Lecturas biblic pro Dominica 2 Augusto 2020

Dominica 2 Augusto 2020 – Novesime Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 17; Genesis 32:22-31; Romanos 9:1-5; Mattheo 14:13-21

Pro un christiano, le expression del fide in su vita es certemente multo plus que intertener privatemente persuasiones religiose e participar a ceremonias sacrate. Illo significa un ingagiamento personal e luctar constantemente contra inimicos mortal (tanto in se ipse que externe), inimicos que menacia su integritate physic, moral e spiritual. Nos trova de isto illustrationes in le lectura biblic de iste septimana: Jacob qui lucta con Deo (capitulo 32 del Genesis) e Psalmo 17, in le qual un credente es purificate e transformate moralmente per su constante relation con Deo. Mesmo le pauco que le credente pote e successa dar in le manos de su Senior e Salvator Jesus Christo, essera de ille multiplicate pro provider al necessitates de multe personas (tan como illo es illustrate in le episodio evangelic del multiplication del pan e del pisces). Le vita christian, tamen, non es solmente un experientia private, quia, per le gratia de Deo, le credente es inserite in le historia de un integre populo, le populo electe de Deo, Israel. De isto parla nos le lectura trahite del littera al Romanos. Le christiano honora le populo e le experientia de Israel qua le experientia de su “fratres major”, si como ille valorisa le expression communitari de su fide.

I.

Psalmo 17 es le oration de lauda e de recognoscentia de un credente qui, mesmo quando ille es circumferite de inimicos mortal, faceva le experientia de como on pote trovar in Deo pace e securitate. Su anima es in pace con Deo, quia le Senior le faceva objecto de cura amorose: ille le purificava del peccato e le guida in le bon. Quando ille preca, ille sape de poter trovar in Deo qui le protege e custodia. Quicunque menacia su integritate physic, moral e spiritual, non succedera a prevaler super ille.

“Oh Senior, considera mi juste causa. Presta attention a mi deprecation. Audi le precaria que sincermente io te offere. Face un juste decision in mi favor. Decide lo que es juste. Tu ha perscrutate mi motivationes interioɽ, tu me ha examinate durante le nocte. Tu me ha attentivemente evalutate, ma tu non trovava in me ulle transgression. Mi determination esseva de non dicer alco de peccaminose. Io sequeva tu commandamentos e isto me preservava de sequer gente violente e prave. Mi pedes se tene firmemente sur tu semitas. Io non devia de illos.

Io te invoca quia tu me exaudi, oh Deo. Inclina a me tu aures e exaudi mi parolas. Monstra me tu misericordia in manieras admirabile. Per tu grande potentia tu salva illes qui quere protection de lor inimicos. Custodia me, como tu custodia le pupillas de tu proprie oculos. Protege me sub le umbra de tu alas. Protege me del homines malefic que me attacca, del inimicos homicida que me circumfere. Illes ha nulle scrupuloʂ; illes parla con arrogantia. Illes me ha traciate e circumferite; illes intende facer me cader in terra. Ille es sicut un leon que vole diveller su preda a pecias, sicut un leonetto que se quatta in locos celate. Surge, oh Senior! Pone te coram lor facie e face les cader sur su genus! Emplea tu gladio pro salvar me ab iste homines prave. Oh Senior, emplea tu potentia pro salvar me de iste assassinos, del homicidas de iste mundo. Illes gaude de lor prosperitate; tu les satia con le ricchessas que illes desira. Illes ha multe infantes e relinquera lor benes a lor descendentes. Io te videra quia io es un homine juste. Quando io me eveliara, io te videra facie a facie e io essera satisfacite” (Psalmo 17).

II.

Deo non es unquam indifferente mesmo pro le atheista le plus obstinate, proque contra Deo ille es ingagiate in un lucta constante. Un “lucta” con Deo, tamen, es le lucta in le qual sovente es alsi ingagiate le credente, qui debe semper adversar su proprie natura de peccator que tende a rebellar se contra le autoritate e le Lege de Deo. In ille lucta Deo semper essera le vincitor. e iste lucta Deo lo transformara in un occasion pro reinfortiar le credente in le bon. Isto es lo que eveni in le episodio del lucta de Jacob contra un homine incognite in Genesis 32, per le qual, Deo ipse revela se ipse como qui le purifica e le transforma.

Jacob lucta con Deo. “Durante le nocte, Jacob se levava, prendeva su duo uxores, su duo servas e su dece-un filios e transiva le vado de Jabbok. Ille les prendeva e les mandava trans le torrente con tote su possessiones, e ille remaneva sol. Alora un homine veniva e luctava con ille usque mane. Quando ille homine videva que non poteva batter Jacob, ille colpava le alveolo de su femure tanto que illo remaneva luxate dum le lucta. Alora le homine diceva: “Lassa me vader, nam le aurora jam surgeva”. Jacob, tamen, le respondeva: “Io non te lassera partir nisi tu me benedice”. Le homine le demandava: “Qual es tu nomine?”. Ille replicava: “Jacob”. “Tu nomine non va essera plus Jacob”, le homine diceva: “Tu nomine desde nunc va esser Israel, quia tu combatteva contra Deo e contra homines, e tu prevaleva”. Alora Jacob le demandava: “Dice me qual es tu nomine”. Ille respondeva: “Quare vole tu cognoscer mi nomine?”. E ille benediceva Jacob in ille mesme loco. Assi Jacob appellava ille loco Peniel (illo es “Facie de Deo”), dicente: “Io videva Deo facie a facie e mi vita esseva preservate”. Le sol se levava super ille quando Jacob passava ultra Peniel, ma ille nunc claudicava a causa de su femure dislocate. Illo es le ration proque mesmo hodie le Israelitas non mangia le tendine attachate al alveolo del femure, propter lo que eveniva ille nocte quando le nervo del femure de Jacob esseva dislocate” (Genesis 32:22-31).

III.

Israel esseva le nove e significative nomine que Deo habeva date al patriarcha Jacob. Iste nomine veniva representar in alicun maniera le fide e le vicissitudes del populo hebraic, gente qui, pro le christianos, es nostre “fratre major”. De facto nos ha, verso le populo hebraic, un debita de honor e de recognoscentia, quia in illo nos esseva spiritualmente graffate. Le apostolo Paolo de isto da nos multe rationes. Contristante se proque – temporarimente – le major parte de iste populo refusa recognoscer in Jesus de Nazareth le attendite Messia, de iste rationes ille indica plures. Isto es lo que nos trova in le lectura del prime cinque versos del capitulo novem del epistola al Romanos.

“Io dice le veritate in Christo (io non menti), pois que mi conscientia me lo assecura in le Spirito Sancte – in mi corde il ha grande tristessa e continue dolor. Proque io mesme desiderarea esser anatema – separate de Christo – pro amor de mi populo, mi consanguineos, que es israelita. A illes pertine le adoption quam filios, le gloria, le pactos, le promulgation del Lege, le culto in le templo e le promissas. A illes pertine le patriarchas, e de illes, per descendentia human, procede le Christo, le qual es Deo super omnes. Benedicite sia ille semper! Amen!” (Romanos 9:1-5).

IV.

Nos ha multo poco in nos ipse a offerer a Deo, como christianos, pro le progresso del Regno de Deo in iste mundo, onerate per problemas multo plus grande de nostre capacitate pro solver los, solmente “cinque panes e duo pisces”. Quando nos los depone in le manos de Jesus, tamen, ille ha le capacitate de multiplicar iste ressources pro satisfacer al necessitates material e spiritual de innumerabile personas. Isto es lo que nos trova in le episodio evangelic del prime multiplication del panes, in le capitulo dece-quatro de Mattheo.

Le multiplication del panes. “Ora, quando Jesus audiva iste nova, con un barca ille se retirava in solitude in un loco remote. Quando, tamen, le turba audiva ubi ille se habeva dirigite, de multe citates illes le sequeva a pedes. In descender del barca, Jesus videva ille grande turba, habeva compassion de illes e resanava lor malados. Ille vespere, le discipulos le accedeva e le diceva: “Iste loco es remote e jam se face tarde. Dimitte le turbas ut illes pote vader a in le villages e emer se le mangiar”. Ma Jesus les diceva: “Isto non es necesse: vos va dar les a mangiar”. Illes respondeva: “Nos ha hic solmente cinque panes e duo pisces!”. Ille les diceva: “Porta los hic a me!”. Deinde ille instrueva le turbas de seder se sur le herba. Jesus levava su oculos al celo, regratiava Deo e frangeva le panes. Ille los dava al discipulos, que, a lor vice, dava los al turbas. Omnes assi mangiava e esseva satisfacite. Postea se recolligeva le residuos e de illos se impleva dece-duo corbatas. Circa cinque milles homines esseva nutrite ille die, sin contar tote le feminas e le infantes!” (Matteo 14:13-21).

Oration

Senior Deo! Nos te regratia pro le tresores que nos trovava in le lecturas biblic de hodie: inseniamentos que nos intende apprender e practicar. Da nos de poter haber le spirito del scriptor qui componeva le Psalmo e qui trovava in te le pace e le fortia pro affrontar le difficultates del vita e del experientia christian. Da nos de transformar le luctas que, sicut Jacob, nos debe affrontar, in occasiones pro reinfortiar nos pro tu servicio. Da nos de valorisar le vita christian quam populo e communitates, in honorar le experientia millenari de tu populo. Mesmo si non ha poco, oh Senior, nos lo vole deponer lo in tu manos, secur que tu lo multiplicara a tu gloria e pro beneficiar multes. Nos te preca, in ultra, ut tu constante misericordia, oh Senior, va purificar e defender tu Ecclesia; e pois que sin tu ajuta illo non pote viver in securitate, protege lo e governa lo semper per tu bontate. Nos te lo pete per le mediation de Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sante, un sol Deo, nunc e semper. Amen.