Author Archives: reformation

Mattheo, cap. 13

Mattheo

13

Le parabola del seminator

1In ille die Jesus sortiva del domo e se sedeva apud le laco. 2Tanto grande esseva le turba que se habeva congregate circum ille, que ille esseva fortiate a montar sur un barca. Alora ille se sedeva ibi durante que le integre turba stava sur le litore. 3Ille se adressava al turba e les doceva multe cosas in forma de parabolas. In uno de illos Jesus diceva: “Audi! Un seminator sortiva a seminar. 4Durante que ille seminava, alicun semines cadeva sur un sentiero, e veniva aves e los mangiava. 5Alteres cadeva sur un terreno petrose, ubi il non habeva multe terra substante. Le semines germinava presto quia le solo non esseva profunde. 6Quando, tamen, le sol sortiva, le plantas esseva adurite e, quia illos non habeva bastante radice, illos marcesceva. 7Altere semines cadeva inter spinas, e le spinas cresceva e lo suffocava. 8Ma altere semines cadeva sur bon[1] terra, e illos produceva grano[2]: un recolta que esseva trenta, sexanta, e mesmo cento vices de plus de illo que habeva essite plantate! 9Qui ha aures lo audi!”.

10Alora su discipulos accedeva a ille e le diceva: “Quare emplea tu parabolas quando tu parla al gente?”. 11Ille les replicava: “Quia a vos es date de cognoscer le mysterios del Regno del Celos, ma a illes non es date. 12A qui ha, essera date de plus, e habera abundantia de cognoscentia. Ma quicunque non ha[3], mesmo lo que ille ha[4] le essera subtrahite. 13Isto es le ration proque con illes io emplea parabolas: quia illes reguarda, ma non vide vermente. Illes audi, ma non audi vermente ni comprende. 14Isto compli le prophetia de Isaia que dice: ‘Vos audira attentivemente, ma vos nunquam lo comprendera; vos perscrutara, ma non lo intendera, 15quia le cordes de iste populo deveniva obtuse; illes es dur de audito, e illes claudeva lor oculos, assi que illes non vide con lor oculos ni audi con lor aures, ni comprende con lor cordes e non se reverte a me a que io les resana[5]”.

16Beate vostre oculos, tamen, quia illos vide, e vostre aures, quia illos audi. 17In veritate io dice vos que multe prophetas e justos desirava ardentemente vider lo que vos vide ma non lo videva, e audir lo que vos audi, ma non lo audiva!

18Vos, ergo, audi le explication del parabola in re le seminator. 19Quando alicuno audi la parola in re le regno e non lo comprende, le Maligno veni e sasi quid esseva seminate in su corde. Isto es le semine cadite[6] sur un sentiero. 20Le semine cadite sur un terreno petrose es le persona qui audi le parola e subito lo recipe gaudiosemente. 21Illo, tamen, non ha in se un radice e es temporanee; quando veni le tribulation o le persecution propter le parola, subito a causa de illo, ille es scandalisate e quita. 22Le semine seminate inter le spinas es le persona qui audi le parola, ma le sollicitudes de iste mundo e le deception[7] del ricchessas suffoca le parola e illo remane sin fructo. 23Quanto al semine seminate sur un bon terra, isto es le persona qui audi le parola e lo comprende. Illo produce fructos, rendente cento, sexanta, o trenta vices de plus de quid esseva seminate.

Le parabola del mal herba

24Jesus les proponeva un altere parabola. Ille les diceva: “Le Regno del Celos es simile a un homine qui seminava bon semine in su agro. 25Ma quando omnes dormiva, un su inimico veniva e seminava mal herbas[8] inter le medio del tritico e se allontanava. 26Quando le herbas cresceva e fructificava, tunc appareva alsi le mal herbas. 27ssi le servos del patron accedeva a ille e le diceva: ‘Domino, nonne tu seminava bon semine in tu agro? Unde ergo veni iste mal herbas?”. 28Ille replicava: ‘Un inimico ha facite isto!’. Alora le servos le diceva: “Esque tu vole que nos vade e los extirpa?’. 29Ma ille diceva: “No, il ha le risco que in colliger le mal herbas, vos extirpa alsi le tritico. 30Va lassar los crescer insimul usque al recolta. in le tempore del recolta, io dicera al falcatores: ‘Primo collige le mal herbas e liga los in fasciculos pro comburer lo; deinde collige le tritico e porta lo in mi granario’”.

Le parabola del semine de mustarda

31Jesus les proponeva un altere parabola. Ille les diceva: “Le Regno del Celos es simile a un semine de mustarda que un homine prendeva e seminava in su agro. 32Quanquam illo es le plus parve de tote le semines, quando illo ha crescite, illo es le plus large del plantas del jardin e deveni un arbore, tanto que le aves del celo veni e habita in su ramos”.

Le parabola del levatura

33Jesus les contava un altere parabola: “Le Regno del Celos es simile al levatura que un femina emplea pro facer pan. Mesmo si illa poneva solmente un poco de levatura in tre mensuras de farina, illo permea omne partes del pasta”.

Le proposito del parabolas

34Jesus empleava semper parabolas quando ille parlava in re tote isto al turbas; ille nunquam les parlava sin parabolas. 35Isto compliva lo que esseva dicite per le propheta: “Io aperira mi bucca in parabolas. Io annunciara lo que ha essite occultate desde le fundation del mundo”.

Explication pro le discipulos

36Tunc, dimittite le turba, Jesus reveniva a in le domo, e su discipulos le accedeva dicente le: “Explica nos le parabola del mal herba in le agro”. 37Ille respondeva: “Qui semina le bon semine es le Filio del Homine. 38Le agro es le mundo e le bon semine es le gente[9] del Regno. Le mal herbas es le gente qui pertine al Maligno, 39e le inimico qui les semina es le diabolo. Le recolta es le fin[10] del etate e le falcatores es le angelos. 40Sicut, ergo, le mal herbas se extirpa e los jecta in le foco, assi il essera in le fin del etate. 41Le Filio del Homine mandara su angelo e illes colligera de su regno toto lo que es causa de peccato[11] insimul a tote illes qui face le mal[12]42Illes les jectara in le fornace ardente[13], in le qual il habera plorar e stridor de dentes. 43Tunc le justos refulgera sicut le sol in le Regno de lor patre. Qui ha aures, lo audi!”.

Parabolas in re le Regno del Celos

44Le Regno del Celos es simile a un tresor que un persona discoperiva occultate in un agro. Isto le dava multissime gaudio e lo occultava de novo. Ergo ille vendeva tote lo que ille possedeva pro haber bastante moneta pro emer ille agro.

45Itero, le Regno del Celos es simile a un mercator qui quere pretiose perlas[14]46Quando ille discoperiva un perla de grande valor, ille vendeva tote lo que ille possedeva e lo emeva!

47Itero, le Regno del Celos es simile a un rete que, jectate in le mar, cape omne sorta de pisces. 48Quando le rete esseva plen, le piscatores lo traheva al litore, se sedeva e assortiva le bon pisce in un cassa. ma jectava via le mal pisces. 49Il essera assi al fin del etate. Le angelos venira e separara le gente mal del medio del justos, 50jectante le mal in le furnace ardente, in le qual il habera plorar e stridor de dentes.

51Esque vos comprendeva tote iste cosas?”. Illes replicava: “Si, nos los comprende”. 52Tunc Jesus addeva: “Omne experto in le Lege qui esseva trainate pro le Regno del Celos es simile a un possessor de un domo qui extrahe de su tresor tanto lo que es nove e lo que es vetere[15]”.

Jesus rejectate ab Nazareth

53Quando Jesus terminava contar tote iste parabolas, ille quitava ille parte del pais. 54Ille retornava assi a Nazareth, in su patria. Quando ibi ille doceva in le synagoga local, omnes remaneva maraviliate e diceva: “Unde trahe ille iste sapientia e poter de operar miraculos?” 55Nonne iste es le filio del carpentero? Nonne su matre se appella Maria, e su fratres es Jacobo, Joseph, Simon e Judas? 56E su sorores, nonne omne istas apud nos? Unde ille apprendeva tote iste cosas?”. 57Illes esseva multo scandalisate[16] de ille. Jesus, tamen, les diceva: “Un propheta es honorate ubicunque, excepte in su patria e inter su familia[17]58E assi ille non faceva ibi multe miraculos propter lor incredulitate.

Notas

  1. O “fertile”.
  2. O “portava fructo”.
  3. Qui non audi.
  4. Le comprension que ille jam ha.
  5. Un citation de Isaia 6:9-10.
  6. O “seminate”.
  7. O “fallacia”.
  8. O “zizania”, “lolio”.
  9. Litt. “le filios”.
  10. O “consummation”.
  11. O “scandalos”.
  12. O “iniquitates”.
  13. Un citation de Daniel 3:6.
  14. Un citation de Psalmo 78:2.
  15. Nove gemmas de veritate insimul al vetere.
  16. Vide capitulo 11 nota 4.
  17. O “in su domo”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Nove_Testamento/Mattheo/Mattheo_13

Genesis, cap. 25

Genesis

25

Le morte de Abraham

1Abraham habeva prendite un altere uxor[1]. Su nomine esseva Ketura. 2Illa pareva Zimrah, Joksan, Medan, Midian, Ishbak, e Shuah. 3Jokshan deveniva le patre de Sheba e Dedan. Le descendentes de Dedan esseva le Asshuritas, Letushitas, e Leummitas. 4Le filios de Midian esseva Ephah, Epher, Hanoch, Abida, e Eldaah. Tote istes esseva le descendentes de Keturah.

5Abraham dava tote lo que ille possedeva a su filio Isaac. 6Durante su vita, tamen, Abraham dava donos al filios de su concubinas e les mandava a oriente, procul ab su filio Isaac.

7Abraham viveva per 175 annos. 8Deinde Abraham moriva in bon senectute, de post haber vivite un vita longe e satisfaciente, e se jungeva in le morte a su ancestres. 9Su filios Isaac e Ishmael le inhumava in le caverna de Machpelah, juxta Mamre, in le agro de Ephron, le filio de Zohar, le hittita. 10Isto esseva le agro que ille habeva emite ab le filios de Heth. Ibi Abraham esseva inhumate con su uxor Sara. 11Depost le morte de Abraham, Deo benediceva su filio Isaac, qui habitava juxta le puteo de Lahai-roi, in le Negev.

Le descendentes de Ishmael

12Isto es le conto del generation de Ishmael, filio de Abraham, le filio qui le pareva Agar, le serva egyptian de Sara. 13Istos es le nomines del filios de Ishmael, per lor nomines secundo le ordine in le qual illes esseva generate: Nebaioth (le primogenite de Ishmael), Kedar, Adbeel, Mibsam, 14Mishma, Dumah, Massa, 15Hadad, Tema, Jetur, Naphish, e Kedemah. 16Ise dece-duo filios de Ishmael deveniva le fundatores del dece-duo tribos que porta lor nomines, listate secundo le placias in le quales illes se establiva e campava. 17Ishmael viveva per 137 annos, pois ille moriva e se jungeva in le morte a su ancestres. 18Su descendentes occupava le region ab Avila a Shur, que es a oriente del Egypto in le direction de Asshur[2], procul ab tote su parentes.

Le nascentia de Esau e Jacob

19Isto es le conto del generation de Isaac, filio de Abraham. Abraham generava Isaac. 20Quando Isaac habeva quaranta annos, ille se maritava con Rebecca, le filia de Bethuel, le Arameo, de Paddam Aram, e soror de Laban le Arameo.

21Isaac precava le Senior in favor de su uxor, quia illa non successava generar filios[3]. Le Senior le exhaudiva e Rebecca deveniva gravide de duo geminos. 22Le duo infantes, tamen, luctava in su ventre. Illa diceva: “Quare isto me eveni?”. Assi illa lo peteva al Senior, e 23le Senior la respondeva: “Le filios in tu ventre devenira duo nationes. Mesmo desde le comenciamento, iste duo nationes essera rivales. Un nation essera plus forte que le altere; e tu filio major servira tu filio minor”.

24Quando le tempore de parer veniva, Rebecca discoperiva que illa vermente habeva geminos! 25Le prime a sortir esseva rubee[4] e pilos[5] le coperiva como un roba; assi illes lo appellava Esau[6]26Postea sortiva su fratre con un mano que teneva le talon de Esau. Assi illes le appellava Jacob[7]. Isaac habeva sexanta annos quando nasceva le geminos.

Esau vende su primogenitura

27Facite se adulte, Esau deveniva un valente venator, un homine qui amava remaner in campania[8], durante que Jacob esseva un homine quiete qui prefereva remaner a domo[9]28Isaac amava Esau, quia le placeva fruer del chassa que Esau portava a casa, ma Rebecca amava Jacob. 29Un die, quando Jacob cocinava ragout, Esau arrivava a domo exauste e famelic ab le campania, 30Esau diceva a Jacob: “Da a me a mangiar un poco de ille stoffa rubie – si, ille ragout rubie – quia io es famelic!” (Isto es un altere ration quia ille esseva alsi appellate Edom, illo es “rubie[10]”).

31Ma Jacob replicava: “Va ben, ma primo vende me tu primogenitura[11]!”. 32“Ecce, io mori de fame!”. 25:32 Esau respondeva: “Que va io facer nunc con un primogenitura?”. 33Ma Jacob replicava: “Primo tu debe jurar me que le primogenitura va esser le mie”. Alora Jacob prestava juramento, e in iste modo ille vendeva a Jacob, su fratre, le derectos de primogenitura.

34Assi, Jacob dava a Esau pan e ragout de lenticulas. Esau mangiava e bibeva. Deinde ille se levava e sortiva. Assi Esau dispreciava su primogenitura.

Notas

  1. Isto non seque temporalmente le episodio precedente, ma le texto lo remarca pro traciar le ascendentia ab Abraham de alicun tribos.
  2. O “Assyria”.
  3. O “esseva sterile”.
  4. Rubee. Le parola hebraic traducite “rubee” es אַדְמוֹנִי (ʾadmoni), que forma un joco de parolas con le Edomitas, le descendentes de Esau.
  5. Pilos. Ecce un altere joco de parolas que implica le descendentes de Esau. Le parola hebraic traducite “pilos”, o “pilose” es שֵׂעָר (seʿar); le Edomitas plus tarde habitara apud le monte Seir, assi appellate pro le boscos que ibi cresceva.
  6. Le nomine “Esau” (עֵשָׂו, ʿesav) non es etymologicamente ligate a שֵׂעָר (seʿar), ma ha un sono simile.
  7. Le nomine Jacob es un joco de parolas sur le termino hebraic pro “talon” (עָקֵב, ʿaqev). Iste nomine (nam illo es un verbo) probabilemente significa alco como “que ille protege”, illo es como un retroguard persequente le talones. Isto non habeva un connotation negative usque al momento que Esau lo redefiniva. Su genitores semper haberea recordate iste nascentia insolite.
  8. O “a celo aperte”.
  9. O “in le tenta”.
  10. In le traduction latin illo esseva “Rufus”.
  11. Le derectos de filio primogenite.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Genesis/Genesis_25

Lecturas biblic pro Dominica 5 Julio 2020

Si le ligamine audio non functiona, emplear isto: http://tempodiriforma.it/audio/int200703.mp3

Dominica 5 julio 2020 – Quinte Dominica post le Pentecoste

Lecturas bìblic: Psalm 45; Genesi 24:29-67; Romanos 7:15-25; Mattheo 11:25-30

Benvenite a nostre programma de lecturas biblic in Interlingua pro le septe de julio duo milles vinti, quinte dominica post le Pentecoste.

Duo del textos biblic proponite nos iste septimana attrahe nostre attention al thema del maritage. Le Psalmo 45, es un gaudiose canto de amor in le qual un juvene homine e un juvene femina, de stirpe regal, exalta reciprocamente lor beltate e virtutes. Le populo participa a lor gaudio e recognosce in ille juvene rege ille qui, con su sposa, lo guidara con sapientia e justitia. Le secunde lectura, ab Genesis 24, conta a nos de como Isaac, filio del patriarcha Abraham, le filio del promissa, trova un sposa. Deo ipse move le evenimentos a fin que su futur sposa pertine al populo de Deo illa ipse. Le  populo de Deo, de facto, debe poter mantener su proprie homogeneitate e distinction ab le mundo, libere de influentias extranee. Isto es importante, quia illo debe portar in ante le mission que Deo lo confideva. In le tertie lectura, ab le Evangelio secundo Mattheo, capitulo 11, un oration de Jesus pone in evidentia le sapientia del selectiones facite per Deo e le importantia de trovar solmente in ille lo que pote plenmente satisfacer le anima human. In le quarte lectura, finalmente, ab le epistola al Romanos, le apostolo Paulo vide in se ipse iller lucta interior que il ha in le corde human inter le communion con Deo e le temptationes de iste mundo, le quales pote esser vincite solmente con le adjuta de deo. Ecce, ergo, in iste lecturas lo que los colliga: le thema del selectiones (illos e Deo e, de consequentia, le nostres), e le discernimento que debe haber omne filio de Deo pro complir le objectivos que Deo le propone.

I.

Le Psalmo 45 es un poesia de amor que celebra le nuptias de un rege davidic con un belle princessa. Le poeta lauda le rege pro su valentia militar e su ingagiamento pro le justitia. Illo exhorta le sposa a esser fidel al rege e reguarda con grande expectaton le die in le qual le maritage essera benedicite con un progenie regal. Le Nove Testamento lo interpreta in maniera spiritual como prefiguration del triumpho de Christo e de su “maritage” con le populo de illes qui essera salvate.

Un belle canto erumpe de mi corde. Parolas flue veloce de mi lingua sicut le penna de un dextre poeta. Tu es le plus belle inter le homines. Tu labios effunde parolas gratiose. Propter isto Deo ipse te benediceva in eterno.  Cinge te de tu gladio, oh guerrero potentissime! Appare in tu magnific splendor! appare in tu magnific splendor e sia victoriose. Procede cavalcante propter veritate, mansuetude e justitia. Alora tu man dextere complira potente gestas. Tu flechas es acute e penetra in le cordes del inimicos del rege. Nationes cadera a tu pedes.

Tu throno, oh Deo, dura per le seculos del seculos. Le sceptro de tu regno es un sceptro de justitia. Tu ama le justitia e odia le mal. Propter isto Deo, tu Deo, te consecrava con le oleo del gaudio, exaltante te super quicunque altere. Tote tu vestes es parfumate de myrrha, aloe e cassia. De palatios eboree proveni le musica de instrumentos a corda que te allegra.  In tu nobile corte il ha princessas. Tu sposa sta a tu dextera, ornate per joieles facite del auro de Ophir.

Audi me, oh princessa, observa e presta attention. Oblida te de tu populo e de tu familia procul. Quia tu sponso royal essera attrahite per tu beltate. Honora le, qua ille es tu senior. Le princessa de Tyro te inundara de donos. Personas opulente te rogara tu favor. Le sposa, un princessa, pare gloriose in su gonna. In su variegate veste, illa es ducite al rege, accompaniate per su damisellas de honor. Qual gaudiose e enthusiastic procession durante que illes entra in le palatio regal!

Tu filios devenira reges sicut lor patre. Tu les facera dominos super multe terras. Io proclamara tu grandeur in omne generation. Propter isto le gentes te laudara in omne seculos del seculos.

II.

Il esseva nunc tempore que le patriarcha Abraham cercava un femina a maritar a su filio Isaac (sicut on soleva tunc). Illa, tamen, non debeva esser un canaanita, illo es un femina pagan, non pertinente al populo electe, ma un femina de su pais de origine. Abraham, assi, manda le chef de su servitores a cercar un tal femina inter su parentes. Le viage succedera quia illo esseva in le voluntate del Senior Deo, qui, in su providentia dispone omne detalio a ille fin. Nostre lectura de ille episodio parte del medietate del capitulo 24 de Genesis, quando le servitor de Abraham arriva in le pais del Chaldeos e incontra le parentes de su domino.

“Ora Rebecca habeva un fratre appellate Laban, qui nunc se hastava al incontro del homine al fonte. Ille habeva vidite le anulo pro le naso e le bracialettos al carpos de su soror, e habeva audite Rebecca contar lo que ille homine habeva dicite. Assi ille se habeva hastate ir al fonte, ubi le homine ancora stava juxta su camelos. Laban le diceva: “Veni e remane albergar con nos, tu qui es benedicite per le Senior! Quare ancora sta tu hic foras del urbe, quando io ha un camera preste pro te e un loco pro le camelos?”.

Assi, le servitor de Abraham vadeva in ille domo e Laban discargava le camelos. Palea e forrage esseva date al camelos, e aqua esseva providite ut ille e le homines que esseva con ille poteva lavar se le pedes. Si tosto que le mangiar esseva servite, le servitor de Abraham diceva: “Io non mangiara donec io habera dicite vos proque io ha venite”. Laban respondeva: “Va ben, dice lo nos”.

Ille diceva:  “Io es le servitor de Abraham. Le Senior ha benedicite valde mi domino e ille deveniva multo opulente. Le Senior le dava oves e boves, argento e auro, servos e servas, camelos e asinos. Quando Sara, in su senectute, pareva le filio de mi domino, ille le dava toto lo que ille possedeva. E mi domino me faceva prestar un juramento. Ille diceva: ‘Non permitte a mi filio de maritar se con uno de iste feminas canaanita local. Vade in vice a mi pais de origine e trova ibi, inter mi parentes, un uxor pro mi filio’. Ma io diceva a mi domino: ‘Ma si le femina non vole retornar con me?’. Ille respondeva: ‘Le Senior, in cuje presentia io ha vivite, mandara su angelo con te e dirigera tu passos ut succeder e tu trovara un uxor pro mi filio ex inter mi parentes, ex le familia de mi patre. Tu essera exonerate ab tu juramento si tu vade a mi parentes e illes non te la da. Tunc tu essera exonerate ab tu juramento’. Ergo io veniva hodie al fonte e io precava assi: ‘Senior, Deo de mi domino Abraham, si tu decideva de facer succeder mi viage, que le evenimentos se displica in le sequente maniera: ‘Ecce me, stante juxta le fonte. Quando le juvenetta sorti pro haurir aqua, io va dicer: ‘Per favor, face me biber un poco de tu urceo’. Deinde illa me replicara: ‘Bibe e io va haurir aqua alsi pro tu camelos’. Que ille femina sia illa que le Senior ha seligite pro le filio de mi servitor’.

Mesmo ante terminar iste precaria in mi corde, ecce supervenir Rebecca con su urceo super un su spatula! Illa descendeva al fonte e hauriva aqua. Assi io la diceva: ‘Per favor, face me biber’. Assi celermente illa abassava su urceo de su spatulas e diceva: ‘Bibe e pois va haurir aqua alsi pro tu camelos’. Alora io bibeva, e illa alsi faceva abiberar le camelos. Deinde io la peteva: “De qui tu es filia?’. Illa replicava: ‘Le filia de Bethuel le filio de Nahor, que Milcah pareva pro Nahor’. Io poneva le anulo a su naso e bracialettos a su carpos. Pois io me prosternava e adorava le Senior. Io laudava le Senior, le Deo de mi domino Abraham, que me habeva conducite per le sentiero juste pro trovar le granfilia del fratre de mi domino pro su filio. Ora, si tu va monstrar amor fidel pro mi domino, dice me lo. Ma si no, dice me lo le mesmo, ut io procede per mi via”.

Alora, Laban e Bethuel respondeva: “Il esseva obviemente le Senior Deo a portar te hic: nos non pote extra su consentimento decider alique differente. Rebecca es coram te; prende la e parti. Que illa sia le uxor del filio de tu domino, sicut le Senior Deo ha dicite”.

Quando le servitor de Abraham audiva lor parolas, ille se prosternava a terra pro adorar le Senior. Deinde ille traheva foras auro, argento, joieles e vestes, e los dava a Rebecca. Ille dava alsi donos dispendiose al fratre e al matre de Rebecca. Post isto, ille e le homines qui esseva con ille mangiava e bibeva e remaneva ibi pro pernoctar.

Quando illes se levava mane, le servitor de Abraham diceva: “Dimitte me, ut io vade a mi domino”. Ma le fratre de Rebecca e su matre replicava: “Que le juvenetta remane con nos qualque die de plus, forsan dece dies. Deinde illa potera vader”. Ma ille les diceva: “Non me retene – le Senior Deo me concedeva de succeder in mi viage. Permitte que io vade nunc, assi io pote retornar a mi domino”. Illes diceva: “Ben, vamos vocar le juvenetta e vamos querer a illa mesme lo que illa vole facer”.Assi illes vocava Rebecca e la peteva: “Esque tu vole vader con iste homine?”. Illa replicava: “Si, io vole vader con ille”.

Ergo illes dimitteva lor soror Rebecca insimul a illa qui habeva essite su nutrice con le servitor de Abraham e su homines. Illes benediceva Rebecca con iste parolas: “Oh soror nostre! Que tu deveni le matre de milles de dece milles! Que tu descendentes va posseder le fortalessas de lor inimicos”.

Igitur Rebecca, insimul con su servas, montava le camelos e partiva con ille homine. Assi le servitor de Abraham prendeva Rebecca e quitava ille region.

Intertanto, Isaac, qui habitava in le Negev, habeva retornate de Beer-lahai-roi. Ille camminava e meditava per le agros durante le vespere, quando, levate su oculos, videva camelos que se approximava. Rebecca alsi levava su oculos e videva Isaac. Illa descendeva del camelo e peteva al servitor de Abraham: “Qui es ille homine qui veni per le agros al incontro de nos?”. Le servitor replicava: “Ille es mi domino ipse”. Assi Rebecca prendeva cito su velo e se coperiva le visage”.

Le servitor narrava a Isaac tote lo que habeva evenite. Deinde Isaac portava Rebecca a in le tenta de su matre Sarah e deveniva su uxor. Illa placeva multo a Isaac e deveniva pro ille de conforto special de post le morte de su matre” (Genesi 24:29-67).

III.

Le fragmento del evangelio seligite pro iste dominica, contine un oration de Jesus. Illo pote esser subdividite in tres partes. In le prime nos trova le responsa al question: A qui Deo revela le veritate del Evangelio que conduce al salvation? Jesus lauda Deo, su Patre, pro su sapiente e juste selection que ille face inter le humanitate. In le secunde parte, le texto declara qual es le fonte del cognoscentia que plus vale e que nos omnes debe querer. Le tertie, es le appello que Jesus face a venir a ille qua fonte completemente satisfactori pro le anima human, travaliate e onerate.

Le appello de Jesus.In ille tempore Jesus faceva iste oration: “Io te lauda, oh Patre, Senior del celo e del terra, quia tu ha celate iste cosas ab illes qui se reputa sapiente e intelligente, e los ha revelate a illes que es sicut parve infantes. Si, oh Patre, quia tu te complaceva de facer assi! Mi patre ha confidite tote le cosas a me. Nemo cognosce vermente le Filio, nisi le Patre, e nemo cognosce vermente le Patre nisi le Filio e illes al quales le Filio vole revelar le. Veni ad me, vos omnes qui es travaliate e porta oneres pesante, e a vos io dara reposo. Prende mi jugo super vos e apprende de me, quia io es gentil e humile de corde, e vos trovara reposo pro vostre animas. Quia mi jugo se porta facilemente, e le onere que io impone super vos es legier” (Mattheo 11:25-30).

IV.

In le corde de omne creatura human Deo poneva le criterios de conducta moral e spiritual que corresponde a su leges bon e juste.. Le peccato, tamen, face surger in nos fortias que se oppone a ille principios bon e juste, tanto que nos face le experientia omne die de un potente lucta interior inter le bon e le mal. Iste contraposition remane in action mesmo in le credente redimite de Jesus. Le apostolo Paulo in su epistola al christianos de Roma, admitte isto como un realitate operante in ille mesme, ma le victoria del bon es garantite per le obra misericordiose del Spirito Sancte que inhabita le credentes, e que es su dono pro su discipulos.

“De facto, io non comprehende lo que io face, pois que io non face lo que io volerea facer – al contrario, io face lo que io odia. Ma si io face lo que io non volerea facer, io concorda que le Lege es bon. Ma ora il non es plus io que lo face, ma le peccato que vive in me. Io sape que nihil de bon vive in me, illo es, in mi carne, pois que io volerea facer le ben, ma io non pote facer lo. De facto, io non face le ben que io volerea facer, ma io face le mal ipse que io non volerea facer! Ora, si io face lo que io non volerea facer, il non es plus io que lo face, ma le peccato que vive in me. Assi, io trova le lege que quando io vole facer le ben, le mal es presente in me. roque in mi interior io me allegra del Lege de Deo. Ma io vive un lege differente in le membros de mi corpore, le qual face guerra contra le lege de mi mente e me rende prisionier del lege del peccato que es in mi membros. Io es un homine vermente a commiserar! Qui me liberara de iste corpore de morte? Gratias a Deo per Jesus Christo nostre Senior! Assi io me trova in le situation de servir le Lege de Deo con mi mente, ma con mi carne io servi le lege del peccato” (Romanos 7:15-25).

Oration

Oh Senior, tu monstrava nos a observar tote tu commandamentos que reguarda le amor verso te e verso nostre proximo. Concede nos la gratia de tu Sancte Spirito ut nos sia consecrate a te con tote nostre corde, e unite le unes al alteres con un un affection pur; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Psalmo 45

Psalmos

45. Un belle canto erumpe de mi corde

Le Psalmo 45 es un poesia de amor que celebra le nuptias de un rege davidic con un belle princessa. Le poesta lauda le rege pro su valentia militar e su ingagiamento pro le justitia. Illo exhorta le sposa a esser fidel al rege e reguarda con grande expectaton le die in le qual le maritage essera benedice con un progenie regal. Le Nove Testamento lo interpreta in maniera spiritual como prefiguration del triumpho de Christo e de su “maritage” con le populo de illes qui essera salvate.

1Pro le director del choro: un canto de amor a cantar se secundo le tono de “Lilios”, un psalmo per le descendentes de Korah. Un belle canto erumpe de mi corde. Parolas flue veloce de mi lingua sicut le penna de un dextre poeta[1]2Tu es le plus belle inter le homines. Tu labios effunde parolas gratiose. Propter isto Deo ipse te benediceva in eterno. 3Cinge te de tu gladio, oh guerrero potentissime! Appare in tu magnific splendor! 4appare in tu magnificsplendor e sia victoriose. Procede cavalcante propter veritate, mansuetude e justitia. Alora tu man dextere complira potente gestas. 5Tu flecias es acute e penetra in le cordes del inimicos del rege. Nationes cadera a tu pedes.

6Tu throno, oh Deo, dura per le seculos del seculos. Le sceptro de tu regno es un sceptro de justitia. 7Tu ama le justitia e odia le mal. Propter isto Deo, tu Deo, te consecrava[2] con le oleo del gaudio, exaltante te super quicunque altere[3]8Tote tu vestes es parfumate de myrrha, aloe e cassia. De palatios eboree proveni le musica de instrumentos a corda que te allegra. 9In tu nobile corte il ha princessas. Tu sposa sta a tu dextera, ornate per joieles facite del auro de Ophir.

10Audi me, oh princessa, observa e presta attention. Oblida te de tu populo e de tu familia procul. 11Quia tu sponso royal essera attrahite per tu beltate. Honora le, qua ille es tu senior. 12Le princessa de Tyro te inundara de donos. Personas opulente te rogara tu favor. 13Le sposa, un princessa, pare gloriose in su gonna. 14In su variegate veste, illa es ducite al rege, accompaniate per su damisellas de honor. 15Qual gaudiose e enthusiastic procession durante que illes entra in le palatio regal!

16Tu filios devenira reges sicut lor patre. Tu les facera dominos super multe terras. 45:17 Io proclamara tu grandeur in omne generation. Propter isto le gentes te laudara in omne seculos del seculos.

Notas

  1. O “scriba”.
  2. O “ungueva”.
  3. O “super tote tu companiones”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Psalmos/Psalmos_45

Mattheo, cap. 11

Mattheo

11

1Quando Jesus terminava dar iste instructiones a su dece-duo discipulos, ille transiva inde ut docer e predicar per tote ille region[1].

Jesus e Johannes le Baptista

2Johannes le Baptista, qui habeva essite imprisionate, habeva audite in re toto lo que le Christo[2] faceva. Assi ille mandava su discipulos a querer a Jesus: 3“Es tu vermente le Messia[3] qui nos expecta, o deberea nos expectar un altere?”. 4Jesus les respondeva: “Retorna ad Johannes e reporta le lo que vos videva e audiva: 5“Cecos vide, stropiatos ambula, leprosos es mundate, surdos audi, mortos resurge, e bon novas es annunciate al pauperes. 6Beate es ille qui non trova in me causa de offensa[4].

Jesus e Johannes le baptisator

7Depost lor partita, Jesus comenciava parlar al turba in re Johannes: “Quid sortiva vos a in le deserto a vider? Un canna agitate per le vento? 8Quid sortiva vos a vider? Un homine vestite de splendide vestimentos? Ecce, illes qui porta splendide vestimentos es in le palatios del reges! 9Quid sortiva vos a vider? Un propheta? Si, io dice vos, e plus que un propheta! 11Ille es le homine del qual le Scripturas dice: “Ecce, io manda mi messagero ante te, le qual te precede pro preparar tu via[5]”. 11Io veritate io dice vos: de totes que unquam viveva, nemo es plus grande que Johannes le Baptista. Totevia, mesmo le persona le minus importante del regno del celos es plus grande que ille”. 12Desde le tempore de Johannes le baptisator usque nunc, le regno del celos suffre violentia[6] e personas violente lo attacca[7]13Quia, ante que Johannes veniva, tote le prophetas e le lege de Moses ha prophetisate del tempore presente. 14Si vos es disponibile a acceptar lo que io dice, ille es le Elias que illes diceva haberea venite. 15Quicunque ha aures pro audir, que audi e comprende!

16A que poterea io comparar iste generation? Illo es simile a pueros qui sede in le placia public[8] e face un joco. Illes clama le unes al alteres: 17“Pro vos nos sonava le flauta, ma vos non dansava; nos lamentava nos como si nos lugeva, ma vos non plangeva”. 18Quia Johannes veniva e ille non passava su tempore in mangiar e in biber, e vos dice: ‘Ille es indemoniate[9]’. 19Del altere latere, le Filio del homine veniva, festeante e bibente, e vos dice: “Ecce un glutton e un bibitor, amico de infame collectores de impostos e peccatores de altere sorta! Le sapientia, tamen, es justificate per su obras”.

Guai al citates que non vole repentir se

20Tunc Jesus incipeva reprochar publicamente le citates in le quales ille habeva facite multe de su miraculos, quia illes non habeva se repentite de lor peccatos. 21“Guai a te, Chorazin! Guai a te, Bethsaida! Si le miraculos que io faceva inter vos haberea essite facite in Tyro e in Sidon, lor habitantes haberea olim jam repentite de lor peccatos, vestente se de cilicio[10] e jectante cinere sur lor capites in signo de remorso[11]22Tamen, io dice vos: le die del judicio essera plus tolerabile pro Tyro e Sidon que pro vos! 23E vos, gente de Capharnao: esque vos essera elevate[12] usque al celo? No, vos descendera usque al inferno! Quia si le miraculos que io faceva pro vos haberea essite facite in Sodoma, illo esserea hodie ancora in existentia. 24Tamen, io dice vos: le die del judicio essera plus tolerabile pro Sodoma que pro vos!”.

Le appello de Jesus

25In ille tempore Jesus faceva iste oration[13]: “Io te lauda, oh Patre, Senior del celo e del terra, quia tu ha celate iste cosas ab illes qui se reputa sapiente e intelligente, e los ha revelate a illes que es sicut parve infantes[14]26Si, oh Patre, quia tu te complaceva de facer assi! 27Mi patre ha confidite tote le cosas a me. Nemo cognosce vermente le Filio, nisi le Patre, e nemo cognosce vermente le Patre nisi le Filio e illes al quales le Filio vole revelar le.

28Veni ad me, vos omnes qui es travaliate e porta oneres pesante, e a vos io dara reposo. 29Prende mi jugo super vos e apprende de me, quia io es gentil e humile de corde, e vos trovara reposo pro vostre animas. 30Quia mi jugo se porta facilemente, e le onere que io impone super vos es legier[15]”.

Notas

  1. O “in lor citates”.
  2. O “le Messia”.
  3. Litt. “ille”.
  4. O “qui non se scandalisa de me”. Il se tracta de un admonition a non permitter que le ministerio (inseniamento e obra) de Jesus deveni un obstaculo (offensa) al fide e un ration pro rejectar Jesus. Presuppositiones erronee super le natura del obra del Messia poterea, de facto, portar a refusar su persona. Le inseniamento de Jesus e, plus tarde, del integre Nove Testamento a iste proposito, interpreta correctemente le doctrina del prophetas super le rolo de Jesus qua Christo/Messia in le presente e in le futuro. Beate es illes qui non permitte a lor presuppositiones de conditionar les impediente les de reciper Jesus. Iste verso poterea esser un allusion a Isaia 8:13-14.
  5. Un citation de Malachia 3:1 con pronomines de Exodo 23:23.
  6. Como traducer le verso 12 “ἀπὸ δὲ τῶν ἡμερῶν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ ἕως ἄρτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν” ha essite debattite multo. Le forma de verbo βιάζεται pote esser comprendite o como un voce passive o un voce medie. Un altere problema es si iste termino debe esser comprendite in senso negative o positive. Frequentemente es comprendite como passive in senso negative: “es tractate con violentia”, “es opprimite”, o “ha patite violentia”. Como voce medie intransitive se suggereva: “se aperiva le via con fortia triumphante”, “avantia vigorosemente”. Un altere possibile significato es “ha essite querite con fervor”. Le presentia, tamen, del termino βιαστής in le proposition sequente (con le significato de “persona violente” o “persona impetuose” rende preferibile un senso negative. Differentias contextual indica un significato differente de βιάζεται in Luca 16:16.
  7. O “lo rape”.
  8. O “mercato”
  9. O “ille ha un demone”.
  10. Vestimentos de sacco.
  11. Litt. “in cilicio e cineres”.
  12. O “exaltate”.
  13. O “ille diceva”.
  14. Litt. “a infantes”.
  15. O “ mi onere non es pesante a portar”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Nove_Testamento/Mattheo/Mattheo_11

Genesis, cap. 24

Genesis

24

Un sposa pro Isaac

1Ora Abraham esseva un homine multo vetule[1], e le Senior le habeva benedicite in omne maniera. 2Abraham diceva assi a su servitor le plus ancian, qui administrava tote le benes que ille habeva: “Presta juramento ponente tu mano subtus mi femore.3Jura per le Senior, le Deo del celos e del terra, ut tu non permittera a mi filio de maritar se con uno de iste feminas canaanita local. 4Vade, in vice, a mi pais de origine e trova ibi, inter mi parentes, un uxor pro mi filio Isaac”. 5Le servitor respondeva: “Ma si le femina non vole venir con me a iste terra-ci, esque io debe ducer tu filio retro al terra ab le qual tu proveniva?”. 6“No! Guarda te de facer retornar ibi mi filio! 7Quia le Senior, le Deo del celo, qui me prendeva del terra de mi nascentia, solemnemente me promitteva de dar iste terra-ci a mi descendentes. Ille ipse mandera su angelo in ante a te, e ille inde prendera un uxor pro mi filio. 8Si, tamen, le femina non vole sequer te, alora tu non essera plus ingagiate a iste mi juramento. Ma tu nunquam debera reportar ibi mi filio”. 9Ergo le servitor prestava juramento ponente su mano sub le femore de su patron Abraham, e promitteva solemnemente que ille haberea exequite le instructiones de Abraham.

10Inde ille cargava dece del camelos de Abraham con omne sorta de donos dispendiose de su domino a emplear a su discretion. Con illos ille viagiava usque al region de Aram Naharaim verso le village[2] de Nachor. 11Ille faceva genuflecter le camelos extra le vilage juxta le puteo. Il esseva vespere, le tempore in le qual le feminas soleva sortir pro haurir aqua. 12Ille precava assi: “Senior, Deo de mi domino Abraham, guida me hodie. Monstra tu fidelitate verso mi domino Abraham. 13Ecce me, stante juxta iste fonte, e le filias del populo que vive in le village sorti pro haurir aqua. 14Igitur, io dicera a un de iste juvenettas: ‘Per favor, inclina tu urceo ut io bibe’. Que le juvenetta que tu ha seligite pro tu servitor Isaac replica: ‘Bibe, e io dara aqua a biber alsi a tu camelos’. Per isto io comprendera que tu ha essite fidel a mi domino”.

15Mesmo ante terminar su precaria, ille videva Rebecca con un urceo de aqua super un de su spatula. Illa esseva le filia de Bethuel, filio de Milcah (Milcah esseva le uxor de Nahor, fratre de Abraham). 16Rebecca esseva multo belle, bastante vetule pro maritar se[3] ma ancora virgine. Illa descendeva al fonte, impleva su urceo e remontava. 17Le servitor de Abraham curreva al incontro de illa e le diceva: “Per favor, face me biber un poco de tu urceo”. 18Illa respondeva: “Bibe, mi domino”. E celermente illa abassava su urceo de su spatulas e le dava a biber. 19De post dar le a biber, illa diceva: “Io va haurir aqua alsi pro tu camelos, donec illos habera bibite assatis”. 20Assi, subito illa effundeva le aqua de su urceo in le alveo pro abiberar que il habeva juxta le puteo e retornava al puteo pro haurir plus de aqua pro tote su camelos. 21Tacitemente le servitor la contemplava, demandante se si le Senior habeva assi facite succeder su mission o no. 22Postquam le camelos habeva bibite, le homine extraheva un anulo auree pro naso pesante un beka[4] e duo bracialettos pro le carpos, pesante dece siclos, e los dava a illa. 23Ille la peteva: “De qui es tu filia? Esque il ha placia in le domo de tu patre ut nos ibi pernocta?”. 24Illa le diceva: “Io es le filia de Bethuel, le filio de Milcah, que Milcah pareva a Nahor”. 25Illa addeva: “Si, nos ha palea in abundantia e forrage pro le camelos, e un loco pro te ut pernoctar”.

26Alora le homine se prosternava e adorava le Senior. 27Ille diceva: “Sia laudate le Senior, le Deo de mi patron Abraham, qui non denegava su amor fidel[5] pro mi domino! Le Senior me conduceva al domo del parentes de mi domino!”.

28Le juvenetta assi curreva a domo e contava a tote su familia[6] lo que habeva evenite. 29Ora Rebecca habeva un fratre appellate Laban, qui nunc se hastava al incontro del homine al fonte. 30Ille habeva vidite le anulo pro le naso e le bracialettos al carpos de su soror, e habeva audite Rebecca contar lo que ille homine habeva dicite. Assi ille se habeva hastate ir al fonte, ubi le homine ancora stava juxta su camelos. 31Laban le diceva: “Veni e remane albergar con nos, tu qui es benedicite per le Senior! Quare ancora sta tu hic foras del urbe, quando io ha un camera preste pro te e un loco pro le camelos?”.

32Assi, le servitor de Abraham vadeva in ille domo e Laban discargava le camelos. Palea e forrage esseva date al camelos, e aqua esseva providite ut ille e le homines que esseva con ille poteva lavar se le pedes. 33Si tosto que le mangiar esseva servite, le servitor de Abraham diceva: “Io non mangiara donec io habera dicite vos proque io ha venite”. Laban respondeva: “Va ben, dice lo nos”.

34Ille “Io es le servitor de Abraham. 35Le Senior ha benedicite valde mi domino e ille deveniva multo opulente. Le Senior le dava oves e boves, argento e auro, servos e servas, camelos e asinos. 36Quando Sara, in su senectute, pareva le filio de mi domino, ille le dava toto lo que ille possedeva. 37E mi domino me faceva prestar un juramento. Ille diceva: ‘Non permitte a mi filio de maritar se con uno de iste feminas canaanita local. 38Vade in vice a mi pais de origine e trova ibi, inter mi parentes, un uxor pro mi filio’. 39Ma io diceva a mi domino: ‘Ma si le femina non vole retornar con me?’. 40Ille respondeva: ‘Le Senior, in cuje presentia io ha vivite[7], mandara su angelo con te e dirigera tu passos ut succeder e tu trovara un uxor pro mi filio ex inter mi parentes, ex le familia de mi patre. 41Tu essera exonerate ab tu juramento si tu vade a mi parentes e illes non te la da. Tunc tu essera exonerate ab tu juramento’. 42Ergo io veniva hodie al fonte e io precava assi: ‘Senior, Deo de mi domino Abraham, si tu decideva de facer succeder mi viage, que le evenimentos se displica in le sequente maniera: 43‘Ecce me, stante juxta le fonte. Quando le juvenetta sorti pro haurir aqua, io va dicer: ‘Per favor, face me biber un poco de tu urceo’. 44Deinde illa me replicara: ‘Bibe e io va haurir aqua alsi pro tu camelos’. Que ille femina sia illa que le Senior ha seligite pro le filio de mi servitor’.

45Mesmo ante terminar iste precaria in mi corde, ecce supervenir Rebecca con su urceo super un su spatula! Illa descendeva al fonte e hauriva aqua. Assi io la diceva: ‘Per favor, face me biber’. 46Assi celermente illa abassava su urceo de su spatulas e diceva: ‘Bibe e pois va haurir aqua alsi pro tu camelos’. Alora io bibeva, e illa alsi faceva abiberar le camelos. 47Deinde io la peteva: “De qui tu es filia?’. Illa replicava: ‘Le filia de Bethuel le filio de Nahor, que Milcah pareva pro Nahor’. Io poneva le anulo a su naso e bracialettos a su carpos. 48Pois io me prosternava e adorava le Senior. Io laudava le Senior, le Deo de mi senior Abraham, que me habeva conducite per le sentiero juste pro trovar le granfilia del fratre de mi Senior pro su filio. 49Ora, si tu va monstrar amor fidel pro mi domino, dice me lo. Ma si no, dice me lo le mesmo, ut io procede per mi via”.

50Alora, Laban e Bethuel respondeva: “Il esseva obviemente le Senior Deo a portar te hic: nos non pote extra su consentimento decider alique differente. 51Rebecca es coram te; prende la e parti. Que illa sia le uxor del filio de tu domino, sicut le Senior Deo ha dicite”.

52Quando le servitor de Abraham audiva lor parolas, ille se prosternava a terra pro adorar le Senior. 53Deinde ille traheva foras auro, argento, joieles e vestes, e los dava a Rebecca. Ille dava alsi donos dispendiose al fratre e al matre de Rebecca. 54Post isto, ille e le homines qui esseva con ille mangiava e bibeva e remaneva ibi pro pernoctar.

Quando illes se levava mane, le servitor de Abraham diceva: “Dimitte me, ut io vade a mi domino”. 55Ma le fratre de Rebecca e su matre replicava: “Que le juvenetta remane con nos qualque die de plus, forsan dece dies. Deinde illa potera vader”. 56Ma ille les diceva: “Non me retene – le Senior Deo me concedeva de succeder in mi viage. Permitte que io vade nunc, assi io pote retornar a mi senior”. 57Illes diceva: “Ben, vamos vocar le juvenetta e vamos querer a illa mesme lo que illa vole facer”. 58Assi illes vocava Rebecca e la peteva: “Esque tu vole vader con iste homine?”. Illa replicava: “Si, io vole vader con ille”.

59Ergo illes dimitteva lor soror Rebecca insimul a illa qui habeva essite su nutrice con le servitor de Abraham e su homines. 60Illes benediceva Rebecca con iste parolas: “Oh soror nostre! Que tu deveni le matre de milles de dece milles! Que tu descendentes va posseder le fortalessas de lor inimicos”.

61Igitur Rebecca, insimul con su servas, montava le camelos e partiva con ille homine. Assi le servitor de Abraham prendeva Rebecca e quitava ille region.

62Intertanto, Isacco, qui habitava in le Negev, habeva retornate de Beer-lahai-roi. 63Ille camminava e meditava per le agros durante le vespere, quando, levate su oculos, videva camelos que se approximava. 64Rebecca alsi levava su oculos e videva Isaac. Illa descendeva del camelo e 65peteva al servitor de Abraham: “Qui es ille homine qui veni per le agros al incontro de nos?”. Le servitor replicava: “Ille es mi senior ipse”. Assi Rebecca prendeva cito su velo e se coperiva le visage”.

66Le servitor narrava a Isaac tote lo que habeva evenite. 67Deinde Isaac portava Rebecca a in le tenta de su matre Sarah e deveniva su uxor. Illa placeva multo[8] a Isaac e deveniva pro ille de conforto special de post le morte de su matre.

Notas

  1. Litt. “vetule de multe dies”.
  2. O “urbe”.
  3. Litt. “Nulle homine habeva essite in intimitate sexual con illa”.
  4. Circa 5-6 grammas.
  5. Litt. “su fidelitate e su ingagiamento”.
  6. Litt. “le familia de su matre”.
  7. O “ambulate”.
  8. O “ambulate”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Genesis/Genesis_24

2 Reges, cap. 7

2 Reges

7

1Eliseo diceva: “Audi le message del Senior. Isto es quid le Senior ha dicite: ‘Cras, circa in iste tempore, in le mercato al porta de Samaria, un mensura[1] de farina fin costara un siclo, e duo mensuras de hordeo costara un siclo’”. 2Un officiero qui coadjuvava le rege, respondeva assi al homine de Deo: “Illo nunquam poterea evenir, mesmo si le Senior aperiva le cataractas del celo!”. Eliseo, tamen, replicava: “Tu videra isto con tu proprie oculos, ma inde tu non potera mangiar alco!”.

3Ora, quatro homines malade de lepra[2] sedeva juxta le entrata del porta del citate. Illes diceva le unes al alteres: “Quare nos solmente sede hic expectante le morte? 4Si nos entra in le citate, nos morira de fame, e si nos remane hic nos morira le mesmo! Vamos igitur a render nos al campamento syrian! Si illes sparnia nos, nos vivera; si illes va occider nos, nos haberea morite in omne caso”. 5Assi, in le vespere, illes se levava e procedeva verso le campamento syrian. Quando illes attingeva al bordo del campamento syrian, il habeva nemo ibi! 6Le Senior les habeva facite audir un ruito de carros de guerra, cavallos, e de un grande armea. Assi illes habeva dicite le unes le alteres: “Le rege de Israel ha ingagiate le Hittitas e le Egyptianos pro attaccar nos!”. 7Ergo illes habeva se levate e fugite in le obscuritate, e habeva derelinquite su tentas, cavallos e asinos sicut illos se trovava in le sperantia de salvar lor vitas. 8Igitur, quando le homines malade de lepra arrivava al bordo del campamento, illes entrava in un tenta e mangiava e bibeva. Inde illes prendeva argento, auro e vestimentos e vadeva a occultar los. 7:8 Illes, pois, retornava e entrava in un altere tenta, lo spoliava e vadeva itero a occultar lo que illes habeva ibi prendite. 9Assi, tamen, illes diceva le unes al alteres: “Nos non ha facite ben! Isto es un die de gaudio, ma nos non reportava isto a alicuno. Si nos expecta usque vespere, nos va esser punite. Vamos assi annunciar isto a in le le palatio del rege”. 10Assi illes retornava, vocava le porteros del citate e reportava lo que habeva evenite dicente: “Nos vadeva al campamento syrian e non ha trovate ibi alicuno, nisi cavallos e asinos ligate e tentas. Nos non audiva un sol voce human”. 11Ergo illes clamava le porteros e istes-ci annunciava iste nova in le palatio regal.

12Le rege se levava de nocte e diceva a su consilieros: “Io va dicer vos quid le Syrianos faceva nos. Illes sape que nos mori de fame, assi illes quitava lor campamento e se occultava in le agros, pensante: ‘Quando illes sorti del citate, nos les captivara vive, e tunc nos potera entrar in le citate’”. 13Uno de su consilieros le respondeva: “Selige alicun homines, e que illes prende cinque del cavallos que remaneva in le citate. Mesmo si illes va esser occidite, lor sorte non essera differente de illo del populo israelita – nos omnes va morir! Vamos facer les sortir, ergo nos potera comprender[3] lo que eveniva”. 14Assi illes seligeva duo equitas e le rege les inviava foras a traciar le armea syrian. Illes les ordinava: “Vade e vide lo que eveni”. 15Assi illes les traciava usque al Jordan. Le via esseva plen de vestimentos e de equipamento que le Syrianos habeva jectate via in haste. Le exploratores pois retornava e reportava al rege lo que illes habeva vidite. 16Assi le populo accurreva foras e spoliava le campamento syrian. Alora il eveniva que un mensura de farina fin veniva costar de facto un siclo, e duo mensuras de hordeo un siclo, juxta le Parola de Deo.

17Ora le rege habeva ponite le officiero que le coadjuvava justo al porta del citate. Quando le populo accurreva foras, illes le calcava a morte in le porta. Isto compliva le parolas del homine de Deo que ille habeva proclamate quando le rege habeva essayate de arrestar le. 18Le propheta habeva dicite al rege: “Cras, circa in iste tempore, in le mercato al porta de Samaria, un mensura de farina fin costara un siclo, e duo mensuras de hordeo costara un siclo”. 19Le officiero habeva tamen replicate: “Illo nunquam poterea evenir, mesmo si le Senior aperiva le cataractas del celo!”. Eliseo, tamen, habeva dicite: “Tu videra isto con tu proprie oculos, ma inde tu non potera mangiar alco!”. 20Isto esseva exactemente lo que eveniva. Le populo le habeva calcate a morte in le porta del citate.

Notas

  1. O “un seah”, mensura pro materia sic equivalente a circa 11 quartos (11 litros).
  2. O de un altere simile maladia del pelle.
  3. O “vider”.

https://wikisource.org/wiki/Biblia/Vetule_Testamento/Reges/2Reges_7

Lecturas biblic pro Dominica 28 junio 2020

Dominica 28 junio 2020 – Quarte dominica post le Pentecoste

Lecturas biblic: Psalmo 13; Genesi 22:1-14; Romanos 6:12-23; Mattheo 10:40-42

Le Biblia integre presenta nos homines e feminas qui, nonobstante tote lor defectos, per gratia de Deo esseva seligite como autoritari e inspirate portavoces del Parola de Deo. Quando nos lege in re lor vicissitudes e recipe lor parolas con fiducia, nos ipse es influentiate per illos e insertate in un historia que se developpa ultra lor tempores, le historia del populo de Deo. Le prime e secunde lectura biblic de hodie (Psalmo 13 e Genesis 22) parla nos de homines juste que intende obedir a Deo in omne circumstantia. Le justo, de facto, confide in Deo e le obedi semper, mesmo quando se trova in un situation desperate del puncto de vista human. Ille poterea non mesmo comprender le senso del evenimentos que le reguarda; nonobstante, ille obedi a Deo in omne caso, quia ille recognosce que “Deo sape lo que ille face” e pro omne cosa il ha semper un ration bon e juste in su propositos. Le capitulo sex del littera al christianos de Roma parla nos in re como le christiano se pone de bon grado al servicio de Deo. Le ultime lectura, le parte final de Mattheo 10, pone in relievo le honor que il esseva date al apostolos e al prophetas biblic qua ambassadores de Deo, e le honor que va reciper illes qui recipe le Parola que illes transmitte.

I.

Le Psalmo seligite pro iste dominica es un breve oration de David. Le situation que ille describe es illo in le qual ille mesme se trova, o illo de un credente con le qual ille se identifica: le situation de trovar se in imminente periculo de morte. Ille se sente ignorate de Deo, como si Deo habeva “altere cosas a facer” e non habeva tempore de occupar se de ille. “No,”, ille dice a Deo, “non permitte que mi e tu inimico prevale e vince”. Ille rejecta assi su pensamentos defaitista, se rememora del promissas de Deo verso illes que le pertine e exprime fiducia que tosto Deo le liberara, quia Deo es e remanera semper fidel.

“Quanto longemente, oh Senior, continuara tu a ignorar me? Quanto longemente tu avertera tu facie ab me? Quanto longemente io debera continuar esser inquiete e suffrer in mi corde cata die? Respice e exaudi me, Senior mi Deo. da lumine a mi oculos, alteremente io va cader in le somno del morte.Alteremente mi inimicos dicera: “Nos prevaleva adverso ille!”. Alora qui me tribula, exultara quia io esseva abattite. Ma io confide in tu fidelitate. Mi corde exultara quia tu me liberava. Io cantara laudes al Senior, quia ille es mi vindice” (Psalmo 13).

II.

Le secunde lectura de hodie es le famose episodio del sacrificio de Isaac (que non eveni), un terribile proba pro le patriarcha Abraham. Ille habeva per multe tempore attendite de poter haber un filio sue proprie. Secundo le promissas de Deo, ille obtene un filio, quanquam in su vetulessa. Pro ille, Isaac es un filio amatissime. Esque ille continuara a confider in Deo, si improvisemente e sin explication, Deo “le revole retro”? Esque ille essera preste a sacrificar le? Si, proque, nonobstante que isto le frangerea le corde e non comprenderea le ration de un tal commando, ille sape que Deo ha semper un ration bon e juste pro facer lo que ille decide de facer. Abraham, assi, obedi a Deo, ma Deo le halta in le ultime momento e un ariete prendera le placia del filio in le acto de culto de un sacrificio. Le Nove Testamento, in le littera al Hebreos, assi commenta iste episodio: “Propter fide, Abraham, quando ille esseva ponite a proba, offereva Isaac qua sacrificio. Ille habeva recipite le promissas, ma ille esseva preste a offerer su filio unigenite. Deo le habeva dicite: “Isaac es le filio per le qual tu descendentes portara tu nomine”, Abraham rationava que si Isaac haberea morite, Deo haberea potite reportar le in vita. De facto, in alicun maniera, Deo reportava Isaac ab le mortos” (Hebreos 11:17-19).

Le sacrificio de Isaac. “Alicun tempore post iste cosas, Deo poneva a proba le fide de Abraham. Deo le diceva: “Abraham!”. E Abraham replicava: “Ecce me!”. Deo le diceva “Prende tu amate filio, Isaac – e vade in le terra de Moriah! Offere le ibi in holocausto super un del montes que io te monstrara!”. Igitur Abraham se levava mane e sellava su asino. Ille duceva con se duo de su juvene servitores e Isaac su filio. Quando ille habeva hachate ligno a comburer pro le holocausto, ille se poneva in marcha pro le loco que le Senior le habeva indicate. Le tertie die de lor viage, Abraham elevava su oculos e videva le loco procul. lle diceva a su servitores: “Expecta hic con le asino durante que io e le puero monta ibi. Nos va render culto a Deo postquam nos retornara ad vos”. Assi Abraham prendeva le ligno pro le holocausto e lo poneva super le spatulas de Isaac, dum Abraham ipse portava le foco e le cultro. Durante que le duo camminava insimul, Isaac diceva a su patre: “Patre mie!”. Abraham respondeva: “Filio! Que vole tu?”. Le puero diceva: “Nos ha le igne e le ligno, ma ubi es le victima pro le holocausto?”. Abraham respondeva: “Deo ipse providera le victima del holocausto, filio mie”. Assi ambes prosequeva lor cammino. Quando illes arrivava al loco que Deo les habeva ostendite, Abraham edificava ibi un altar e disponeva super illo le ligno. Deinde ille ligava Isaac, su filio, e le disponeva super le ligno del altar. Pois Abraham extendeva su mano, prendeva le cultro, e se apprestava a immolar su filio. Justo in ille momento le angelo del Senior le vocava del celo e le diceva: “Abraham! Abraham!”. Ille respondeva: “Ecce me!”. “Non extende tu mano super le puero e non le face alicun mal. Nunc io sape que tu time Deo, quia propter me tu non reteneva mesmo tu filio unigenite”. Abraham levava su oculos e videva un ariete attrappate con su cornos in un spineto. Assi ille sasiva ille ariete e lo sacrificava qua holocausto pro su filio. Abraham appellava ille placia: “Deo provide”. Unde usque hodie ancora se dice: “Sur le monte del Senior il se providera” (Genesi 22:1-14).

III.

Le persona qui esseva vocate de Deo a pertiner le, gratias al obra de salvation de Jesus Christo, e qui pro isso esseva redimite ab le servage al peccato e al morte, se pone de bon grado al servicio del causa de Deo in iste mundo. Ille non mesmo pensarea de reverter se a lo que ille faceva un vice e que a Deo displace. Con tote su corde, con su corpore, mente e anima, ille vole dar un active contribution al avantiamento del regno de Deo in iste mundo e pro su victoria final contra le mal. Isto es lo que le apostolo Paulo exprime in le passage de su littera al christianos de Roma, le sexte capitulo, que nos lege hodie. Vamos audir iste exhortationes.

“Ergo, non permitte al peccato de regnar in vostre corpore mortal usque a obedir a su desiros, e non offere vostre membros al peccato como instrumentos a usar al servicio del injustitia, ma offere vos mesme a Deo como sacrificio vivente de post haber morite, e vostre membros a Deo como instrumentos al servicio del justitia. De facto, le peccato non habera plus dominio super vos, proque vos non es plus subjecte al Lege, ma subjecte al gratia. Que dicera nos, alora? Esque nos va peccar proque nos non es plus subjecte al Lege ma al gratia? Absolutemente no. Esque vos non sape que si vos presenta vos mesme como servos obediente, vos es servos de ille al qual vos obedi, o del peccato con le resultato de morir, o del obedientia, con le resultato del justitia? Sia regratiate Deo, tamen, que, benque vos esseva servitores del peccato, vos obediva de tote corde a ille forma de doctrina que esseva vos confidite, e depost haber essite liberate del peccato, vos deveniva servitores del justitia. (Io parla in terminos human a causa del debilitate de vostre carne). Proque in le mesme maniera con le qual vos presentava vostre membros como servitores del impuritate e del iniquitate, (e isto conduceva vos a major iniquitate), assi nunc vos presenta vostre membros como servitores del justitia in vista del sanctification. Pois que quando vos esseva servitores del peccato, vos esseva libere in relation al justitia. Qual fructo, alora, vos recoltava ab ille cosas del quales vos nunc ha vergonia? Pois que le fin de ille cosas es le morte. Nunc, tamen, habente essite liberate del peccato e rendite servitores de Deo, vos obtene como fructo le sanctification e como fin le vita eterne. Pois que le paga del peccato es le morte, ma le dono de Deo es le vita eterne in Christo Jesus nostre Senior” (Romanos 6:12-23).

IV.

Le quarte lectura biblic de hodie, trahite del fin del capitulo 10 de Mattheo, presenta nos le grande dignitate conferite al apostolos de Christo que, como le prophetas del Vetule Testamento, es facite portavoce, ambassadores official, de Deo in iste mundo, privilegiate portatores de su voluntate. Qui les honora e recipe lor parola como le parola ipse de Deo, certemente recipera un ric recompensa. Isto es le attitude que nos debe haber verso le Biblia ipse, ubi prophetas e apostolos porta nos non lor opiniones, ma le Parola de Deo, eternemente valide pro omne tempore e pais.

“Qui recipe vos, recipe me; e qui me recipe, recipe ille qui me mandava. Qui recipe un propheta in le nomine de un propheta, recipera le mesme recompensa de un propheta. Qui recipe un justo in le nomine de un justo recipera le mesme recompensa de un justo. E quicunque da solmente un cuppa de aqua frigide al minime de mi adherentes, ille certo non perdera su recompensa” (Mattheo 10:40-42).

Oration

Omnipotente Deo, qui edificava tu Ecclesia super le fundation del apostolos e del prophetas, essende Jesus Christo le petra fundamental: Concede nos de esser unite insimul in unitate de spirito con lor inseniamento, e que nos sia edificate qua un templo sancte e acceptabile a te; per Jesus Christo, nostre Senior, qui vive e regna con te e con le Spirito Sancte, un sol Deo, nunc e semper. Amen.

Psalmo 13

Psalmos

13. Quanto longemente continuara tu a ignorar me?

Le psalmista, qui es proxime a morir, invoca desperatemente Deo e affirma su fide in le fidelitate de Deo

1Pro le magistro del choro. Psalmo de David. quanto longemente, oh Senior, continuara tu a ignorar[1] me? Quanto longemente tu avertera tu facie ab me? 1Quanto longemente io debera continuar esser inquiete e suffrer in mi corde cata die? 3Respice e exaudi me, Senior mi Deo. da lumine a mi oculos, alteremente io va cader in le somno del morte. 4Alteremente mi inimicos dicera: “Nos prevaleva adverso ille!”. Alora qui me tribula, exultara quia io esseva abattite[2]5Ma io confide in tu fidelitate. Mi corde exultara quia tu me liberava. 6Io cantara laudes al Senior, quia ille es mi vindice.

Notas

  1. O “oblidar”.
  2. O “succutite”.

Genesis, cap. 22

Genesis

22

Le sacrificio de Isaac

1Alicun tempore post iste cosas, Deo poneva a proba le fide de Abraham. Deo le diceva: “Abraham!”. E Abraham replicava: “Ecce me!”. 2Deo le diceva “Prende tu amate filio[1], Isaac – e vade in le terra de Moriah! Offere le ibi in holocausto super un del montes que io te monstrara!”.

3Igitur Abraham se levava mane e sellava su asino. Ille duceva con se duo de su juvene servitores e Isaac su filio. Quando ille habeva hachate ligno a comburer pro le holocausto, ille se poneva in marcha pro le loco que le Senior le habeva indicate.

4Le tertie die de lor viage, Abraham elevava su oculos e videva le loco procul. 5lle diceva a su servitores: “Expecta hic con le asino durante que io e le puero monta ibi. Nos va render culto[2] a Deo postquam nos retornara ad vos”.

6Assi Abraham prendeva le ligno pro le holocausto e lo poneva super le spatulas de Isaac, dum Abraham ipse portava le foco e le cultro. Durante que le duo camminava insimul, 7Isaac diceva a su patre: “Patre mie!”. Abraham respondeva: “Filio! Que vole tu?”. Le puero diceva: “Nos ha le igne e le ligno, ma ubi es le victima pro le holocausto?”. 8Abraham respondeva: “Deo ipse providera le victima del holocausto, filio mie”. Assi ambes prosequeva lor cammino.

9Quando illes arrivava al loco que Deo les habeva ostendite, Abraham edificava ibi un altar e disponeva super illo le ligno. Deinde ille ligava Isaac, su filio, e le disponeva super le ligno del altar. 10Pois Abraham extendeva su mano, prendeva le cultro, e se apprestava a immolar su filio. 11Justo in ille momento le angelo del Senior le vocava del celo e le diceva: “Abraham! Abraham!”. Ille respondeva: “Ecce me!”. 12“Non extende tu mano super le puero e non le face alicun mal. Nunc io sape que tu time[3] Deo, quia propter me tu non reteneva mesmo tu filio unigenite”.

13Abraham levava su oculos e videva un ariete attrappate con su cornos in un spineto[4]. Assi ille sasiva ille ariete e lo sacrificava qua holocausto pro su filio. 14Abraham appellava ille placia: “Deo provide[5]”. Unde usque hodie ancora se dice: “Sur le monte del Senior il se providera”.

15Alora le angelo del Senior vocava del celo Abraham itero e diceva: 16“Io jura solemnemente per mi proprie nomine – oraculo del Senior – que quia tu faceva isto e non reteneva mesmo tu filio unigenite, 17io certemente te benedicera e multiplicara grandemente tu descendentes, tanto que illes essera innumerabile sicut le stellas del celo e como le sablo que es in litore del mar. Tu descendentes prendera possession del fortalessas de lor inimicos. 18Quia tu me ha obedite, tote le gentes del terra benedicera le unes le alteres empleante le nomines de tu descendentes”.

19Deinde Abraham reveniva a su servitores e totes insimul illes interprendeva le viage de retorno a Beersheba, ubi Abraham continuava habitar.

20De post iste cosas, il esseva annunciate a Abraham que Milca, uxor de su fratre Nahor, habeva generate filios: 21Uz, le primogenite, su fratre Buz, Kemuel (le fratre de Aram), 22Kesed, Hazo, Pildash,Jidlaph, 23e Bethuel. Istes esseva le octo filios que Milcah generava a Nahor, fratre de Abraham. 24Nahor habeva alsi quatro altere filios de su concubina Reuma. Lor nomines esseva: Teba, Gaham, Tahash, e Maaca.

Notas

  1. O “le filio, que tu ama”.
  2. O “adorara”.
  3. Le obedientia que sorti del fide.
  4. O “arbusto”.
  5. Litt. “Yahweh-Yireh”