Lecturas biblic pro Dominica 28 junio 2020

Dominica 28 junio 2020 – Quarte dominica post le Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 13; Genesi 22:1-14; Romanos 6:12-23; Mattheo 10:40-42

Le Biblia integre presenta nos homines e feminas qui, nonobstante tote lor defectos, per gratia de Deo esseva seligite como autoritari e inspirate portavoces del Parola de Deo. Quando nos lege in re lor vicissitudes e recipe lor parolas con fiducia, nos ipse es influentiate per illos e insertate in un historia que se developpa ultra lor tempores, le historia del populo de Deo. Le prime e secunde lectura biblic de hodie (Psalmo 13 e Genesis 22) parla nos de homines juste que intende obedir a Deo in omne circumstantia. Le justo, de facto, confide in Deo e le obedi semper, mesmo quando se trova in un situation desperate del puncto de vista human. Ille poterea non mesmo comprender le senso del evenimentos que le reguarda; nonobstante, ille obedi a Deo in omne caso, quia ille recognosce que “Deo sape lo que ille face” e pro omne cosa il ha semper un ration bon e juste in su propositos. Le capitulo sex del littera al christianos de Roma parla nos in re como le christiano se pone de bon grado al servicio de Deo. Le ultime lectura, le parte final de Mattheo 10, pone in relievo le honor que il esseva date al apostolos e al prophetas biblic qua ambassadores de Deo, e le honor que va reciper illes qui recipe le Parola que illes transmitte.

I.

Le Psalmo seligite pro iste dominica es un breve oration de David. Le situation que ille describe es illo in le qual ille mesme se trova, o illo de un credente con le qual ille se identifica: le situation de trovar se in imminente periculo de morte. Ille se sente ignorate de Deo, como si Deo habeva “altere cosas a facer” e non habeva tempore de occupar se de ille. “No,”, ille dice a Deo, “non permitte que mi e tu inimico prevale e vince”. Ille rejecta assi su pensamentos defaitista, se rememora del promissas de Deo verso illes que le pertine e exprime fiducia que tosto Deo le liberara, quia Deo es e remanera semper fidel.

“Quanto longemente, oh Senior, continuara tu a ignorar me? Quanto longemente tu avertera tu facie ab me? Quanto longemente io debera continuar esser inquiete e suffrer in mi corde cata die? Respice e exaudi me, Senior mi Deo. da lumine a mi oculos, alteremente io va cader in le somno del morte.Alteremente mi inimicos dicera: “Nos prevaleva adverso ille!”. Alora qui me tribula, exultara quia io esseva abattite. Ma io confide in tu fidelitate. Mi corde exultara quia tu me liberava. Io cantara laudes al Senior, quia ille es mi vindice” (Psalmo 13).

II.

Le secunde lectura de hodie es le famose episodio del sacrificio de Isaac (que non eveni), un terribile proba pro le patriarcha Abraham. Ille habeva per multe tempore attendite de poter haber un filio sue proprie. Secundo le promissas de Deo, ille obtene un filio, quanquam in su vetulessa. Pro ille, Isaac es un filio amatissime. Esque ille continuara a confider in Deo, si improvisemente e sin explication, Deo “le revole retro”? Esque ille essera preste a sacrificar le? Si, proque, nonobstante que isto le frangerea le corde e non comprenderea le ration de un tal commando, ille sape que Deo ha semper un ration bon e juste pro facer lo que ille decide de facer. Abraham, assi, obedi a Deo, ma Deo le halta in le ultime momento e un ariete prendera le placia del filio in le acto de culto de un sacrificio. Le Nove Testamento, in le littera al Hebreos, assi commenta iste episodio: “Propter fide, Abraham, quando ille esseva ponite a proba, offereva Isaac qua sacrificio. Ille habeva recipite le promissas, ma ille esseva preste a offerer su filio unigenite. Deo le habeva dicite: “Isaac es le filio per le qual tu descendentes portara tu nomine”, Abraham rationava que si Isaac haberea morite, Deo haberea potite reportar le in vita. De facto, in alicun maniera, Deo reportava Isaac ab le mortos” (Hebreos 11:17-19).

Le sacrificio de Isaac. “Alicun tempore post iste cosas, Deo poneva a proba le fide de Abraham. Deo le diceva: “Abraham!”. E Abraham replicava: “Ecce me!”. Deo le diceva “Prende tu amate filio, Isaac – e vade in le terra de Moriah! Offere le ibi in holocausto super un del montes que io te monstrara!”. Igitur Abraham se levava mane e sellava su asino. Ille duceva con se duo de su juvene servitores e Isaac su filio. Quando ille habeva hachate ligno a comburer pro le holocausto, ille se poneva in marcha pro le loco que le Senior le habeva indicate. Le tertie die de lor viage, Abraham elevava su oculos e videva le loco procul. lle diceva a su servitores: “Expecta hic con le asino durante que io e le puero monta ibi. Nos va render culto a Deo postquam nos retornara ad vos”. Assi Abraham prendeva le ligno pro le holocausto e lo poneva super le spatulas de Isaac, dum Abraham ipse portava le foco e le cultro. Durante que le duo camminava insimul, Isaac diceva a su patre: “Patre mie!”. Abraham respondeva: “Filio! Que vole tu?”. Le puero diceva: “Nos ha le igne e le ligno, ma ubi es le victima pro le holocausto?”. Abraham respondeva: “Deo ipse providera le victima del holocausto, filio mie”. Assi ambes prosequeva lor cammino. Quando illes arrivava al loco que Deo les habeva ostendite, Abraham edificava ibi un altar e disponeva super illo le ligno. Deinde ille ligava Isaac, su filio, e le disponeva super le ligno del altar. Pois Abraham extendeva su mano, prendeva le cultro, e se apprestava a immolar su filio. Justo in ille momento le angelo del Senior le vocava del celo e le diceva: “Abraham! Abraham!”. Ille respondeva: “Ecce me!”. “Non extende tu mano super le puero e non le face alicun mal. Nunc io sape que tu time Deo, quia propter me tu non reteneva mesmo tu filio unigenite”. Abraham levava su oculos e videva un ariete attrappate con su cornos in un spineto. Assi ille sasiva ille ariete e lo sacrificava qua holocausto pro su filio. Abraham appellava ille placia: “Deo provide”. Unde usque hodie ancora se dice: “Sur le monte del Senior il se providera” (Genesi 22:1-14).

III.

Le persona qui esseva vocate de Deo a pertiner le, gratias al obra de salvation de Jesus Christo, e qui pro isso esseva redimite ab le servage al peccato e al morte, se pone de bon grado al servicio del causa de Deo in iste mundo. Ille non mesmo pensarea de reverter se a lo que ille faceva un vice e que a Deo displace. Con tote su corde, con su corpore, mente e anima, ille vole dar un active contribution al avantiamento del regno de Deo in iste mundo e pro su victoria final contra le mal. Isto es lo que le apostolo Paulo exprime in le passage de su littera al christianos de Roma, le sexte capitulo, que nos lege hodie. Vamos audir iste exhortationes.

“Ergo, non permitte al peccato de regnar in vostre corpore mortal usque a obedir a su desiros, e non offere vostre membros al peccato como instrumentos a usar al servicio del injustitia, ma offere vos mesme a Deo como sacrificio vivente de post haber morite, e vostre membros a Deo como instrumentos al servicio del justitia. De facto, le peccato non habera plus dominio super vos, proque vos non es plus subjecte al Lege, ma subjecte al gratia. Que dicera nos, alora? Esque nos va peccar proque nos non es plus subjecte al Lege ma al gratia? Absolutemente no. Esque vos non sape que si vos presenta vos mesme como servos obediente, vos es servos de ille al qual vos obedi, o del peccato con le resultato de morir, o del obedientia, con le resultato del justitia? Sia regratiate Deo, tamen, que, benque vos esseva servitores del peccato, vos obediva de tote corde a ille forma de doctrina que esseva vos confidite, e depost haber essite liberate del peccato, vos deveniva servitores del justitia. (Io parla in terminos human a causa del debilitate de vostre carne). Proque in le mesme maniera con le qual vos presentava vostre membros como servitores del impuritate e del iniquitate, (e isto conduceva vos a major iniquitate), assi nunc vos presenta vostre membros como servitores del justitia in vista del sanctification. Pois que quando vos esseva servitores del peccato, vos esseva libere in relation al justitia. Qual fructo, alora, vos recoltava ab ille cosas del quales vos nunc ha vergonia? Pois que le fin de ille cosas es le morte. Nunc, tamen, habente essite liberate del peccato e rendite servitores de Deo, vos obtene como fructo le sanctification e como fin le vita eterne. Pois que le paga del peccato es le morte, ma le dono de Deo es le vita eterne in Christo Jesus nostre Senior” (Romanos 6:12-23).

IV.

Le quarte lectura biblic de hodie, trahite del fin del capitulo 10 de Mattheo, presenta nos le grande dignitate conferite al apostolos de Christo que, como le prophetas del Vetule Testamento, es facite portavoce, ambassadores official, de Deo in iste mundo, privilegiate portatores de su voluntate. Qui les honora e recipe lor parola como le parola ipse de Deo, certemente recipera un ric recompensa. Isto es le attitude que nos debe haber verso le Biblia ipse, ubi prophetas e apostolos porta nos non lor opiniones, ma le Parola de Deo, eternemente valide pro omne tempore e pais.

“Qui recipe vos, recipe me; e qui me recipe, recipe ille qui me mandava. Qui recipe un propheta in le nomine de un propheta, recipera le mesme recompensa de un propheta. Qui recipe un justo in le nomine de un justo recipera le mesme recompensa de un justo. E quicunque da solmente un cuppa de aqua frigide al minime de mi adherentes, ille certo non perdera su recompensa” (Mattheo 10:40-42).

Oration

Omnipotente Deo, qui edificava tu Ecclesia super le fundation del apostolos e del prophetas, essende Jesus Christo le petra fundamental: Concede nos de esser unite insimul in unitate de spirito con lor inseniamento, e que nos sia edificate qua un templo sancte e acceptabile a te; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.