Lecturas biblic pro Dominica 21 Junio 2020

Dominica 21 Junio 2020 – Tertie Dominica post le Pentecoste

Lectura biblic: Psalmo 86Mattheo 10:24-39Genesis 21:8-21Romanos 6:1-11

Le lecturas biblic del tertie dominica post Pentecoste, pone in particular evidentia como, in iste mundo hostil a Deo, confessar e viver consistentemente le fide biblic, sovente causa opposition violente. Nos vide isto in le vicissitude de David, representate in Psalmo 86. David, angustiate per su inimicos que le perseque, trova in Deo su consolation e fortia. Nos pote alsi vider iste facto in le lectura del Evangelio, in Mattheo 10:24 e sequentes, ubi Jesus adverte su discipulos que illes haberea essite durmente adversate como ille ipse lo esseva. Isto non debe ni discoragiar su discipulos, ni facer les facer compromissos con le mundo que les perseguita. In le sperantia e in le certitude del victoria final de Deo in Christo reside lor fortia. Le tertie lectura, tamen, trahite ab Genesis 21, le vicissitude del filio que Abraham generava con su serva Agar, emphatisa alsi como disagradabile pote esser le manco de fide in le promissas de Deo, consequentias que Deo, in su misericordia, repara. Le pardono e le tolerantia de Deo, nonobstante, non pote esser pro nos un pretexto pro minimisar le peccato, o como un sorta de licentia a peccar. Al contrario, illos debe esser un stimulo al obedientia, recognoscente que quid Deo nos commanda es semper bon e juste. Isto es lo que nos trova in le ultime lectura, trahite ab le littera al Romanos.

I.

In le Psalmo 86, que nos va leger nunc, nos trova un mixtura de precaria e de reflection. Se tracta de un fide que nutri e fortifica nos, insimul a laude e actiones de gratias. Nam David habeva trovate difficile fugir ab le angustias in le quales ille habeva se trovate, ille pone in contrasto su situation difficile con le infinite bontate e potentia de Deo. In ultra, non solmente ille simplemente pete de esser liberate de su inimicos, ma ille prega ut le timor de Deo sia implantate e firmemente radicate in su corde.

“Inclina, Senior, tu aures e exaudi me, quia io es inope e paupere. Custodia mi anima, quia io me consecrava a te. Deo mie, salva tu servitor, qui confide in te. Sia misericorde de me, oh Senior, quia a te io clama tote le die. Allegra le anima de tu servitor, quia a te, oh Senior, io elevava mi anima. Quia tu, oh Senior, es bon e preste a pardonar. Tu manifesta grande misericordia verso tote les qui te invoca. Oh Senior, audi mi oration; presta attention a mi deprecation. In le die de mi tribulation io clamava a te, quia tu me exaudi. Nemo inter le dios es simile a te, oh Senior, e nemo pote facer le obras que tu face. Tote le gentes, que tu faceva, venira e adorara coram te, oh Senior, e glorificara tu nomine, quia tu es magne e face meravilia: solmente tu es Deo. Oh Senior, doce me tu vias, ut io pote viver secundo tu veritate. Rende mi corde pur, ut io time tu nomine. Io va confider in te, Senior mi Deo, con tote mi corde, e io glorificara tu nomine in eterno. Quia tu misericordia es grande super me. Tu me liberava ex le profunditates del inferno. Oh Deo, homines superbe insurgeva contra me: un banda de homines violente essaya de occider me: illes ha nulle consideration pro te. Ma tu, oh Senior, es un Deo de compassion e de misericordia. Tu es patiente e plen de compassion e veritate. Respice in me e sia misericordiose verso me. Da a tu servitor tu fortia. Libera iste filio de tu serviente. Manda me un signo de tu favor, ut illes qui me odia lo vide e sia avergoniate, quia tu, oh Senior, me adjutava e me consolava” (Psalmo 86).

II.

Poner se del parte de Christo como su discipulos, etiam hodie non es unquam facile, pois que sovente illo implica un contraposition al maniera de pensar e de viver que prevale in iste mundo. Iste mundo, de facto, non tolera de esser ponite in question e super toto illo non tolera qui non se conforma a su principios e impositiones. Tote isto poterea implicar un aperte persecution pro ille christianos que non se submitte al regimes de iste mundo, a lor menacias e intimidation. Esque le christianos deberea timer tote isto? No, illes non deberea timer mesmo le morte, non solmente quia lor perspectivas es plus large de illos de iste mundo, ma quia il essera le Christo, finalmente, a prevaler e a vindicar se de tote su adversarios. Nos debe solmente esser consistente e perseverante. Vamos audir lo que dice a iste reguardo Jesus, in le Evangelio secundo Mattheo.

“Un discipulo non es plus eminente que su magistro, ni un servo plus eminente de su domino. Pro le discipulo il suffice esser sicut su magistro, e le servo sicut su domino. Si illes vocava le patre del famila Beelzebul, quanto magis le membros de su familia! Ergo, non time illes, quia il ha nihil occulte que non essera revelate e nihil secrete que non essera rendite cognoscite. Quid io dice vos in le tenebras, proclama lo in le lumine, e quid es susurrate in vostre aures, proclama lo sur le terassas de vostre domo a que omnes lo audi! Non time illes qui occide le corpore ma non pote occider le anima. Time Deo solmente, le qual pote destruer tanto le anima quanto le corpore in le inferno. Qual es le precio de duo passeres – un moneta de cupro! Nonobstante, non mesmo un de illos cade in terra sin le voluntate de vostre Patre. Mesmo tote le capillos de vostre capite es numerate. Ergo, non time: vos es multo plus preciose quam multe passeres. Omnes, ergo, qui me confessara coram le homines, io alsi les confessara coram mi Patre, qui es in celo; Tamen, quicunque me denegara coram homines, io alsi les denegara coram mi Patre, qui es in celo. Non suppone que io veniva a portar pace in terra! Io non veniva a portar pace, ma un gladio! Io veniva separar un homine adverso su patre, e un filia adverso su matre e un filia affin adverso su matre affin, e le inimicos de un homine essera le membros ipse de su familia. Quicunque ama patre o matre plus quam me, non es digne de me, e quicunque ama filio o filia super me, non es digne de me. E quicunque non prende su proprie cruce e me seque non es digne de me. Quicunque se attacca a su vita la perdera; e qui perde su vita propter me, la retrovara” (Mattheo 10_24-39).

III.

Le patriarcha Abraham e su uxor Sarah habeva evidente difficultate de creder al certe completion del promissas que Deo les habeva facite, illo es que, nonobstante lor etate avantiate, illes haberea habite un filio. Illes, tamen, se faceva sasir per le anxietate e, non volente plus attender, illes accepta que Abraham genera un filio con lor serva Agar. Il haberea nascite Ismael qui, quanquam legitimemente herede de Abraham, haberea semper essite pro ille familia “un problema”, un enoio. In le episodio que nunc nos va leger, Sarah successa a facer bannir Agar e Ismael. Deo, nonobstante ille error, in su misericordia haberea semper benedicite alsi Ismael e su descendentes. 

“Le infante cresceva e esseva dislactate. Abraham preparava un grande festa in le die de su dislactation. Sarah, tamen, remarcava que le filio de Agar, le Egyptiana – le filio que Agar habeva generate pro Abraham – le derideva. Assi illa, adressante se a Abraham, le diceva: “Va bannir ille serva con su filio, quia le filio de ille serva non devenira un herede insimul a mi filio Isaac!”. Le requesta de Sarah multo displaceva a Abraham, quia Ishmael esseva alsi su filio. Ma Deo diceva a Abraham: “Non angustiar te a causa del puero e de tu serva. Face tote lo que Sarah te dice, proque tu legitime descendentia essera considerate a partir de Isaac. Io, tamen, io facera devenir un grande nation le filio del serva, quia ille es alsi tu filio”. Ita Abraham se levava mane, prendeva alicun alimentos e un contenitor de aqua e los dava a Agar. Ille los poneva super su spatulas, le dava su filio, e la dimitteva. Assi, illa incipeva errar sin proposito in le deserto de Beersheba. Quando le aqua del contenitor habeva se exhaurite, illa pulsava le infante subtus un arbusto. Deinde illa vadeva e se poneva a seder a un certe distantia de ille, circa a un tiro de arco procul, quia illa pensava: “Io refusa vider morir le infante”. Assi illa sedeva contra e plorava desperatemente. Deo, tamen, audiva le voce del puero. Le angelo de Deo del celo vocava Agar e la diceva: “Que es, Agar? Non timer, quia Deo audiva le voce del puero justo in le loco ubi ille se trova. Leva te! Prende le puero e tene le per mano, quia io rendera su descendentes un grande nation”. Alora Deo aperiva le oculos de Agar e ille videva un puteo plen de aqua. Subito illa reimpleva le contenitor de aqua e faceva biber le puero. Deo esseva con le puero durante su crescentia in le deserto. Ille habitava in le deserto de Paran e deveniva un archero valente. Su matre trovava pro ille un uxor ab le terra de Egypto” (Genesis 21:8-21).

IV.

Le gratia de Deo, offerite nos gratias le obra del Salvator Jesus Christo recipite per le medio del fide, gania nos le pardono, le remission de nostre peccatos. Isto, tamen, nos non lo pote considerar un excusa, un justification pro minimisar o subvalutar le peccato, un pretexto pro transgreder le lege moral de Deo, como si le pardono esserea “guarantite”. Redimite ab le fortia e ab le consequentias del peccato, le christiano “mortifica” le proprie tendentias a peccar, e apprende del Christo, que ille ama, un nove stilo de vita. Vamos leger lo que le Apostolo Paulo scribe in su littera al Romanos.

“Que dicera nos, alora? Esque nos debe remaner in le peccato a que le gratia va abundar? Absolutemente no! Como poterea nos qui moriva al peccato, viver ancora in illo? Esque vos non sape que tote illes que esseva baptisate in Christo Jesus, esseva baptisate in su morte? Ergo, nos esseva sepelite con ille per medio del baptismo in le morte, a fin que sicut Christo esseva resuscitate del mortos per medio del gloria del Patre, assi nos va viver un nove vita. Pois que si nos esseva unite a ille in maniera simile a su morte, nos certemente essera alsi unite in maniera simile a su resurrection. Nos sape que nostre vetule homine esseva crucifigite con ille a que le corpore del peccato non domina plus super nos de sorta que nos non sia plus sclavos del peccato. (Proque alicuno que moriva esseva liberate del peccato). Ora, si nos moriva con Christo, nos crede que nos alsi vivera con ille. Nos sape que Christo resuscitava del mortos e ille non morira plus. Le morte non pote plus dominar le. A causa del morte que ille moriva, ille moriva al peccato un vice pro semper, ma le vita que ille vive, ille lo vive pro Deo. Assi considera vos mesme morte al peccato, ma vivente pro Deo in Christo Jesus” (Romanos 6:1-11).

Oration

Oh Senior! Face nos haber un perpetue amor e reverentia pro tu sancte Nomine, quia tu nunquam falle in adjutar e governar illes qui tu establiva super le firme fundation de tu miserricordia; per Jesus Christo nostre senior, qui vive e regna con te e con le Sancte Spirito, un sol Deo, nunc e semper. Amen.