le justos refulgera sicut le sol in le Regno de lor patre. Qui ha aures, lo audi!” (Mattheo 13:24-30,36-43).

Oration

Oh Senior! Da nos un pur judicio e un ver comprension de tu Parola. Custodia nos talmente que nos non cade in le trappas astute del inimico tue e nostre. Concede nos de crescer in le gratia e in le cognoscentia del Salvator e Senior Jesus Christo. Deo omnipotente! fonte de omne sapientia, tu cognosce nostre necessitates ante que nos aperi nostre bucca pro precar e nostre ignorantia in precar. Habe compassion de nostre debilitates e concede nos misericordiosemente ille cosa que pro nostre indegnitate nos non hardi peter te, e propter nostre cecitare nos non pote peter; pro amor de tu Filio Jesus Christo, nostre Senior, qui vive re regna con te e con le Spirito Sancte, un sol deo, nunc e semper. Amen.