Author Archives: reformation

Dominica 20 September 2020 – Lecturas biblic

Dominica, le 20 septembre 2020 – Dece sexte dominica post Pentecoste

Lecturas biblic:  Salmo 105:1-6, 37-45; Exodo 16:1-15; Philippenses 1:21-30; Mattheo 20:1-16 – Voces: Paolo Castellina, Bob McCarthy, Carmelo Serraino, Péter Kovacs

In le Israel antique se consecrava a Deo e a su causa le reges, le sacerdotes e le prophetas. Illes se ingagiava verso Deo, se dedicava a ille e a su servicio, e Deo occupava le prime placia in lor vita. Lor solemne unction con oleo esseva de isto le marca, e ab isto depende etymologicamente le terminos Messia e Christo. Jesus de Nazareth es le Uncto del Senior per excellentia: ille offereva le integre su vita al servicio de Deo le Patre pro le salvation de illes que le esseva confidite. Consecrate a Deo es le ministros de Deo, secundo le varie functiones que illes compli. Consecrate a Deo, non importa a qual servicio illes debe attender, es alsi omne authentic christiano. Iste facto es relevate del parolas del tertie lectura biblic de hodie, in le qual le apostolo Paulo assere: “Pro me, de facto, viver es Christo, e morir es un ganio”. Le Psalmo 105, que aperi nostre lecturas es (como plure alteres) expression de recognoscentia e de laude del credente verso Deo. Le secunde e quarte lectura, totevia, ab le libro del Exodo e ab Mattheo, parla de credentes que non es recognoscente e es plus tosto pretentiose. Gratias a Deo, tamen, su misericordia e patiente disciplina non veni a mancar verso illes!

I.

Le prime cinque versos de iste psalmo contine dece verbos que exhorta nos a dece actiones correspondente que ha Deo qua objecto. Se tracta de verbos que coperi un large campo semantic. Iste psalmo voca nos a exprimer laudes e actiones de gratia verso Deo con ejaculationes vocal, canto e musica, a allegrar nos e exultar in ille, a esser fer de ille, a querer semper su presentia, a rememorar nos de su admirabile obras per celebrar los. Iste psalmo da de isto ample motivationes. Si, pois, nos adde quid Deo faceva in le persona e obra de Jesus, que le psalmo ipse prefigura, alora nos potera ancora de plus appreciar le canto de illo e emplear lo con enthusiasmo in communion con tote le generationes de credentes que lo cantava.

“Alleluia! Va regratiar le Senior. Invoca su nomine. Face cognoscer al nationes lo que ille accompliva. Canta a ille, canta su laudes. Conta a omnes in re su actiones meraviliose.Exulta in su nomine sancte; va allegrar vos, vos qui adora le Senior! Quere le Senior e su potentia. Quere su facie semper! Va rememorar le meravilias que ille faceva, su prodigios e le judicios de su bucca, vos, filios de su servitor Abraham, vos, descendentes de Jacobo, su electe. (…) Le Senior conduceva su populo foras de Egypto, cargate de argento e auro, e necuno de su tribus impingeva. Egypto esseva felice quando illes partiva, quia illes habeva pavor del Israelitas. Le Senior expandeva un nebula pro proteger les e un grande igne pro illuminar les durante le nocte. illes peteva carne a mangiar, e qualias veniva; ille satisfaceva lor fame con manna – le pan del celo. Ille divelleva un rocca, e aqua sortiva de illo e formava un fluvio trans ille deserto. Tote isto eveniva quia ille se rememorava de su sacre promissa que ille habeva facite a su servitor Abraham. Quando ille portava su populo foras de Egypto con gaudio, su electos con exultation. ille dava a su populo le terras de nationes pagan, e illes recoltava messes que alteres habeva plantate. Tote isto eveniva ut illes observava su commandamentos e obediva a su leges. Alleluia, lauda Deo!” (Salm 105:1-6, 37-45).

II.

Le manco de recognoscentia e de fiducia in le Deo qui libera, salva e provide fidelmente secundo su promissas ipse, es un peccato que non solmente habeva multe vices committite le antique Israel, ma que recurre etiam inter le christianos. Nos lo trova illustrate in le sequente episodio del libro del Exodo. Murmurar contra Deo es un cosa multo mal e, super toto, es un offensa verso qui jammais ha mancate, manca e mancara de complir lo que ille sigillava in su Pacto. De facto nos es illes qui sovente manca de complir lo e, si nos non lo face, inevitabilemente nos va patir le consequentias de illo. Le exemplos que le Biblia nos presenta de illo, sia in le ben, sia in le mal, es importante lectiones que nos debe apprender.

“Durante lor marcha ab Elim, le integre communitate de Israel perveniva al deserto de Sin, que es inter Elim e Sinai, in le dece-quinte die del secunde mense de post lor exodo ab le terra de Egypto. Alsi ibi, le integre communitate del Israelitas murmurava contra Moses e Aaron in le deserto. Le Israelitas les diceva: “Si solmente le mano del Senior habeva nos facite morir in le terra de Egypto! Ibi nos sedeva circa marmitas plen de carne e nos mangiava tote le pan que nos voleva. Nunc, tamen, vos portava nos a in iste deserto pro morir de fame!”.

Alora le Senior diceva a Moses: “Pro vos io va facer pluviar pan del celo. Cata die le populo potera sortir e colliger le pan que illes necessita pro le die. In isto io va poner les a proba pro vider si illes seque o no mi instructiones. In le sexte die illes colligera pan, e quando illes lo preparara, il habera de illo duo vice de plus del normal.

Moses and Aaron diceva a tote le populo de Israel: “Ante que le vespere venira vos comprendera que il esseva le Senior qui faceva vos sortir del terra de Egypto, e mane vos videra le gloria del Senior, quia ille audiva vostre murmurationes contra le Senior. E nos, quid es nos que vos murmurava contra nos?”. E Moses addeva: “Vos comprendera isto quando le Senior pro satiar vos dara vos carne a mangiar in le vespere e pan in le matino, quia le Senior audiva vostre murmurationes contra ille. E nos, quid es nos? Vostre murmurationes non es contra nos, ma contra le Senior”. Deinde Moses diceva a Aaron: “Dice al integre communitate del Israelitas: Accede coram le Senior, quia ille audiva vostre murmuration”. Durante que Aaron parlava al integre communitate del Israelitas e illes spectava le deserto, ibi le gloria del Senior appareva in le nebula.

Alora le Senior diceva a Moses: “Io audiva le murmurationes del Israelitas. Ora dice les: ‘In le vespere vos habera carne a mangiar e in le matino vos essera satiate de pan. Alora vos comprendera que io, le Senior, es vostre Deo”.

Quando se faceva vespere, un grande volo de qualias veniva e descendeva sur le campamento. Le matino sequente, le area circa le campamento esseva baniate de rore. Quando ille rore evaporava, un substantia floccose simile al pruina coperiva le superficie del deserto. Quando le Israelitas lo videva, illes diceva le unes al alteres: “Manhu?” (que significa: “Que es isto?”. Illes ignorava lo que illo esseva. Assi Moses les diceva: “Isto es le pan que le Senior da vos a mangiar” (Exodo 16:1-15).

III.

Le consecration complete a Deo del apostolo Paulo, le mundo lo considera fanatismo. Sin dubita multe formas de fanatismo lamentabilemente ha comportate e comporta mal consequentias. Le total consecration al Deo ver e vivente e un vita conforme a su voluntate revelate, semper habeva e continua haber effectos benefic, mesmo si, propter illo, on debe suffrer temporarimente. Le apostolo lo testifica e lo commenda, como in le sequente texto del su littera al christianos del citate de Philippi.

“Pro me, de facto, viver es Christo, e morir es un ganio. Ora, si io debe continuar viver in le corpore, isto significara pro me labor productive, ma io non sape qual preferer. De facto, io me senti coercite inter le duo: de un latere io ha le desiro de partir e esser con Christo (isto pro me esserea melior), ma, del altere latere, il esserea multo plus necessari pro vos que io remane in Iste mundo. E pois que io es secur de isto, io sape que io remanera e continuara con vos omnes pro vostre progresso e gaudio in le fide, a que le ration de vostre feressa in Christo sia semper plus grande a causa mie, quando io retornara apud vos. Solmente, io vos exhorta viver in maniera digne del Evangelio de Christo, de sorta que – sia que io veni a vider vos, sia que io remane absente – io audira semper que vos resta firme in un sol spirito, con un sol mente, e que vos lucta insimul pro le fide del Evangelio, sin esser intimidite in alicun maniera per vostre adversarios. Isto essera un signo de lor perdition, ma pro vos de salvation – un signo que veni de Deo. Proque a vos esseva concedite non solmente de creder in le Christo, ma alsi de suffrer pro ille, pois que vos affronta le mesme conflictos que vos me videva affrontar e ora vos audi in re isto directemente de me” (Philippenses 1:21-20).

IV.

Omnes hodie pare particularmente sensibile a requirer le respecto del proprie derectos quando illos es considerate denegate o dolite, a protestar vocalmente quando nos reputa que nos esseva defraudate de quid es debite nos. De facto nos poterea haber un conception plus tosto distorquite de nostre derectos, super toto quando nos non es equalmente preste a remarcar nostre deberes. Le Salvator Jesus Christo, in le parabola del Laboratores in le Vinia parla nos in re le justitia e le generositate de Deo, ostendite mesmo verso qui non lo merita. Nos deberea melio appreciar los, super toto quando nos considera qui vermente nos es al oculos de Deo.

Laboratores in le vinia. “Le regno del celos es simile a un latifundiario qui sortiva mane a ingagiar laboratores pro su vinia. Ille conveniva pagar les un denario pro un die de labor e les mandava in su vinia. Quando il esseva circa novem horas del matino, ille sortiva de novo e videva alteres stante otiose in le foro. Ille les diceva: “Veni etiam vos in mi vinia a laborar e io dara vos quid es juste”. Assi illes vadeva in le vinia a laborar. Quando ille sortiva a mediedie e ancora a tres horas del postmeridie, ille faceva le mesmo. E circa a cinque horas del postmeridie ille sortiva e trovava alteres stante, e ille les diceva: “Quare sta vos hic otiose per tote le die sin laborar?”.Illes le respondeva: “Quia nemo ingagiava nos”. Ille les diceva: “Vade e junge etiam vos al altere laboratores in mi vinia”. Quando il esseva vespere, le proprietario del vinia diceva a su administrator: “Voca le laboratores e paga les, incipiente ab le ultimes usque al primes”. Quando illes qui habeva essite ingagiate a cinque horas veniva, cata un de illes recipeva un denario. E quando veniva illes qui habeva essite ingagiate le prime, illes pensava reciper de plus. Ma cata un de illes recipeva alsi un denario. Recipente lo, illes murmurava contra le proprietario, dicente: “Ille ultime gente laborava solmente un hora, e tu les pagava le mesmo que nos, qui portava le onere de un integre die de labor sub un calor adurente”. Le proprietario, tamen, les respondeva: “Amicos, io non face vos ulle injustitia. Esque vos non conveniva laborar per tote le die pro un denario? Prende lo que pertine vos e vade. Io voleva pagar a iste ultime homine le mesmo que io dava vos. Non me es licite de facer con mi moneta lo que io vole? O esque vos es invidiose proque io es generose?”. Assi le ultimes essera le prime e le primes ultime” (Mattheo 20:1-16).

Oration

Concede nos, oh Senior, de non esser angustiose pro cosas terren, ma pro cosas celeste; e mesmo nunc, durante que nos vive inter cosas transitori, que nos pote tener nos firme a illos que durara; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Mattheo, cap. 21

Mattheo

21

Le entrata triumphal de Jesus in Jerusalem

1Approximante se a Jerusalem, Jesus e su discipulos veniva al village de Bethfage sur le Monte del Olivetos. Jesus mandava duo de illos avante. 2Ille les diceva: “Vade a in le village contra vos. Ibi vos videra tosto un asina alligate e con illa un asinetto[1]. Disliga los e adduce los a me. 3Si alicuno pete vos que vos face, justo dice: “Le Senior los necessita” e ille immediatemente permittera vos de prender los”. 4Isto eveniva pro impler le prophetia que dice: 5“Dice al populo[2] de Sion. “Ecce, tu rege veni a te. Ille es mansuete e sede super un asina – e super un asinetto, le pullo de un asina[3]”. 6Assi le discipulos faceva sicut Jesus les habeva commandate. 7Illes le adduceva le asina e le asinetto e poneva super illos lor mantellos e ille se sedeva sur illos. 8Plure personas del turba extendeva lor vestimentos sur le via, e alteres excideva ramos del arbores e los tendeva sur le via. 9Le turbas que le precedeva e que le sequeva clamava dicente: “Hosanna[4] al filio de David! Sia benedicite qui veni in le nomine del Senior! Hosanna in le plus alte del celos!”. 10Su entrata in Jerusalem causava un grande commotion per tote le citate e le gente peteva: “Qui es iste?”. 11E le turbas replicava: “Ille es Jesus, le propheta ab Nazareth de Galilea”.

Le purification del Templo

12Jesus entrava in le cortes del Templo e incipeva expeller de illo omnes que vendeva e emeva animales pro sacrificios. Ille alsi subverteva le tabulas del cambiatores de moneta e le sedes de illes qui vendeva columbas. 13Ille les diceva: “Le Scripturas declara: ‘Mi templo essera appellate un domo de preghiera[5]’, ma vos lo transformava in un antro de robatores[6]”.

14Personas cec e claude le accedeva in le Templo e illes les sanava. 15Le principal sacerdotes e le expertos del Lege religiose videva le meravilias que ille faceva, e audiva le pueros in le cortes del Templo que exclamava: “Lauda Deo[7] pro le Filio de David!”, e propter isto illes esseva indignate. 16Illes peteva a Jesus: “Audi tu quid istes dice?”. “Si,” Jesus replicava, “e esque vos unquam legeva quid le Scripturas dice? ‘Tu insenivava a infantes e a lactantes de laudar te[8]”. 17Assi, relinquite les, ille retornava a Bethania, ubi ille pernoctava.

Jesus maledice un fichiero

18Mane, durante que Jesus retornava a Jerusalem, ille sentiva fame. 19Ille videva un arbore de ficos al latere del via e se approximava a ille fichiero pro vider si il habeva ficos a mangiar, ma ibi illes non los trovava: il habeva solmente folios. Assi ille diceva a illo: “Nunquam plus va nascer fructos de te!”, e immediatemente le fichiero marcesceva. 20Vidente lo que habeva evenite, le discipulos esseva stupefacite e diceva: “Quomodo iste fichiero marcesceva tanto rapidemente?”. 21Jesus les respondeva: “Io dice vos le veritate: si vos ha fide e non hesita, vos ipse poterea alsi facer tal cosas, e multo de plus. Vos poterea mesmo dicer a iste monte: ‘Leva te de hic e jecta te in le mar!’ e isto evenirea. 22Vos pote precar pro qualcunque cosa e, si vos ha fide, vos lo reciperea!”.

Defia al autoritate de Jesus

23Quando Jesus retornava in le cortes del Templo e incipeva docer, le principal sacerdotes e le ancianos del populo le accedeva e le diceva: “Per qual potestate tu face iste cosas e qui te dava le derecto de facer lo[9]?”. 24Jesus les replicava: “Io va dicer vos per qual autoritate io face iste cosas si vos responde a un question solmente: 25Esque le potestate de Johannes a baptisar proveniva del celo, o illo esseva simplemente human?”. Illes discuteva[10] de isto inter se dicente: “Si nos dice ‘del celo’, ille poterea responder: ‘Quare ergo vos non le credeva?’, 26ma si nos dice que illo esseva simplemente human, nos riscarea le reaction del turba, quia omnes reputa que Johannes esseva un propheta”. 27Assi illes finalmente replicava: “Nos non lo sape”. E Jesus respondeva: “Alora nec io va dicer vos per qual potestate io face tal cosas”.

Le parabola del duo filios

28“Ma quid pensa vos in re isto? Un homine con duo filios un vice diceva al su primogenito: ‘Filio, hodie sorti e va laborar in le vinia’. 29Le filio respondeva: ‘No, io non vole vader’, ma plus tarde ille cambiava idea e vadeva como sia. 30Deinde le patre diceva similemente al altere filio de vader a laborar in le vinia, e iste-ci le respondeva: ‘Si, senior, io vade’, ma ille non vadeva. 31Qui ex le duo obediva al voluntate del patre?”. Illes replicava: “Le prime”. Alora Jesus les explicava le significato de isto: “Io dice vos le veritate, publicanos[11] e meretrices precedera vos in le Regno de Deo. {{{2}}}Quia Johannes le baptisator veniva e monstrava vos le juste maniera de viver, ma vos non le credeva, durante que publicanos e meretrices le credeva. E mesmo quando vos videva que isto eveniva, vos persisteva in vostre incredulitate e refusava repentir vos de vostre peccatos”.

Parabola del colonos perverse

33Ora audi un altere parabola. Un certe latifundiario habeva plantate un vinia, circumferite lo con un sepe, excavate un fossa pro pressar le uva, e edificate un turre de observation. Deinde ille lo locava a colonos e se transfereva in un altere pais. 34In le tempore del vindemia, ille mandava su servitores pro colliger su portion del recolta. 35Le colonos, tamen, sasiva su servitores, bastonava uno, occideva un altere, e lapidava un altere ancora. 36Itero le latifundiario mandava un gruppo plus large de su servitores pro colliger quid le esseva debite, ma le resultato esseva simile. 37Finalmente, le latifundiario mandava su proprie filio, quia ille pensava: “Certo illes va respectar mi filio”. 38Quando, tamen, le colonos videva arrivar su filio, illes diceva le unes al alteres: “Ecce, veni le herede de iste proprietate: vamos occider le e nos appropriara nos de su hereditate!”. 39Assi, illes lo sasiva, le traheva foras del vinia e le assassinava. 40Quando le proprietario del vinia retorna,” Jesus peteva, “quid va ille facer a ille colonos?”. 41Le capites religiose replicava: “Ille destinara ille perverse homines a un morte horribile e locara su vinia a alteres, le quales a su tempore le dara le portion del recoltas que le es debite”.

42Alora Jesus les diceva: “Esque vos unquam legeva isto in le Scripturas: ‘Justo le lapide que le edificatores rejectava, deveniva nunc le petra angular. Le Senior ipse realisava isto, e il es un cosa stupefaciente a nostre oculos[12]’. 43Io dice vos que le Regno de Deo essera subtrahite de vos e date a gente que lo facera debitemente fructificar. 44Quicunque impingera contra ille lapide, cadera e essera facite a pecias: illo fullara quicunque super le qual illo cadera”.

45Quando le sacerdotes principal e le phariseos audiva iste parabola, illes comprendeva que Jesus habeva parlate assi in re illes ipse. 46Illes quereva arrestar le, ma illes timeva le turbas, que reputava Jesus esser un propheta.

Notas

  1. O “pullo”.
  2. Litt. “al filia de”.
  3. O “le pullo de un animal sub le jugo”. Un citation de Zacharia 9:9.
  4. O “Sia laudate Deo pro le filio de David”, cfr. Psalmo 118:25-26.
  5. Un citation de Isaia 56:7.
  6. Un citation de Jeremia 7:11.
  7. Litt. “Hosanna”.
  8. Un citation de Psalmo 8:2, anque: “Ex le ore de infanctes e lactantes tu te procurava un laude”.
  9. O “le potestate”.
  10. O “cogitava”.
  11. Collectores dishoneste de impostos.
  12. Un citation de Psalmo 118:22-23.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Nove_Testamento/Mattheo/Mattheo_21

Nehemia, cap. 13

Nehemia

13

Ulterior reformas de Nehemia

1In ille die, le libro de Moses esseva legite in alte voce al aures del populo. Illes ibi trovava scripte que unquam[1] nulle ammonita o moabita debeva intrar in le assemblea de Deo. 2Le ration de isto esseva que illes non habeva nos providite de nutrimento e aqua ma, al contrario, habeva empleate Balaam pro maledicer nos[2]. (Nostre Deo, tamen, converteva iste malediction in un benediction). 3Quando illes audiva iste lege, illes expelleva de Israel tote illes que habeva un ascendentia mixte.

4Ante que isto eveniva, Eliashib, le sacerdote, qui esseva alsi un parente de Thobia, habeva essite appunctate como supervisor del magazinos del Templo de nostre Deo. 5Ille habeva prendite pro se ipse un grande magazino ubi precedentemente se custodiava le offertas de grano, le incenso, le vasos, insimul al decimas del grano, le vino nove e le oleo de oliva, como illos habeva essite destinate al levitas, al cantores, al porteros, e al offertas pro le sacerdotes.

6Durante tote iste tempore io non esseva in Jerusalem, quia in le trenta secunde anno del rege Antaxerxe de Babylon[3], io habeva retornate al rege. De post un certe tempore, io rogava al rege de poter prender congedo 7e io retornava a Jerusalem. Il esseva tunc que io discoperiva le mal que Eliashib habeva facite pro Thobia per provider le de un magazino in le cortes del templo de Deo. 8Io esseva valde disconcertate, e assi io jectava tote le paraphernales de Thobia foras de ille magazin. 9Deinde io dava instructiones a que le magazinos esseva mundate, e io portava de novo in illos le equipamento[4] del Templo de Deo, insimul al offertas de grano e le incenso.

10Io alsi discoperiva que le portiones pro le levitas non les habeva essite providite e que isto habeva resultate que le levitas e le cantores qui ministrava in iste obra habeva omnes vadite a laborar in lor campos. 11Assi io dava al magistratos un reprimenda e les diceva: “Quare le templo de Deo esseva assi negligite?”. Deinde io les congregava de novo e les reassignava a lor appropriate cargas.

12E de novo tote le populo de Juda comenciava portar lor decimas de grano, vino nove, e oleo de oliva a in le magazinos del Templo. 13Io dava instructiones a que le sacerdote Shelemia, le scriba Zadok, e un certe levita appellate Pedaia, deveniva supervisores del magazinos, e que Hanan, filio de Zaccur, le filio de Mattania, esseva lor assistentes, quia illes esseva considerate homines affidabile. Il esseva lor responsabilitate de supervider le distribution a lor collegas.

14Rememora me, oh Deo mie, pro isto, e non dele de tu memoria mi bon obra que io faceva in le domo de mi Deo e pro su servicios!

15In ille dies, io videva in Judea gente que in le die de Sabbato calcava uva in le pressa de vino, portava pilas de frumento e los cargava super asinos, insimul a vino, uva, ficos e omne sorta de oneres, e los introduceva in Jerusalem in le die de Sabbato. Assi io les admonestava quia ille vendeva lor productos in ille die. 16Alcun homines de Tyro, qui viveva in Jerusalem, portava in le citate pisce e omne sorta de mercantia. Illes lo vendeva in le die de Sabbato al populo de Juda – mesmo in Jerusalem! 17Assi io dava un reprimenda al nobiles de Juda, dicente les: “Que es iste mal cosa que vos face profanante assi le die de Sabbato? 18Esque isto non esseva justo lo que faceva nostre ancestres que causava Deo facer cader super illes e super iste citate innumerabile calamitates? E nunc vos causa mesmo un plus grande ira super Jerusalem, profanante assi le Sabbato!”.

19Deinde io commandava que le portas de Jerusalem esseva claudite quando descende le obscuritate omne venerdi vespere, e que illos debeva esser aperite solmente al fin del Sabbato. Io mandava alcunes de mi proprie servitores a guardar le portas, ut nulle mercantia esseva portate intra le citate in le die de Sabbato. 20Le mercatores e le venditores con lor diverse mercantias se habeva campate un vice o duo extra Jerusalem. 21Io, tamen, le admonestava severmente, dicente les: “Que face vos hic foras campante vos circa le muros? Si vos lo face ancora, io facera vos imprisionar!”. E illo esseva le ultime vice que illes veniva de Sabbato. 22Ita io commandava al levitas de mundar se e de guardar le portas pro servar le sanctitate del Sabbato.

Rememora alsi iste bon obra, oh mi Deo! Habe compassion de me secundo tu grande e misericordiose amor.

23Alsi in ille dies Io videva que plure homines de Juda se habeva maritate con feminas azotite, ammonite e moabite. 24In ultra, le medietate de lor infantes parlava le lingua de Ashdod (o le lingua de un del altere populos mentionate) e non sapeva parlar le lingua de Juda. 25Assi io les dava un reprimenda. Io les malediceva, io colpava alcun de ille homines e evelleva lor capillos. Io les faceva jurar per Deo, dicente: “Vos non facera sponsar vostre filias a lor filios, e vos non prendera alcun de lor filias como uxores pro vostre filios o pro vos ipse. 26Nonne il esseva propter cosas como istos que Rege Salomon de Israel peccava? Inter le nationes il ha essive nulle rege como ille. Ille esseva amate de su Deo, e Deo le faceva rege super tote Israel. Ma su uxores estranie faceva peccar mesmo ille! 27Como vos poterea mesmo pensar de committer tal acto peccaminose e comportar vos tanto infidelmente verso Deo maritante vos con feminas estranie?”.

28Ora, un del filios de Joiada filio de Eliashib le summe sacerdote, se habeva maritate con un filia de Sanballath le Horonita, e assi io le banniva de mi vista.

29Recorda les, oh Senior mi Deo, quia illes pollueva le sacerdotio e le votos solemne del sacerdotes e del levitas!

30Igitur io les mundava ab toto lo que es estranie e assignava cargas specific al sacerdotes e al levitas. Io alsi provideva ligno pro le oblationes pro le tempores establite e alsi pro le primitias. Oh Deo mie, recorda isto in mi favor.

Notas

  1. O “in eterno”.
  2. Cfr. Deuteronomio 23:3-6.
  3. Rege Artaxerxes de Persia es hic identificate como le rege de Babylonia quia Persia habeva conquirite le Imperio babylonian. Le trenta-secunde anno de Antaxerxe esseva le 433 a. C.
  4. O “vasos”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Nehemia/Nehemia_13

Lecturas biblic pro Dominica 13 Septembre 2020

Dominica, le 13 septembre 2020 – le dece-quinte dominica post Pentecoste – Voces de Paolo Castellina, Bob McCarthy, Carmelo Serraino, Peter Kovacs

Lecturas biblic: Psalmos 114; Exodo 14:19-31; Romanos 14:1-12; Mattheo 18:21-35

Le libertate es le dono que Deo misericordiosemente face a illes que le pertine qua su populo. Prefigurate per le evenimentos del historia antique de Israel, illo se realisa e es vivite per le communitate del christianos. Le libertate que Deo dona, tamen, non es le mesme que le mundo incredule volerea haber. Illo es libertate in communion con Deo in harmonia con su leges moral, bon e juste. Le actos de liberation complite per Deo pro le Israel antique (illos que es celebrate in le Pascha) esseva e es destinate a educar, instruer, su populo a ille stilo de vita que custodia e garanti le libertate attingite. Illos es “un schola de vita”. Le mesme vale pro le communitate christian, le qual debe regular omne aspecto de su vita al spirito de Christo, le spirito del Evangelio del gratia, e conformemente al inseniamento que illo recipe per le integre revelation biblic. Ecce, in synthese, le succo del lecturas biblic de iste dominica que nos es sur le puncto nunc de audir.

I.

Le Psalmista memora le evenimentos del Exodo e del Conquesta, e celebra le regalitate de Deo super le populo del Alliantia.  Le israelitas cantava iste psalmo a Pascha quia illo describe le evenimentos historic que illo commemora. Iste texto pone alsi in evidentia que iste factos non reguarda solmente ille particular populo, le israelitas, ma illos ha alsi un importantia “cosmic”. Iste evenimentos, de facto, parla nos del intervention que, a su tempore, haberea ducite Deo a mandar su Filio Jesus Christo, le Salvator del mundo. Ille es “nostre Pascha”, e le evenimentos que concerne le antique Israel es su prefiguration.

“Alleluia! Quando Israel exiva de Egypto, quando le familia de Jacobo quitava ille nation estranie, Juda deveniva su sanctuario e Israel deveniva su regno. Le Mar Rubie les videva e fugiva; le aquas del Fluvio Jordan reverteva lor curso. Le montes saltava sicut arietes, e le collinas sicut agnos! Quare fugiva tu, oh mar? E tu, oh Jordan, quare tu reverteva tu curso? Montes, quare tu saltava sicut arietes, e collinas, sicut agnos? Treme, oh terra, al presentia del Senior, al presentia del Deo de Jacobo. Ille converteva le petra in un stagno de aqua; si, un fonte de aqua flueva ab solide rocca (Psalmo 114).

II.

“Pascha” significa “passage” o “transito”, le transition de Israel ab le sclavitude in Egypto al libertate. Le egyptianos haberea volite impedir lor fuga con le fortias del armea. Illes non successava facer lo. Illes pensava de trappar le israelitas in un via cec con solmente ante illes le Mar Rubie, que illes non poteva transversar. Illes non haberea potite escappar. Non mesmo le mar, tamen, pote obstacular le complimento del promissas de liberation facite per Deo. Con evenimentos humanamente imprevedibile, Deo porta al salvation su populo e causa le defaite del potente  armea egyptian, que de ille mesme aquas es submergite. Le contodel Exodo, capitulo 14 parla nos de isto. Nihil e nemo pote obstacular le complimento del promissas de Deo, que se recapitula in le obra del Christo, le qual passara ab le morte al vita insimul a illes que le pertine.

Israel passa trans le Mar Rubie. “Inde le Senior diceva a Moses: “Quare clama vos ad me? Ordina al israelitas proceder! Ma tu, prende tu baston e extende tu mano super le mar e divide lo, ut le israelitas marcha in le medio del mar super terreno sic. E io indurara le cordes del egyptianos ut persequer le israelitas. Mi magne gloria essera manifestate per le medio del pharaon e de su truppas, su carros e su equites. Quando mi gloria essera manifestate per lor medio, tote Egypto videra mi gloria e sapera quia io es le Senior!”.

Alora le angelo del Senior qui habeva conducite le populo de Israel, se moveva post illes. Anque le columna de nebula se moveva ab le fronte pro star retro a illes. Le nebula se poneva inter le campamento egyptian e le campamento israelita. Quando descendeva le obscuritate, le nebula se mutava in foco, e illuminava le nocte. Le egyptianos e le israelitas non se approchava le unes al alteres per tote le nocte.

Alora Moses extendeva su mano super le mar, e le Senior aperiva un passage a transverso del aqua per le medio de un forte vento oriental. Le vento sufflava per tote ille nocte, vertente le lecto del mar in terreno sic. Assi le populo de Israel marchava per le medio del mar super un terreno sic, con muros de aqua a dextera e a leve!.

Le egyptianos les persequeva e entrava in le medio del mar – tote le cavallos del pharaon, su carros de guerra, e su equites. Justo ante le alba le Senior reguardava a basso super le armea egyptian ab le columna de foco e nebula, e jectava lor fortias in total confusion. Ille blocava le rotas de lor carros, tanto que illes habeva difficultate a mover se, e le egyptianos diceva: “Vamos fugir ab le israelitas, quia le Senior pugna pro illes contra nos!”.

Quando le israelitas perveniva al altere latere, le Senior diceva a Moses: “Extende de novo tu mano super le mar! Alora le aquas se revertera e coperira le egyptianos con lor carros e equites”. Assi, dum le sol comenciava levar se, Moses extendeva su mano contra le mar, e le aquas se reverteva a lor placia usual. Le egyptianos essayava escappar, ma le Senior les involveva in le medio del fluctos. Alora le aquas retornava e coperiva tote le carros e le equites – le integre armea del pharaon. De tote le egyptianos que habeva persequite le israelitas a in le mar, non mesmo un superviveva.

Le populo de Israel, tamen, habeva marchate per le medio del mar super terreno sic, e le aquas stava como un muro de ambe latere. Ecce como le Senior salvava Israel ab le mano del egyptianos in ille die. E le israelitas videva le egyptianos morte super le litore del mar. Quando le populo de Israel videva le magne potentia que le Senior habeva disfrenate contra le egyptianos, illes esseva implite de timor ante ille. Illes poneva lor fide in le Senior e in su servitor Moses (Exodo 14:15-31).

III.

Nostre tertie lectura de hodie, trahite del capitulo 14 del Epistola al Romanos, parla nos del tolerantia que on debe haber in le communitate christian pro ille credentes cuje fide es debile o ancora conditionate per ille prejudicios que obstacula le plen expression del libertate que Deo dona in Christo a su populo. Isto non significa, tamen, que omne persuasiones es acceptabile e legitime, ma que on necessa accompaniar con patientia, amor e, super toto, con le precaria, illes que, in le communitate christian, ancora non ha comprendite tote le implicationes del doctrinas del gratia. Un standard doctrinal objective existe, ma illo non debe esser imponite con un polemica inconsiderate.

Exhortation al longanimitate. “Accepta ille qui es debile in le fide, ma non pro discuter su opiniones. Un persona crede poter mangiar de toto, ma le persona con un fide debile mangia solmente verduras. Qui mangia de toto non debe dispreciar qui non lo face, e qui non lo face non debe judicar qui mangia de toto, proque Deo le acceptava le mesmo. Qui es tu pro judicar le servo de un altere? Si ille sta in pede o cade isto concerne solmente su domino, e ille stara firme proque le Senior es potente pro sustener le.

Un persona considera un certe die plus sancte que un altere, e un altere considera le dies tote equal. Cata uno debe esser plenmente convincite in su proprie sentimento. Qui observa un certe die lo face pro le Senior. Qui mangia [omne sorta de alimentos] mangia [de illos] pro le Senior, pois que ille regratia Deo. In le mesme maniera, qui se abstine de mangiar [certe alimentos], se abstine [de illos] pro le Senior, e ille regratia Deo. Necuno de nos, de facto, vive pro se mesme, e necuno mori pro se mesme. Si nos vive, nos vive pro le Senior; si nos mori, nos mori pro le Senior. Ergo, sia que nos vive sia que nos mori, nos pertine al Senior. Pro iste ration Christo moriva e resuscitava: si que ille pote esser le Senior tanto del mortos como del viventes.

Tu, tamen, qui mangia solmente alimentos vegetal – proque tu judica tu fratre o tu soror? Pois que nos omnes comparera ante le tribunal de Deo, pois que il es scribite: “Assi como io vive – dice le Senior – omne geniculo se flectera ante me e omne lingua laudara Deo”. Ergo, cata uno de nos rendera conto de se mesme a Deo (Romanos 14:1-12).

IV.

Le tolerantia amorose christian, del qual parlava nos le lectura precedente, mesmo si illo es aliquando confrontate con offensas e tortos que poterea venir de alicun nostre fratre o soror in le fide, se funda super le conscientia de como Deo tractava nos ipse. Nos omnes es peccatores qui meriterea de Deo de esser justemente condemnate sin appello. Deo, tamen, in Christo, cargava super se le consequentias de nostre transgressiones ut liberar nos de illos. Illos es “le debitas” verso Deo que ille pagava pro nos. In le parabola de Mattheo 18, que nos va leger nunc, Jesus exhorta nos a comportar se verso le alteres con le mesme amorose misericordia que ille habeva verso nos.

Parabola del debitor qui non esseva preste a pardonar. “Alora Petro le accedeva e le peteva: “Senior, quotiens deberea io pardonar alicuno qui peccava contra me? Usque septe vices?”. Jesus le replicava: “Io non te dice usque septe vices, sed usque septanta vices septe!

Igitur, le Regno del Celos pote esser comparate a un rege qui decideva actualisar su contos con su servitores qui se habeva facite prestar moneta. Quando ille comenciava examinar su contos, le esseva portate un qui le debeva un grandissime summa de moneta. Quia ille non habeva un tal amonta, le senior ordinava que ille esseva vendite – insimul a su uxor, infantes e tote lo que ille possedeva- pro pagar le debita. Le homine, tamen, se prosterneva coram su senior e le implorava: “Habe patientia con me, e io te pagara toto”. Alora le senior habeva pietate de ille su servitor, le dimitteva e remitteva tote su debita. Ma quando ille servitor quitava le rege, ille trovava un de su co-servitores qui le debeva cento monetas de argento e, tenente le per le gurgite, le suffocava, dicente: “Paga me subito lo que tu me debe!”. Igitur su co-servitor cadeva a su pedes e le rogava, dicente: “Habe patientia con me, e io te pagara toto”. Su creditor, tamen, non voleva attender. Ille le faceva arrestar e imprisionar donec le debita haberea essite pagate in toto. Quando alcunes de su co-servitores videva isto, illes esseva valde contristate. Assi illes vadeva al rege e le contava tote lo que il habeva evenite. Tunc le rege convocava le homine al qual ille habeva remittite su debita e le diceva: “Servitor inique! Io te remitteva tote tu grande debita, quia tu me implorava. Esque tu non haberea debite alsi haber misericordia de tu confratre, justo como io habeva misericordia de te?”. Alora le irate rege faceva imprisionar e torturar ille homine usque ille haberea pagate tote su debita. Le mesme facera con vos mi Patre celeste si vos refusa pardonar vostre fratres con tote vostre corde(Mattheo 18:21-35).

Oration

Oh Deo, nam sin te nos non pote placer te, concede misericordiosemente que tu Spirito Sancte dirige e governa nostre cordes; per Jesus Christo, nostre Senior, que vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Exodo, cap. 16

Exodo

16

Manna e qualias del celo

1Durante lor marcha ab Elim, le integre communitate de Israel perveniva al deserto de Sin, que es inter Elim e Sinai, in le dece-quinte die del secunde mense de post lor exodo ab le terra de Egypto. 2Alsi ibi, le integre communitate del Israelitas murmurava contra Moses e Aaron in le deserto. 3Le Israelitas les diceva: “Si solmente le mano del Senior habeva nos facite morir in le terra de Egypto! Ibi nos sedeva circa marmitas plen de carne e nos mangiava tote le pan que nos voleva. Nunc, tamen, vos portava nos a in iste deserto pro morir de fame!”.

4Alora le Senior diceva a Moses: “Pro vos io va facer pluviar pan del celo. Cata die le populo potera sortir e colliger le pan que illes necessita pro le die. In isto io va poner les a proba pro vider si illes seque o no mi instructiones[1]5In le sexte die illes colligera pan, e quando illes lo preparara, il habera de illo duo vice de plus del normal.

6Moses and Aaron diceva a tote le populo de Israel: “Ante que le vespere venira vos comprendera que il esseva le Senior qui faceva vos sortir del terra de Egypto, 7e mane vos videra le gloria del Senior, quia ille audiva vostre murmurationes contra le Senior. E nos, quid es nos que vos murmurava contra nos?”. 8E Moses addeva: “Vos comprendera isto quando le Senior pro satiar vos dara vos carne a mangiar in le vespere e pan in le matino, quia le Senior audiva vostre murmurationes contra ille. E nos, quid es nos? Vostre murmurationes non es contra nos, ma contra le Senior”. 9Deinde Moses diceva a Aaron: “Dice al integre communitate del Israelitas: Accede coram le Senior, quia ille audiva vostre murmuration”. 10Durante que Aaron parlava al integre communitate del Israelitas e illes spectava le deserto, ibi le gloria del Senior appareva in le nebula.

11Alora le Senior diceva a Moses: 12“Io audiva le murmurationes del Israelitas. Ora dice les: ‘In le vespere vos habera carne a mangiar e in le matino vos essera satiate de pan. Alora vos comprendera que io, le Senior, es vostre Deo”.

13Quando se faceva vespere, un grande volo de qualias veniva e descendeva sur le campamento. Le matino sequente, le area circa le campamento esseva baniate de rore. 14Quando ille rore evaporava, un substantia floccose simile al pruina coperiva le superficie del deserto. 15Quando le Israelitas lo videva, illes diceva le unes al alteres: “Manhu?” (que significa: “Que es isto?”. Illes ignorava lo que illo esseva. Assi Moses les diceva: “Isto es le pan que le Senior da vos a mangiar. 16Isto es lo que le Senior ha commandate a iste reguardo: ‘Cata persona debe colliger de illo lo que le suffice a mangiar, un omer[2] pro cata persona qui habita in vostre tenta’”.

17Ita faceva le populo de Israel. Alcunes colligeva multo de illo, alcunes solmente un poco. 18Quando, tamen, illes lo pesava[3], cata uno de illes habeva bastante a mangiar. A illes qui habeva colligite multo de illo non remaneva alco de plus, e illes qui habeva colligite solmente un poco de illo habeva alsi bastante. Cata un familia habeva de illo justo lo que illes necessitava.

19Moses les habeva dicite: “Nemo debe servar alco de isto usque al matino”. 20Alcunes, tamen, non habeva obedite[4] a Moses, ma habeva servate alco de illo usque mane, e lo habeva trovate plen de vermes e mesmo putente. Moses esseva multo irate contra illes.

21Assi illes lo colligeva cata mane quanto illo sufficeva pro mangiar, e quando le sol se calefaceva illo se liquefaceva. 22In le sexte die, illes colligeva de illo un duple portion, illo es duo omer pro persona, e le prepositos del communitate veniva pro informar Moses de isto. 23Ille les diceva: “Isto es lo que le Senior commandava: ‘Deman es le die in le qual omne labor debe cessar, un sancte Sabbato pro le Senior. Quecunque vos vole cocer, coce lo hodie; quecunque vos vole bullir, face lo bullir hodie; le restos que remane, serva lo pro vos ipse usque mane’”. 24Illes faceva ita, como Moses habeva commandate, e illo non puteva e nulle vermes esseva trovate in illo. 25Moses diceva: “Mangia lo hodie, quia le Sabbato es pro le Senior. Vos non trovara iste alimento hodie in le agros. 26Vos lo colligera per sex dies, ma le septime die es le Sabbato del Senior. Vos non trovara ulle alimento sur le terreno in ille die”.

27In le septime die, alcunes del populo sortiva ut colliger lo, ma non lo trovava. 28Assi le Senior diceva a Moses: “Usque quando vos refusa obedir a mi commandamentos e a mi lege? 29Vos debe comprender que le Sabbato es un dono que le Senior face vos. Illo es le ration quia in le sexte die ille da vos un provision de alimentos pro duo dies. In le die de Sabbato cata un de vos debe remaner in su proprie placia. Non sorti a colliger alimentos in le septime die”. 30Assi le populo non colligeva alimentos in le septime die.

31Le Israelitas appellava iste alimento manna[5]. Illo esseva simile al semines de coriandro e esseva blanc; su gusto esseva simile al melle. 32nde Moses diceva: “Isto es lo que le Senior ha commandate: ‘Imple de illo un omer, e custodia lo pro le generationes futur, ut illes pote vider le pan que io provideva vos in le deserto, quando io liberava vos del Egypto”. 33Moses diceva a Aaron: “Prende un vaso e mitte in illo un omer de manna. Deinde pone lo coram le Senior a preservar lo pro tote le generationes futur”. 34Aaron faceva justo como le Senior habeva commandate a Moses e lo poneva in le arca del testimonio pro servar lo. 35Assi le populo de Israel mangiava manna per quaranta annos, donec illes perveniva a in un terra habitabile; illes mangiava iste alimento usque illes arrivava al confinios del terra de Canaan. 36(Un omer esseva un decimo de un epha).

Notas

  1. O “leges”.
  2. On non sape exactemente quanto illo es, forsan duo litros.
  3. O “mensurava”.
  4. O “non le audiva”.
  5. In hebraico מָן (man).

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Exodo/Exodo_16

Mattheo, cap. 20

Mattheo

20

Laboratores in le vinia

1Le regno del celos es simile a un latifundiario qui sortiva mane a ingagiar laboratores pro su vinia. 2Ille conveniva pagar les un denario[1] pro un die de labor e les mandava in su vinia. 3Quando il esseva circa novem horas[2] del matino, ille sortiva de novo e videva alteres stante otiose in le foro. 4Ille les diceva: “Veni etiam vos in mi vinea a laborar e io dara vos quid es juste”. 5Assi illes vadeva in le vinia a laborar. Quando ille sortiva a mediedie[3] e ancora a tres horas[4] del postmeridie, ille faceva le mesmo. 6E circa a cinque horas[5] del postmeridie ille sortiva e trovava alteres stante, e ille les diceva: “Quare sta vos hic otiose per tote le die sin laborar?”. 7Illes le respondeva: “Quia nemo ingagiava nos”. Ille les diceva: “Vade e junge etiam vos al altere laboratores in mi vinia”. 81Quando il esseva vespere, le proprietario del vinia diceva a su administrator[6]: “Voca le laboratores e paga les, incipiente ab le ultimes usque al primes”. 9Quando illes qui habeva essite ingagiate a cinque horas veniva, cata un de illes recipeva un denario[7]10E quando veniva illes qui habeva essite ingagiate le prime, illes pensava reciper de plus. Ma cata un de illes recipeva alsi un denario. 11Recipente lo, illes murmurava contra le proprietario, 12dicente: “Ille ultime gente laborava solmente un hora, e tu les pagava le mesmo que nos, qui portava le onere de un integre die de labor sub un calor adurente”. 13Le proprietario, tamen, les respondeva: “Amicos, io non face vos ulle injustitia. Esque vos non conveniva laborar per tote le die pro un denario? 14Prende lo que pertine vos e vade. Io voleva pagar a iste ultime homine le mesmo que io dava vos. 15Non me es licite de facer con mi moneta lo que io vole? O esque vos es invidiose proque io es generose?”. 16Assi le ultimes essera le prime e le primes ultime”.

Jesus ancora predice su morte

17Durante que Jesus ascendeva a Jerusalem, ille prendeva le dece-duo discipulos a parte privatemente e les diceva per le via: 18“Ecce, nos ascende a Jerusalem, e le Filio del Homine essera consignate al principal sacerdotes e al expertos del Lege[8]. Ille le condemnara a morte. 19Deinde illes le livrara al paganos[9] pro esser deridite, flagellate e crucifigite. De post tres dies, tamen, ille resurgera del mortos”.

Un requesta pro Jacobo e Johannes

20Tunc le accedeva le matre de Jacobo e Johannes, le filios de Zebedeo. Illa se prosterneva respectuosemente ante Jesus ut peter alique ab ille. 21Ille la diceva: “Quid vole tu?”. Illa replicava: “Permitte a iste duo mi filios de seder, uno a tu dextera e uno a tu sinistra, in tu regno”. 22Jesus la respondeva: “Vos non sape quid vos pete. Pote vos biber ab le amar calice de suffrentia que io es sur le puncto de biber?”. Illes le diceva: “Nos lo pote!”. 23Jesus les diceva: “Sin dubita vos bibera ab mi calice amar. Tamen, seder a mi dextera e a mi sinistra non pertine a me conceder lo. Mi patre ha preparate ille locos pro illes qui ille seligeva”.

24Ora, quando le dece altere discipulos audiva lo que Jacobo e Johannes habeva petite, illes se indignava contra ille fratres. 25Jesus, tamen, les vocava a se e les diceva: “Vos sape que le capites del paganos les domina, e illes qui occupa positiones eminente ostenta lor autoritate super lor subjectos. 26Il non debe esser assi inter vos. Al contrario, quicunque desira esser eminente inter vos, debe esser vostre servitor; 27e quicunque vole esser le prime debe devenir vostre sclavo, 28justo como le Filio del Homine non veniva pro esser servite, ma pro servir e dar su vita pro le redemption de multes”.

Duo homines cec es resanate

29Quando Jesus e le discipulos quitava le citate de Jericho, un grande turba les sequeva. 30E ecce, duo homines cec qui sedeva juxta le via habeva audite que Jesus transiva e, clamante, diceva: “Senior, Filio de David, habe misericordia de nos!”. 31Le turba, tamen, les reprimendava ut illes taceva. Illes, nonobstante, clamava ancora plus forte, dicente: “Senior, Filio de David, habe misericordia de nos!”. 32Quando Jesus les audiva, ille se haltava e les diceva: “Quid vole vos que io face pro vos?”. 33Illes le respondeva: “Que nostre oculos sia resanate[10]!”. 20:34 Emovite de compassion, Jesus tangeva lor oculos e subito illes recipeva le vista e incipeva sequer le.

Notas

  1. Le salario standard pro un die de labor.
  2. Litt. “le tertie hora”.
  3. Litt. “le sexte hora”.
  4. Litt. “le novesime hora”.
  5. Litt. “le deceprime hora”.
  6. O “procurator”.
  7. Le salario de un die integre de labor.
  8. Litt. “scribas”.
  9. Litt. “Gentiles”, le Romanos.
  10. O “sia aperite”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Nove_Testamento/Mattheo/Mattheo_20

Job, cap. 20

Job

20

Secunde responsa de Zophar a Job

1Alora Zophar le Naamathita respondeva: 2“Isto es le ration quia mi cogitationes me reconduceva hic propter mi sentimentos que surgeva in me. 3Quando io audi un reproche que me dishonora, mi intelligentia me pulsa a responder. 4Certo tu sape que desde le principio, quando le homine esseva ponite sur le terra, 5le facto es que le triumpho[1] de gente inique dura solmente per breve tempore e que le gaudio del impios es solmente temporanee. 6Mesmo si le orgolio[2] de tal personas attingeva le celo e lor capites tangeva le nebulas, 7illes peri pro semper tam quam lor excrementos; illes qui esseva accostumate a vider les, dicera: “Ubi es illes nunc?”. 8Sicut un sonio illes disparera[3] e nemo les trovara plus. Illes evanescera como un vision nocturne. 9Le oculos que les videva, non les videra plus, e le loco ubi illes se trovava non les recognoscera plus. 10Lor filios cercara le favor del povres, quia illes debera restituer le ricchessas que illes furava. 11Quanquam illes habeva vigor juvenil, lor osteos jacera in le pulvere.

12Mesmo si illes gaudeva le dulce gusto del mal in lor bucca e lo occultava sub lor linguas; 13mesmo si illes lo saporava servante lo longemente in lor buccas, 14in lor stomacho un tal alimento devenira acerbe; illo devenira intra illes sicut un veneno de viperas. 15Le ricchessas que illes devorava essera regurgitate. Deo les facera los vomitar de lor stomacho. 16Illes sugeva le veneno de serpente; le dentes de viperas les occidera. 17Illes non potera plus fruer de torrentes de melle e de butyro. 18Illes debera restituer le profitos que illes acquireva illicitemente sin consumer los pro lor placer e prosperitate. 19Quia illes opprimeva le povres e les derelinqueva; illes sasiva domos que illes non edificava. 20Illes esseva semper avide e nunquam satisfacite. Nihil remanera del cosas que illes desirava. 21Nihil remanera de lo que illes ingurgitava. Ergo lor prosperitate non permanera.

22In le plenitude de lor sufficientia, le calamitate les surprendera. Omne dolores irrumpera super illes. 23Durante que illes imple lor ventres, Deo manda contra illes le furor de su ira e super illes se abattera colpos sicut pluvia. 24Si illes fugi de armas ferree, alora un flecha de un arco de bronzo les perciara. 25Quando illes lo extrahera de lor dorso, quia illo transversava lor corpores, e le puncta del flecha sortira de lor hepate, le terror venira super illes. 26Tenebras complete expecta reciper lor tresores; un foco que non esseva accendite les consumera e devorara lo que remaneva in lor tentas. 27Le celos revelara lor iniquitate e le terra surgera contra illes. 28Un inundation destruera lor domos, aquas se precipitara super illos in le die del ira de Deo. 29Tal es le destino que Deo reserva pro le homines impie, e tal es le hereditate decretate pro illes de Deo.

Notas

  1. O “exultation”, “jubilo”.
  2. O “statura”.
  3. O “volara via”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Job/Job_20

Lecturas biblic pro dominica 6 septembre 2020

Dominica 6 septembre 2020 – decime quarte Dominica post Pentecoste

Lecturas biblic: Salmo 149; Exodo 12:1-14; Romani 13:8-14; Mattheo 18:15-20 con le voces de Paolo Castellina, Bob McCarthy, Carmelo Serraino.

Le populo de Deo es un populo que, in regular tempores, se congrega pro celebrar con gaudio e recognoscentia, particular importante evenimentos de su historia e identitate. Nos lo trova testificate per tote le Biblia que, non solmente describe, ma alsi prescribe le celebration de particular festas – inter le quales le plus importante es le Pascha – e pro illos provide instructiones e materiales. Le verbo “celebrar”, ab le qual veni “celebration”, deriva ab le termino latin “celebratio”, illo es le concurso de multe gente, un grande affluentia, pro solemnisar, honorar, exaltar, un persona o un evenimento importante. Illo significa laudar totes insimul e solemnemente, magnificar, elogisar, commemorar, plauder, evocar, cantar le laudes de…. Le Biblia voca a celebrar Deo, le Deo ver e vivente, qui opera pro su populo e in le medio de su populo, actos de salvation e liberation. Le lecturas biblic de iste dominica propone nos primo un Psalmo de laude e regratiamento e pois parla nos in re le institution del festa de Pascha, le plus authentic festa del liberation. Il non se tracta, tamen, simplemente de formalitates a exequer – mesmo si aliquando illos lo deveni. Le celebration debe transformar se in consequente actos de amor, justitia e un vita ben disciplinate – isto es lo que doce nos le tertie e quarte lectura de hodie, trahite del Nove Testamento.

I.

Le Psalmista exhorta le populo de Deo de laudar le Senior con enthusiasmo e de tote corde. Le laude debe esser spontanee e genuin, public e in compania del fideles, quia le actos de providentia de Deo se renova die post die. Deo es fidel, ille les salva e complira in un die futur tote su promissas eschatologic. Ille es qui formava e libera su populo. Illes ha multe rationes pro allegrar se, mesmo con le musica e le dansa, mesmo quando illes se retira in lor proprie domos pro reposar se. Multes es le fortias que menacia le integritate del populo de Deo, ma illos essera frustrate e battite. Le laude a Deo, in ultra, non es qualcosa que nos debe facer solmente con nostre labios, ma debe incarnar se in un vita de grate obedientia.

Canta al Senior un cantico nove. Isto es un gaudiose canto de laude que le populo de Deo, su fideles, eleva a lor Creator e Salvator. Le mundo les dispreciava e les opprimeva, ma finalmente illes mesme executara le judicio de condemnation que Deo decretava contra lor oppressores.

“Alleluia! Canta al Senior un cantico nove; canta su laudes in le congregation de su fideles. Que Israel se allegra in su Creator; que le populo de Jerusalem exulta in su Rege. Que illes lauda su nomine con dansas; que illes le lauda con le accompaniamento de tamburinos e harpas. Quia Deo se complace de su populo; ille honora le mansuetos con su salvation.Que le fideles jubila in le gloria de lor salvation; que illes canta de gaudio in lor lectos. Que le laudas de Deo sia in lor buccas e un gladio acutiate in lor manos ut executar vengiantia super le nationes e castigar le populos; ut ligar lor reges con pedicas e lor nobiles con catenas de ferro; ut executar le judicio decretate contra illes. Isto es le gloriose privilegio que Deo dava a su fideles. Alleluja!” (Psalmo 149).

II.

Deo es qui libera su populo de omne oppressiones, e le festa annual que ille les prescribe, le Pascha, rememorante le antique liberation ab le sclavitude in Egypto, lo debe semper poner in grande evidentia. Il non se tracta solmente del liberation ab situationes e inimicos externe, ma alsi de liberation moral e spiritual ab le peccato. Illo esseva un festa que previde un precise ritual symbolic, al cuje centro il habeva le immolation del agno paschal. Illo esseva le prefiguration del sacrificio del persona del Senior e Salvator Jesus Christo, per le qual ille pagava le precio de nostre redemption e que esseva sigillate per su resurrection ab le mortos. Ille es “nostre Pascha”, illo es le passage ab le servitude al peccato al libertate. In le sequente texto de Exodo, capitulo 12, se trova instructiones pro le celebration del Pascha, festa del liberation.

Institution del Pascha. “Le Senior diceva a Moses e Aaron in le terra de Egypto: “Desde nunc iste mense essera pro vos le prime mense del anno. Dice al integre communitate de Israel: “In le decime die de iste mense, cata familia debe seliger un agno pro un sacrificio, un animal pro cata familia. Si un familia es troppo parve pro mangiar un animal integre, que illes lo condivide con un altere familia inter lor vicinos. Divide le animal secundo le grandor de cata familia e quanto de illo illes pote mangiar. Le animal que tu selige debe esser un masculo de un anno, o un agno o un capro, con nulle defecto. Serva iste animal selecte usque le vespere del dece-quarte die de iste prime mense. Alora le integre congregation del communitate de Israel debera macellar lor agno o juvene capro al crepusculo. Illes debera prender un poco de sanguine e piciar lo al postes e super le quadro del porta del domo ubi illes mangia le animal. Ille mesme nocte illes debera rostir le carne super un foco e mangiar lo insimul a lactuca amar e pan azyme. Non va mangiar alco de ille carne que sia crude o bullite in aqua. Le animal integre – includite le capite, gambas, e organos interne – debera esser rostite al foco. On non debe remaner alco de illo usque mane. Si residuos remane, combure los al foco. Istos es vostre instructiones pro mangiar iste repasto: Sia completemente vestite, porta sandalia a vostre pedes tenente vostre canna a marchar in mano. Mangia le repasto in haste, quia isto es le Pascha (illo es le Transito) del Senior! Durante ille nocte io transitara per le terra de Egypto e percutera omne primogenite del homines e del animales in le terra de Egypto. Io executara mi judicio contra le deos de Egypto, quia io es le Senior! Ma le sanguine super le postes de vostre portas servira quam signo, marcante le domos ubi vos trova vos. Quando io vide le sanguine, io transitara in ultra. Iste plaga de morte non tangera vos quando io percutera le terra de Egypto. Isto es un die a rememorar. Cata anno, de generation a generation, vos debe celebrar lo solemnemente quam un festa special in honor del Senior. Isto va esser pro vos un lege sempiterne”. (Exodo 12:1-14).

III.

Deo libera nos in Christo ut viver un gaudiose vita de consecration a Deo e a nostre proximo. Le amor, de facto, es le summa ultime de tote le commandamentos que Deo dava nos e que lo defini. “Eveliante nos del somno” del peccato, le credentes in Christo comencia viver un vita moralmente e spiritualmente in accordo con le voluntate revelate de Deo, al qual illes obedi con gaudio e recognoscentia. Isto es ponite in evidentia per le apostolo Paulo in le capitulo 13 del littera al Romanos. Vamos audir lo.

“Non sia in debito con alicuno, si non de amar le unes le alteres, proque qui ama su proximo compli le lege. De facto, “Non committe adulterio, non occide, non roba, non concupisce” e qualcunque altere commandamento, se resume in isto: “Ama tu proximo como te ipse”. Le amor non face mal al proximo, ergo, le amor es le complimento del lege. E face tote isto proque vos cognosce le tempore in le qual nos omnes vive, que il es jam pro nos le hora de eveliar nos del somno, pois que le salvation es nunc plus proxime que le momento in le qual nos deveniva credente. Le nocte avantia a grande passos verso le levar se del sol; le jorno es proxime. Pro isto nos debe deponer le obras del tenebras e vestir nos con le armas del lumine. Vamos viver decentemente como il es convenibile al jorno, sin indulger in festas orgiastic e ebrietate, sin immoralitates sexual e luxuria, sin discordia e jelosia. Al contrario, vesti vos del Senior Jesus Christo, e non satisface al desiderios carnal” (Romanos 13:8-14).

IV.

Le communitate christian es vocate per su Senior a “incarnar”, a devenir le testimonio vivente de un stilo de vita alternative al moda currente de iste mundo. Illo debe esser “contra-cultural”. Isto es le fin ultime del actos de liberation que Deo obra inter illes e que ille voca nos a celebrar. Mesmo le inevitabile querelas que poterea surger inter su membros debe esser solvite secundo le procedura indicate per Jesus ipse in le sequente texto del Evangelio secundo Mattheo.

Le restauration de relationes inter christianos. “Si un tu fratre in le fide pecca contra te, accede le privatemente e reproba le. Si ille audi tu plancto e lo confessa, tu habera reganiate tu fratre. Si, tamen, ille refusa de considerar tu plancto, prende con te un o duo altere personas e retorna ad ille, ut tu parolas sia confirmate de duo o tres testes. Si un tal persona ancora refusa considerar tu plancto, porta tu caso coram le ecclesia. Si ancora, tamen, ille refusa de audir mesmo le ecclesia, tracta un tal persona sicut un pagano o un corrupte collector de impostos. Io dice vos le veritate: quecunque vos liga super terra, essera ligate in celo; e quecunque tu solve super terra, essera solvite in celo. Itero io dice vos: Si duo ex vos se accorda hic super terra in peter quecunque, mi Patre in celo lo facera pro vos. Quia ubi duo o tres es congregate in mi nomine, ibi io es in lor medio”. (Mattheo 18:15-20).

Oration

Concede nos, oh Senior, de confider in te con tote nostre corde, quia, como tu oppone resistentia al persona arrogante qui confida solmente in su proprie fortias, assi tu non derelinque unquam illes qui confide in tu misericordia. Per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Exodo, cap. 13

Exodo

13

Dedication del primogenitos

1Deinde le Senior diceva a Moses: 2“Dedica[1] a me omne primogenito. Le prime parto de omne ventre, tam de humanos quam del bestial, me pertine”.

3Assi Moses diceva al populo: “Isto es un die a memorar pro semper – le die que vos quitava Egypto, le loco de tu sclavitude. Hodie le Senior ha facite vos sortir per le potentia de su forte mano. (Memora de non mangiar ulle alimento continente levatura). 4In iste die de primavera, in le mense de Abib, vos ha essite liberate. 5Vos debe celebrar iste evenimento in iste mense cata anno quando le Senior introducera vos in le terra del Cananitas, del Hittitas, del Amoritas, del Hivitas, e del Jebusitas. (Ille jurava a vostre ancestres que ille haberea date a vos iste terra – un terra fluente de lacte e melle). 6Per septe dies, le pan que vos mangia debe esser facite sin levatura. Pois, in le septime die, celebra un festa al Senior. 17Mangia pan azyme durante ille septe dies. De facto, non se debe trovar ulle pan con levatura intra le confinios de vostre pais durante iste tempore.

8“In le septime die vos debe explicar a vostre infantes: ‘Io celebra lo que le Senior me faceva quando io quitava Egypto’. 9Iste festa annual es pro vos un signo visibile, sicut un marca imprimite sur vostre mano o vostre fronte. Io rememora vos de recitar semper iste inseniamento[2] del Senior: ‘Con forte mano, le Senior ha liberate vos de Egypto’. 10Observa assi le decreto in re iste festa in le tempore constituite cata anno.

11Isto es lo que vos debe facer quando le Senior complira le promissa que ille jurava a vos e a vostre ancestres. Quando ille da vos le terra ubi nunc vive le Cananitas, 12vos debe presentar al Senior tote le filios primogenite e tote le masculo primogenite del animales, quia illes pertine a ille. 13Un asino primogenite pote esser redimite ab le Senior in presentar un agno o un juvene capro in su placia. Ma si vos non lo redime, vos debe rumper su collo. Tamen, vos debe redimer omne filio primogenite.

14E in le futuro, tu filio te petera: “Quid significa tote isto?”. Alora tu le respondera: “Con le potentia de su potente mano, le Senior faceva nos sortir de Egypto, le loco de nostre sclavitude. 15Pharaon restivemente refusava lassar nos vader, assi le Senior occideva tote le masculos primogenite, tam del humanos quam del animales. Ecce le ration quia io immola tote le masculos primogenite al Senior – excepte que le filios primogenite es semper redimite’. 16Iste ceremonia essera como un marca imprimite sur tu mano o tu fronte. Illo es un memoria que le potentia del forte mano del Senior conduceva nos foras de Egypto”.

Le deviation de Israel in le deserto

17Igitur, quando finalmente Pharaon lassava partir le populo, Deo non les conduceva per le via principal que transi per le territorio del Philisteos, mesmo si illo es le via la plus breve verso le Terra del Promissa. Deo diceva: “Il ha le risco que si le populo time deber affrontar un guerra, illes poterea voler retornar a Egypto”. 18Assi Deo les conduceva per un via circular plus extense per le deserto verso le Mar Rubie. Assi le Israelitas ascendeva de Egypto como un armea preste al battalia.

19Moses prendeva con se le osteos de Joseph, quia Joseph habeva facite le filios de Israel jurar que illes lo haberea facite. Ille diceva: “Deo certemente venira a adjutar vos. Quando ille lo face, vos debe prender con vos mi osteos de iste loco”.

20Le Israelitas quitava Succoth e se campava a Etham sur le margine del deserto. 21Le Senior les precedeva. Ille les guidava durante le die con un columna de nebulas, e ille les provideva de lumine de nocte con un columna de igne. 22Nunquam, durante le jorno, le Senior removeva de su placia coram le populo le columna de nebulas o durante le nocte le columna de foco.

Notas

  1. O “Sanctifica”.
  2. O “lege”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Exodo/Exodo_13